Ο Χριστόφορος, για να σου δώσω μια σαφή εικόνα, είναι ένας ήσυχος τύπος, oύτε ψηλός, ούτε κοντός, ούτε αδύνατος, ούτε ογκώδης, ούτε ωραίος, ούτε άσχημος, κάτι σαν πρωταγωνιστής σε τούρκικο σήριαλ, ας πούμε. Αυτή τη στιγμή κάθεται στο Ευάν και περιμένει το Nίκο, ο οποίος ως συνήθως έχει αργήσει και δεν αποκλείεται να ‘χει ξεχάσει τελείως το ραντεβού.
Γεννήθηκε το 1987 στο Weingarten της Γερμανίας από γονείς με ελληνικές ρίζες και στενούς δεσμούς με τη Χαλκίδα. Μεγάλωσε περνώντας αρκετά καλοκαίρια της ζωής του στη Χαλκίδα και μεταπήδησε σε μια μαγική ζωή πάνω στη σέλα ενός ποδηλάτου. Σε δύο μόνο ρόδες ταξιδεύει στον κόσμο μαζεύοντας εμπειρίες που τις μοιράζεται μαζί μας στο bike4peace.eu, ιστοσελίδα που έχει δημιουργήσει ο ίδιος. Τον συναντήσαμε στη Χαλκίδα και μας μετέφερε μερικές από τις αναμνήσεις του.
Παρά την αυστηρή προειδοποίηση στο εξώφυλλο, ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να φανταστώ καθώς πρέπει ενήλικες να διαβάζουν εκείνα τα εικονογραφημένα πονηρά βιβλία, με τα τραβηγμένα από τα μαλλιά σενάρια, τη γελοία θεματολογία και το τόσο φθηνό σκίτσο. Η έκδοση, πάντως, είχε πετύχει το αναγνωστικό κοινό στο οποίο στόχευε: ήμασταν εμείς αυτοί, στην εποχή που μας στιγμάτιζε, την εποχή της ξαναμμένης μας εφηβείας.
Η Μαριέττα πέρασε μια ήρεμη παιδική ηλικία μέχρι που στα 15 της, έβαλε τα δάχτυλά της πάνω σε ένα πιάνο και όλα άλλαξαν. Έγραψε μουσική για ταινίες, ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικές παραγωγές, διαφημίσεις, θεατρικές παραστάσεις και μιούζικαλ.
Ο τίτλος του δίσκου δε θα μπορούσε να περιγράφει καλύτερα το ύφος του: Wakin on a Pretty Daze. Ακριβώς περί αυτού πρόκειται. Θα γινόταν κάλλιστα το soundtrack ενός ηλιόλουστου κυριακάτικου πρωινού, όταν ξυπνάς και η ζαλάδα από το χθεσινοβραδινό μεθύσι δεν έχει ακόμα εξαφανιστεί τελείως.
Το σπίτι που μεγάλωσε του έδωσε μια διπολικότητα, μιας και έπαιζε μέσα στα δέντρα με τα παιδιά του ορφανοτροφείου στην Έξω Παναγίτσα και δεν ήταν ακριβώς «παιδί της πόλης». Μεγαλώνοντας εκτίμησε ακόμα περισσότερο το κοντινό της απόστασης Χαλκίδα-Αθήνα. Γνώρισε τον Σκαρίμπα και εκτίμησε το χιούμορ του.
Είτε μιλώντας σε κινηματογραφική βάση, είτε με την ευρύτερη καλλιτεχνική έννοια, η Γερμανία προϋπάρχει και δεν αποτελεί προϊόν παρθενογένεσης επειδή απλά, δεδομένων των συνθηκών, αποφασίσαμε ως λαός να ασχοληθούμε εκ νέου μαζί της.
Η θερμοκρασία είναι ίδια για όλους, δε διαμαρτύρονται όμως όλοι το ίδιο. Μάλλον έχει να κάνει περισσότερο με το σφίξιμο που νιώθει κανείς, από τη γραβάτα, τους τοίχους, τη σχέση, τον κακό πελάτη, την άπληστη τράπεζα και λιγότερο από το νούμερο που λέει η κλίμακα του Κελσίου.
Η παραλία της Χαλκίδας είναι ο ομφαλός της γης. Εδώ, σα να μη συνέβη ποτέ η επέλαση των βαρβάρων, όλα πάνε όπως θα έπρεπε να πηγαίνουν. Άνθρωποι, ψάρια, γλάροι και αδέσποτα σκυλιά συνυπάρχουν αρμονικά, επικρατεί ένας χαλαρός, φυσιολογικός παλμός, μια σταθερή και ασφαλής αντιστροφή των ρευμάτων της ζωής.
Ο Παναγιώτης Βασιλείου είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας-ποιητής και graffiti artist. Aπόφοιτος Ανώτερης δραματικής σχολής (2007-2010). Ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας Πέντε Έβδομα(2010) με την οποία και έχει πραγματοποιήσει τρεις θεατρικές παραγωγές σε δύο χρόνια.
