Δεν φεύγεις όσο συχνά θα ήθελες. Έχεις πλέον μεγαλώσει. Έχεις τόσους που βάλθηκαν να σε μάθουν να μένεις και να πεισμώνεις. Να μη γκρινιάζεις το πρωί που ξυπνάς αλλά να λες ότι αυτή τη μέρα είμαι ζωντανή και αξίζει. Σου δίνεται όμως η αφορμή και πάλι καταφέρνεις να φεύγεις έστω για λίγο. Και αυτή η ευφορία του ταξιδιού, δε συγκρίνεται με τίποτα. Ίσως γι’αυτό αγαπώ τόσο τα ανοργάνωτα ταξίδια. Έχω υπάρξει εξερευνητής και τυχοδιώκτης της πιο απροσδόκητης ζωής. Έχω συνυπάρξει σε παραμύθια που ‘γίναν εφιάλτες. Έχω υπάρξει πληγωμένο ελάφι και ο πιο άγριος των λύκων.
Με καλή παρέα ξημερώματα σχεδόν, έχοντας πιάσει το τραγούδι και σκαλίζοντας με φίλους διάφορα θέματα, προσπαθώντας να θυμηθούμε στίχους και εισαγωγές -τέτοια ώρα τέτοια λόγια – που λέει και ο σοφός λαός μας. Ανάμεσα σε γέλια, μουσικές και αλκοόλ, ο φίλος μου ο Παναγιώτης μου λέει: «κάτσε να φτιάξουμε ένα του Μητσάκη». Ξεκινά να τραγουδά ένα πολύ όμορφο τραγούδι το οποίο εγώ το άκουγα για πρώτη φορά και μου άρεσε πάρα πολύ. Το άκουσμα του δεν μου ήταν ξένο, μου ήταν γνώριμο αλλά δεν μπορούσα να συνδυάσω συνθέτη και ερμηνευτή, όπως κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις και μας αρέσει να παίζουμε άτυπα το παιχνίδι της μαντεψιάς όταν δεν γνωρίζουμε κάτι. «Ανηφοριές κατηφοριές είναι η ζωή γεμάτη», έτσι ξεκινά ο στίχος ενώ στο ρεφρέν του ο ποιητής του λαϊκού μας τραγουδιού Γιώργος Μητσάκης, καταλήγει με το ότι «τα σκαλοπάτια της ζωής λεβέντικα να τ’ ανεβείς». Αφού μας παίδεψε για λίγο στο να μας αποκαλύψει τον ερμηνευτή του τραγουδιού, με μεγάλη μου έκπληξη άκουσα να λέει ότι το τραγουδά ο Ορέστης Μακρής. Ο ηθοποιός; τον ρώτησα. «Ναι», μου λέει «πρώτη εκτέλεση Ορέστης Μακρής. Ήταν μεγάλος τραγουδιστής ο Ορέστης Μακρής» συνεχίζει, «τενόρος και απ’ τους πολύ καλούς». Ομολόγησα ότι δεν το γνώριζα και την επομένη αποφάσισα να ψάξω τον Ορέστη Μακρή ως τραγουδιστή.
Mια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολυκατοικία της Νεοφύτου, έμενε ο κυρ Βασίλης o ηλεκτρολόγος. Ο κυρ Βασίλης επειδή είχε αλλεργία στο ηλεκτρικό ρεύμα, κάθε φορά που επιδιόρθωνε τις πρίζες ή οτιδήποτε άλλο, πάθαινε ηλεκτροπληξία. Μετά έβγαινε στην παραλία και φίλευε ξερά σύκα όποιο ζευγαράκι είχε ορκιστεί αιώνια αγάπη. Ή βούταγε στη θάλασσα του χειμώνα, για να της κάνει παρέα τώρα που κανένας δεν την ήθελε.
