Συγγραφέας-δημοσιογράφος. Δουλεύει σαν αρθρογράφος/δημοσιογράφος στα περιοδικά από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 μέχρι και σήμερα. Κατά καιρούς δουλεύει σαν ραδιοφωνική παραγωγός (καλή ώρα). Έχει γράψει οκτώ βιβλία, δύο σενάρια ταινιών μεγάλου μήκους, δύο σίριαλ, ένα σενάριο τηλεταινίας και πολλά διηγήματα.
Υπάρχει μια πόλη που αφήνεις. Και μια που κουβαλάς. Και η δευτέρη είναι η μεγάλη. Και δε γνωρίζει από αλώσεις. Δεν έχει τείχη. Χτισμένα από ανώνυμους εργάτες. Δεν τα χρειάζεται. Δεν έχει σημαία. Ούτε πολεμίστρες ψηλές. Ούτε θρόνους. Πολεοδόμος της μονάχα η αγάπη.
Ο ταλανταντούχος Μιχαήλ πέρασε από δραματική σχολή, έκανε επτά χρόνια κλασική κιθάρα, σπουδές φωνητικής και δύο χρόνια μοντέρνο χορό. Τραγούδια του έχουν τραγουδήσει γνωστοί τραγουδιστές, αλλά και σαν συνθέτης και στιχουργός έχει πάρει πολλά βραβεία.
Ο Δημήτρης Παπαχρήστος, από την πρώτη στιγμή συμμετείχε στο φοιτητικό κίνημα και πήρε μέρος στους αγώνες ενάντια στη Δικτατορία. Όλοι τον γνωρίζουμε σαν τον εκφωνητή του σταθμού των Ελεύθερων Αγωνιζόμενων Φοιτητών των Ελεύθερων Αγωνιζόμενων Ελλήνων. Τη νύχτα του 1973 βροντοφώναζε ότι «ο αγώνας συνεχίζεται με τα όπλα που διαθέτει ο καθένας μας».
Ένα σκληρό και «μαύρο» βιβλίο που χτυπάει σαν γροθιά στο στομάχι και κινείται, ως συνήθως, στα σκοτεινά μονοπάτια της τρέλας, των ναρκωτικών και της διεστραμμένης ευφυΐας.
Σπούδασε στη Νομική και αργότερα στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Εργάστηκε ως παραγωγός, σεναριογράφος και παρουσιάστρια σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, ενώ έπαιξε και σε πολλά σίριαλ. Aπό το 1980 αρθρογραφεί. Στα βιβλιοπωλεία θα βρείτε τα βιβλία της.
«Κάπως έτσι μεγαλώσαμε… σαν ένα στοίχημα κόντρα σε κανόνες που δεν ίσχυαν, ενός συστήματος που δεν υπήρχε.»
Η δική μου καρδιά δεν έχει σταματήσει να λαχταράει την απόδραση από τη Χαλκίδα, έστω και με τη φαντασία. Μελαγχολώ συχνά που είμαι δέσμιος στα τρελά νερά της. Όσο μεγαλώνω όμως, μαλακώνω όλο και περισσότερο στην ιδέα του να είμαι Χαλκιδαίος.
Ο Κωνσταντίνος Τζούμας διάλεξε την ηθοποιία από αντίδραση στην αντίληψη που θεωρούσε τους ηθοποιούς ελαφρών ηθών. Διδάχτηκε θέατρο και έκανε χορό, αλλά τον εγκατέλειψε γιατί «βαριά η καλογερική». Έπαιξε στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση.
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης είναι αυτό που εξ’ ορισμού ονομάζουμε «καλλιτέχνης», αφού πέρα από το αναμφισβήτητο ταλέντο του στην υποκριτική, γράφει ποιήματα, θεατρικά και μη κείμενα, σκηνοθετεί και έχει επιμεληθεί μουσικά πολλά έργα.
