Βγαίνοντας από το σπίτι με το μωρό στο καρότσι, νιώθω ότι είμαστε μέρος μιας μειονότητας ανεπιθύμητης στην πόλη και στα εναγή της ιδρύματα. Ανύπαρκτα πεζοδρόμια σε κεντρικούς κι απόκεντρους δρόμους. Πώς να περπατήσω στη Νεοφύτου; Πώς να κάνω βόλτα στο Κουρέντι; Η αιματοβαμμένη λεωφόρος (;) Χαϊνά εκτός από πεζοδρόμια δεν έχει ούτε φανάρια. Ως νομοταγής πολίτης θα πρέπει να περάσω ή από το φανάρι της Νεάπολης ή απ’ αυτό της Λιανής Άμμου. Ε, δεν πάω και μέχρι την Αρτάκη να δω κάτι γνωστούς μου; Βεβαίως, υπάρχει και η πεζογέφυρα του ενός εκατομμυρίου και βάλε ευρώ. Θα πρέπει να βγάλω τα παπούτσια μου για να περπατήσω με θρησκευτική ευλάβεια. Έτσι η μόνη μου ελπίδα, είναι να σταματήσει κανένας ευγενικός οδηγός, που δε θα μπορεί να κάνει κι αλλιώς, προτάσσοντας του το καρότσι. Και θα’ ναι αυτός ο ίδιος που, για να παρκάρει, θα κλείσει τη ράμπα του πεζοδρομίου. Ναι, κάποιες ράμπες υπάρχουν. Κυρίως στην Αβάντων, στη βιτρίνα της πόλης. Κατά τα άλλα, κράσπεδα άλλοτε προσβάσιμα, άλλοτε χαράδρες. Κάθε έξοδος και μια μικρή περιπέτεια. Για να μην πλήττουμε.
Όσο για τις υπηρεσίες, τράπεζες, δημαρχείο και λοιπά μέγαρα η είσοδος, απλά απαγορεύεται. Το φωνάζουν οι δυσλειτουργικές πόρτες και οι σκάλες. Τις πόρτες, μου τις ανοίγουν οι πελάτες της τράπεζας, που με βλέπουν να παιδεύομαι. Κι όχι κάποιος από τους υπαλλήλους, που κάνουν ότι δε βλέπουν. Δεν είναι η δουλειά τους αυτή. Κλητήρες είναι; Όταν κατάφερα να πάω μόνη μου στο ΤΕΒΕ, ρώτησα: “γιατί δε βάζετε μια ράμπα; Τα παιδιά μας τι θα τα κάνουμε;” Για να λάβω την πολύ συγκεκριμένη απάντηση: «α… ναι… μας το έχουν ξαναπεί.” Τι να τους πεις; Συγχαρητήρια, δεν έχεις Αλτσχάιμερ; Η μνήμη σου λειτουργεί άψογα. Αναλόγως, στο ταχυδρομείο μου είπαν ότι δε γίνεται, επειδή η ράμπα θα βγει στο δρόμο. Θα ρωτήσω και στο ΟΤΕ μια μέρα, έτσι, από περιέργεια, να δω τι ποιηματάκι λένε και αυτοί.
Από τη στιγμή που απαξιώνουν την ύπαρξη μας, αδιαφορώντας για το αυτονόητο δικαίωμα μας να περπατάμε με ασφάλεια στους δρόμους και να επιτρέπεται η είσοδος μας σε δημόσιους χώρους, τους έχω ικανούς για τα χειρότερα. Παρατηρώντας την καθημερινότητά μας και μόνο μπορούμε να κρίνουμε και να πράξουμε κατά συνείδηση, για να αντιμετωπίσουμε όλο αυτό που συμβαίνει. Δε θέλω ούτε καν να το κατονομάσω. Έχει καταντήσει κουραστικό, έχει πάρει διαστάσεις πλύσης εγκεφάλου η επανάληψη των ίδιων τρομοκρατικών λέξεων από όλους και παντού. Κουραστικές και υποτιμητικές και οι υποδείξεις. Σκέψου, αποφάσισε, πάρε θέση, στήριξε, έλα, πάμε, ψήφισε, μην ψηφίσεις. Γέμισε η ζωή μας προστακτικές και απαγορεύσεις.
Τα πράγματα έχουν τη ροή τους! Όχι μοιρολατρικά! Ακολουθούν τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος. Ίσως έρχεται μια νέα εποχή. Ο πλανήτης μιλάει. Τα καιρικά φαινόμενα είναι έντονα. Αλλάζει το
παγκόσμιο τοπίο. Αλλάζουν οι συνθήκες σ’ όλα τα επίπεδα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Νομίζω ότι απλώς, είναι έτσι. Και ότι θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι, γι’ αυτό το έτσι.
Συμφωνώ απόλυτα με την άποψη, ότι η απάντηση σ’ αυτή την κατάσταση είναι η αυτάρκεια και οι ανθρώπινες σχέσεις. Σωματική και εσωτερική δουλειά σε ισορροπία. Εξάλλου, το ανθρώπινο είδος έτσι επιβίωσε. Καιρός να θυμηθεί από πού προέρχεται. Κι αν για την αυτάρκεια μπορούμε να συλλέξουμε γνώσεις, αν η λέξη είναι άγνωστη για μας, οι ανθρώπινες σχέσεις δε διδάσκονται. Αλλά αυτό, είναι ένα άλλο μεγάάάάλο κεφάλαιο.