Η μουντή Αθήνα ετοιμάζεται να υποδεχτεί τις Γιορτές. Ωστόσο, κάποιος άγνωστος, κρυμμένος στις σκιές του παρελθόντος, έχει άλλα σχέδια στο μυαλό του. Κι αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο μυαλό. Τα εγκλήματα θα διαδεχτούν το ένα το άλλο, κάνοντας την πόλη να τρέμει από τον φόβο για τη συνέχεια. Τελετουργικοί φόνοι απόλυτης σκληρότητας και εκδίκησης θα ενώσουν στον θάνατο ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Ή μήπως έχουν;
Όταν ήμουν μικρός βιαζόμουν να μεγαλώσω. Ξάπλωνα στη φελούκα μας, κοιτούσα τον ουρανό, μύριζα τον αέρα που ερχόταν απ’ τις όχθες, άκουγα τις φωνές των ψαράδων κι ένιωθα τόση ασφάλεια, σαν να είχα κλειστεί σ’ ένα ζεστό, μαλακό κουκούλι. Ήθελα να μακρύνουν τα χέρια μου, να γίνουν σαν του πατέρα μου, που τραβούσαν τα δίχτυα με δύναμη και σιγουριά αλλά και να ‘χω μια τεράστια αγκαλιά για τη μάνα μου.
Σφαλίζοντας ενωρίτερα την πόρτα του ιατρείου, πήρα τους δρόμους απόψε για ν’ αναπνεύσω φρέσκο θαλασσινό αγέρα μπας και η σκέψη καθαρίσει απ’ τη σκοτούρα και γλυκάνει κομματάκι η καρδιά.
Kαθώς αποκήρυξε την προαιώνια παγκόσμια τάξη και αναθεμάτισε τις προσταγές των φυσικών νόμων, άνοιξε τα νυχτοκέντητα φτερά της. Με το Μηδέν και το Μέγα Έλεος να σφιχταγκαλιάζονται και έχοντας στη θύμηση της το κλέος και την τραγικότητα του αρχαίου μύθου, περιδιάβηκε χωρίς επιστροφή, μα μονάχα με ένα δάκρυ: τις κλίμακες του λογικού, το επίπονο κέλευσμα της ματαιοδοξίας, τις παραινέσεις και επιταγές που για αμέτρητα, ασχημάτιστα φεγγάρια περιχαράκωναν τον ιδεατό της ορίζοντα, τις όψεις των δισταγμών και τον ανόθευτο ακόμα παιδικό της αναστεναγμό.
Ήμουν ξαπλωμένη όταν ξαφνικά άκουσα έναν θόρυβο. Τέντωσα τα αυτιά μου μα δεν έπιασα τίποτα άλλο. Εκείνον τον αλλόκοτο θόρυβο, όμως, τον είχα ακούσει, ήμουν σίγουρη. Σκούντηξα τον Κώστα: αδύνατον, κοιμόταν σαν πεθαμένος. Σηκώθηκα και πήγα προς τη μπαλκονόπορτα, παραμέρισα τις κουρτίνες. Ένα τεράστιο φεγγάρι είχε περικυκλώσει τα βουνά. Φεγγάρι άσπρο γεμάτο κρατήρες. Είχε τόσο φως που κατάφερνα να δω κάθε λεπτομέρεια τριγύρω. Μια κατσαρίδα δίπλα στον φίκο, για παράδειγμα. Ξανάκουσα τον θόρυβο και ασυναίσθητα αναπήδησα πίσω.
Μέρες βροχής και ομίχλης. Οι ορεινοί όγκοι χάνονται μέσα στα σύννεφα. Ξεμυτίζουν πού και πού κομμάτια από τις πλαγιές και τις κορυφές και η σταθερή τους παρουσία είναι ανακουφιστική. Η αντάρα κατεβαίνει μέχρι τον κάμπο. Τα ξεγυμνωμένα κλαδιά των δέντρων αχνοφαίνονται στον ορίζοντα. Το υδάτινο της λίμνης και του ποταμιού ενώνεται με το ομιχλώδες. Το φως της μέρας έχει το ίδιο χρώμα μέχρι να βραδιάσει. Τα πάντα γκρι.
