Θοδωρής Νικολάου - Περιοδικό Αν

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα. Υπάρχουν στιγμές που γράφει και άλλες που φωτογραφίζει. Δυστυχώς, δεν ζωγραφίζει. Επίσης, φτιάχνει και σερβίρει καφέδες, κλείνει ισολογισμούς. Δούλεψε από εδώ, δούλεψε από εκεί μα προκοπή δεν είδε. Στα δεκαέξι του μια χειρομάντης στη Σερβία του είπε ότι θα κάνει πολλά λεφτά, δύο παιδιά και θα γυρίσει τον κόσμο. Από τότε, περιμένει!

Καθώς δρασκελίζεις τα χρόνια

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

Καθώς δρασκελίζεις τα χρόνια, σημασία έχει να μπορείς να ανακαλύπτεις τα τεχνάσματα αυτά που θα προσδώσουν στη ζωή ένα νόημα αφαιρετικό. Να συναισθάνεσαι ότι υπάρχει τελικά αυτός ο τόπος, όπου κάθε τόσο, όταν θα επανέρχεσαι σε αυτόν , σαν παιδική κρυψώνα, θα απασφαλίζεις σχεδόν μαγικά όλα όσα αρχίζουν να σου ασκούν την οποιαδήποτε δυσμενή ψυχική επίδραση.

Διαβάστε περισσότερα

Βιογράφος απλών ανθρώπων

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

Σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι και πατώντας αθόρυβα στις άκρες των ποδιών της κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Μέχρι να διασχίσει το δωμάτιο, έκανε να γυρίσει το κεφάλι τρεις φορές. «Ποτέ πια» σκέφτηκε. Ξεκρέμασε και φόρεσε το σκούρο κυπαρισσί παλτό, δένοντας σφιχτά τη ζώνη στη μέση της. Γύρισε το κλειδί της πόρτας και έτρεξε ταχύτατα την κυκλική σκάλα. Ίσως να ήταν έξι ή επτά το πρωί. Δευτέρα, Τετάρτη, ή Σάββατο. «Άλλη μια φορά φυγάς», θα μπορούσε να είναι η κατηγορία.

Διαβάστε περισσότερα

Πέμπτη πρωί

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

Υπάρχουν εκείνα τα πρωινά στη ζωή μας, που για έναν ανεξήγητο λόγο λαμβάνονται οι σημαντικότερες αποφάσεις. Θαρρείς πως μέσα σε αυτό το εξαιρετικά μικρό διάστημα διαχωρίζονται και κατηγοριοποιούνται με σαφήνεια οι φόβοι, η αμφιθυμία, το άγχος και η αναβλητικότητα. Εκεί, το πιθανότερο είναι να βρίσκεται ο κοινός τόπος ανάμεσα στην αισιοδοξία και την απαισιοδοξία. Ίσως τότε να έρχεται η τόσο επιθυμητή στιγμή της εκεχειρίας που μήνες και χρόνια μνημονεύεται επίμονα και επίπονα μέσα μας. Γιατί όμως τα πρωινά; Πιθανόν, γιατί στην εναλλαγή της νύχτας με τη μέρα και την επικράτηση του φωτός έναντι της σκιάς, να εμπεριέχεται η απαιτούμενη ποιητικότητα και ο βαθύτερος συμβολισμός.

Διαβάστε περισσότερα

Χθες, σήμερα, αύριο

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

Ανοίγω την πόρτα ενός παλιού σπιτιού με ένα κλειδί που έχω φυλαγμένο στην τσέπη μου και διασχίζω έναν μεγάλο διάδρομο. Δεξιά και αριστερά βρίσκονται δύο μεγάλα δωμάτια για τα οποία έχω την βεβαιότητα πως είναι άδεια. Δεν κάνω τον κόπο να μπω μέσα. Ίσως από φόβο.

Διαβάστε περισσότερα

Θα ακολουθήσει το χρώμα

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

Βρέθηκα εκεί ώστε να μιλήσω μαζί του για μια παραδοξότητα. Για κάτι που -έως ότου μου εξηγηθεί – είχα την αίσθηση ότι αποτελεί κομμάτι μιας παρανόησης. Η συνάντηση έγινε στη σοφίτα του σπιτιού του, σε ένα προάστιο στα δυτικά της πόλης. Αυτός, βαθιά καθισμένος στη καφέ δερμάτινη πολυθρόνα του. Εγώ, δίπλα του, σε έναν καναπέ προσπαθώντας να τιθασεύσω την περιέργειά μου. Μας χώριζε ένα μπουκάλι κονιάκ πάνω σε ένα μικρό ξύλινο τραπέζι.

Διαβάστε περισσότερα

Έστω για λίγο

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

«Ακολούθησέ με. Μια βόλτα στο περιβόλι των αναμνήσεων ίσως καταφέρει να επαναφέρει μέσα σου όσα βίαια, ή ακόμα και ειρηνικά έχουν αποκολληθεί. Αυτό που έχεις να κάνεις είναι να συγκρατήσεις και να συγκροτήσεις εικόνες και αργότερα να τις συνδέσεις με τις αρχικές αυτές έννοιες και νοήματα που ορίζουν τη ζωή».

Διαβάστε περισσότερα

Εμπροσθοφύλακες

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

Η ενθύμησή τους επανέρχεται για να με απαλύνει και να με διδάξει. Τις τελευταίες ημέρες συλλάμβανα τον εαυτό μου να αναρωτιέται συχνά: «Δίχως να αγγίζονται, να επικοινωνούν τα βλέμματα;»

Διαβάστε περισσότερα

Φεύγω

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

Είχε να πλησιάσει σε πόλη τουλάχιστον δύο χρόνια. Όχι μόνο στη γενέτειρά του, σε οποιαδήποτε πόλη. Σε οτιδήποτε τεχνητό του στερούσε την περιπλάνηση στο βλέμμα, του έθετε φραγμό στην ανάσα και τον απέτρεπε να αφουγκραστεί παρθένους ήχους.

Διαβάστε περισσότερα

Ικέτης

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

Άνοιξε το καφέ δερμάτινο σακίδιό του και ξεδίπλωσε το παλιό εκείνο αδιάβροχο. Το φόρεσε. Του ήταν πάνω από τα γόνατα και δεν κούμπωνε. Οι ώμοι του είχαν ανοίξει πολύ. Μου χαμογέλασε. Έβαλε την κουκούλα του και περίμενε υπομονετικά. Πλέον, νομίζω πως ξέρω.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Ανδρέας

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

Του άρεσε τόσο πολύ η θέα από την ταράτσα της πολυκατοικίας! Γι’ αυτό δεν αμφέβαλε κανένας. Ήταν, πώς να το πω, κάτι σαν το συναισθηματικό υποκατάστατο που τον βοηθούσε να ισορροπεί ανάμεσα στο πραγματικό και το αδύνατο.

Διαβάστε περισσότερα