Η επιθυμία που όλους μας ενώνει.“Άντε να αλλάξει κι ο καιρός”…
Κι αν έρθει η άνοιξη κι οι δρόμοι είναι άδειοι; Είπε ο αστρονόμος, “όσες σκοτούρες κι αν έχουμε, να ξέρουμε ότι το φως είναι πάντα εκεί. Αρκεί να σηκώσουμε το κεφάλι.”
Όσα σύννεφα κι αν έχει ο ουρανός, το φως ξετρυπώνει κι έρχεται στις μέρες και στα απογεύματα.
Όσα νεφελώματα κι αν κρύβουν τα αστέρια, πάντα κάπου υπάρχει ένα που μας κοιτάει στο νυχτερινό φως.
Κι αν η σελήνη δε φαίνεται, ξέρουμε πού είναι αν ψάξουμε στο στερέωμα. Χειμώνας μακράς διαρκείας.
Όχι απαραίτητα πιο κρύος από προηγούμενους, αλλά τελικά πιο κρύος απ’ όλους. Σπίτια που τουρτουρίζουν. Σώματα αγκυλωμένα. Τη μια μέρα ξυπνάς και λες “δε θέλω να ξυπνήσω!!!!” Την άλλη μέρα λες “θα ζήσω τη ζωή μου με ψυχραιμία και αξιοπρέπεια”.
Την παρ’ άλλη, ανοίγεις τα μάτια και είσαι τόσο κουρασμένος ακόμα και ασφαλής κάτω από το πάπλωμα! Την επόμενη από αυτή, ξυπνάς νωρίς, κάνεις μπάνιο, φοράς καθαρά τα αγαπημένα σου ρούχα, αρωματίζεσαι και ξεκινάς τη μέρα σου μέσα στην αισιοδοξία.
Μέσα στην άμυνα. Τα διαστήματα σιωπής μεγάλωσαν. Καθώς και τα διαστήματα ακρόασης. Οι εσωτερικοί διάλογοι δίνουν και παίρνουν.
Διαλογή σε όλα. Επιθυμίες, ανάγκες, επιβολές, συνήθειες, επιλογές.
Μορφοποιούνται οι εαυτοί. Αναπλάθονται οι σχέσεις. Είμαστε μέρη των ευρύτερων αλλαγών. Είναι κι αυτή η αρμονία μια παρηγοριά. Συχνά παίρνω τις αποστάσεις μου και υπάρχω σα να παρακολουθώ ταινία.
Νιώθω αόρατη παρατηρώντας. Άλλοτε ορατή, συμμετέχοντας σε μια άλλη ταινία, που άλλοι αόρατοι παρακολουθούν.
Θεατής και θιασώτης. Πλάκα έχει. Και ενδιαφέρον. Φανερώνονται όλα. Όλοι. Τα προτερήματα και τα ελαττώματα αποκτούν την πραγματική τους υπόσταση. Μοιάζουν να μεγεθύνονται σε σχέση
με το παρελθόν.
Πάντα εκεί ήταν. Αναπαυμένα. Η ανάγκη τα έφερε έτσι και ξεκουνήθηκαν, αλλά έστω κι έτσι το αποτέλεσμα μετράει. Ο καθένας αντιμέτωπος με τον εαυτό του. Προσπαθεί, φοβάται, γελάει,
κλαίει, μετανιώνει, συγχωρεί, τρέμει, πεινάει, ονειρεύεται, φεύγει, μένει, αγαπάει, χωρίζει, γεννάει, ελπίζει, απελπίζεται, διώχνει, ζητάει, θέλει, υπομένει, απατά, πατά και ίπταται. Η εποχή δίνει δωρεάν μαθήματα αυτογνωσίας, επιβίωσης, κοινωνικότητας. Κι αυτό δεν είναι λίγο.
“Του κόσμου το κριτήριο” οξύνεται σαν μύτη φρεσκοξυμένου μολυβιού. Τα αυτονόητα γίνονται πλέον αντιληπτά. Το ξακουσμένο “κίνημα της πατάτας” το απέδειξε. Όπως και το γιαουρτωμένο γιουχάισμα στο, με βαθιά αισθήματα αλληλεγγύης, σύζυγο της βουλευτίνας Νταλάρα.
Επιτέλους!
Μπορεί η αφορμή για όλα αυτά να είναι το μαζικό άδειασμα των πορτοφολιών, αλλά είναι μόνο η αφορμή. Μια ωραιότατη ώθηση στο δρόμο προς τη συνείδηση. Καθώς, υποχρεωτικά, απαλλασσόμαστε από τα περιττά έχουμε τη δυνατότητα να μας δούμε χωρίς φτιασίδια.
Να ξαναμετρήσουμε τις ανάγκες μας. Να κατεβάσουμε τις μύτες μας.
Να συμβουλευτούμε τη σκιά μας, που πάντα είναι πιο χαμηλά από μας.
Στην γκρίνια και στη μιζέρια, στο σκοτάδι δεν υπάρχει ούτε αυτή, ούτε εμείς.
Είναι ωραίο να περιμένεις κάτι ευχάριστο.
Τόσες προσδοκίες για μια άνοιξη, ποτέ άλλοτε.