Mεσημεράκι στο Ρεξ. Κάθεται στα καλά καθούμενα o πρώτος τυχόντας χαρακτήρας διηγήματος, ο Χριστόφορος, και χαζεύει τους γλάρους: σοφά και αλληλέγγυα πουλιά, ο χειμώνας δεν τα διώχνει μακριά. Ω ανάθεμα, γκαντέμικο πεπρωμένο!
Όταν ξεκίνησε η Επανάσταση του 1821, εγώ ήμανε καθηγητής στο λύκειο Κανήθου. Οι κατακτητές, οι γερμανοί, είχαν κάνει κατοχή πρώτα στα σχολεία. Είχανε αγγαρέψει και κάτι μυστήριους τύπους επoνομαζόμενους «σχολικούς συμβούλους», οι οποίοι ερχόντουσταν με τα ετοιματζίδικα τα πάουερ πόιντ και μας ζαλίζανε τα αυτιά περί αξιολογήσεων και ποσοστώσεων και τράπεζών θεμάτων και ξέρω ‘γώ τι άλλο.
Παραμονές Χριστουγέννων. Aυτό, θα αποδεικνυόταν ένα ιστορικό πρωί. Ο Απόστολος πρόκειται να ληστέψει την τράπεζα Εργασίας στη γωνία Βενιζέλου και κάτι –δε θυμάμαι τώρα την οδό.
Ο Χριστόφορος, για να σου δώσω μια σαφή εικόνα, είναι ένας ήσυχος τύπος, oύτε ψηλός, ούτε κοντός, ούτε αδύνατος, ούτε ογκώδης, ούτε ωραίος, ούτε άσχημος, κάτι σαν πρωταγωνιστής σε τούρκικο σήριαλ, ας πούμε. Αυτή τη στιγμή κάθεται στο Ευάν και περιμένει το Nίκο, ο οποίος ως συνήθως έχει αργήσει και δεν αποκλείεται να ‘χει ξεχάσει τελείως το ραντεβού.
Η παραλία της Χαλκίδας είναι ο ομφαλός της γης. Εδώ, σα να μη συνέβη ποτέ η επέλαση των βαρβάρων, όλα πάνε όπως θα έπρεπε να πηγαίνουν. Άνθρωποι, ψάρια, γλάροι και αδέσποτα σκυλιά συνυπάρχουν αρμονικά, επικρατεί ένας χαλαρός, φυσιολογικός παλμός, μια σταθερή και ασφαλής αντιστροφή των ρευμάτων της ζωής.
Η Φραντσέσκα Ντε Μικέλις Ντι Σαν Τζουζέπε Βιλάουρεα επέστρεψε στις δύο παρά δέκα. Γύρισε το κλειδί τέσσερις φορές, άνοιξε την πόρτα και μπήκε. Μέσα στο σπίτι έπεφτε βροχή και λυσσομανούσε άνεμος.
Ο κήπος σου είναι αίσχος και η αυλή σου έχει σωρούς πεσμένα φύλλα από δύο χρόνια. Μπαίνω κρυφά όταν λείπεις, ξεχορταριάζω, κλαδεύω, φροντίζω τα λουλούδια, ποτίζω νύχτα και μέρα. Είσαι πολύ αφηρημένη και αμελής, πρέπει να πω.
Σ’ αυτή την κρουαζιέρα, αν εξαιρέσεις την υποχρέωση να είσαι σώνει και καλά ευτυχισμένος, είναι πολύ αμέριμνα. Κατεβαίνουμε στα λιμάνια, δεν έχει σημασία ποια λιμάνια, θα μπορούσαν να είναι στην Κίνα, το Βόρειο Πόλο ή τη Γη του Πυρός, αγοράζουμε λουκούμια Σύρου και φιστίκια Αιγίνης, απαθανατιζόμαστε και ξαναεπιβιβαζόμαστε για να συνεχίσουμε.
Ο τρόπος της να μοιράζει προκηρύξεις και να ουρλιάζει με τη ντουντούκα, με έκανε να βουτάω στον Εύριπο και να πνίγομαι. Την παρακολουθούσα καιρό τώρα στα χαράτσια, τα δίκτυα αλληλεγγύης, τις διαδηλώσεις, τα γιαουρτώματα, τις συνελεύσεις. Τη ρώτησα αν θα’ θελε να πάμε μια βόλτα (και ει δυνατόν να με ερωτευτεί).
H Ρούλα, ήταν το μικρό μακρινό αστέρι μου. Καθόταν δυο θρανία πιο μπροστά, εγώ στο τελευταίο με το Χρήστο, που καθημερινά έφερνε να κοιτάζουμε κάτι τσόντες της συμφοράς. Προσωπικά, προτιμούσα να απολαμβάνω το κεφάλι της Ρούλας, μαλλιά κατσαρά ντεγκραντέν, χρώμα μελί.
