Σ’ αυτή την κρουαζιέρα, αν εξαιρέσεις την υποχρέωση να είσαι σώνει και καλά ευτυχισμένος, είναι πολύ αμέριμνα. Κατεβαίνουμε στα λιμάνια, δεν έχει σημασία ποια λιμάνια, θα μπορούσαν να είναι στην Κίνα, το Βόρειο Πόλο ή τη Γη του Πυρός, αγοράζουμε λουκούμια Σύρου και φιστίκια Αιγίνης, απαθανατιζόμαστε και ξαναεπιβιβαζόμαστε για να συνεχίσουμε.
Ο Βαγγέλης Μακρυγιαννάκις είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου με ειδικότητα στη Θεωρία Κινηματογράφου. Η Διδακτορική του διατριβή του είναι πάνω στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ζει και εργάζεται ως κριτικός κινηματογράφου στο Εδιμβούργο όπου και έχει διατελέσει υπεύθυνος προγράμματος στο ετήσιο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου.
Μια πόλη του μέλλοντος. Οι νοικάρηδες δύο ουρανοξυστών έχουν εξεγερθεί, έχουν πάρει τα όπλα, κι έχει ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στα δύο κτίρια. Εμφανίζονται οι εκπρόσωποι του νόμου, οι Δικαστές, με επικεφαλής τους τον ξακουστό Ντρεντ.
Μόνο όταν φεύγω καταλαβαίνω. Τον τόπο που ζω και τον μέσα μου τόπο. Τον καθένα ξεχωριστά και τους δυο μαζί.
Η Λένα Κιτσοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Απόφοιτος Θέατρου Τέχνης, είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, ζωγράφος, τραγουδίστρια, ανήσυχο πνεύμα.
Το προηγούμενο album των Grizzly Bear «Veckatimest» δεν είναι ο δίσκος που ξεπερνιέται εύκολα. Οι Αμερικάνοι το 2009, είχαν φτάσει το καλλιτεχνικό τους ζενίθ, κυκλοφορώντας ένα δίσκο θαυμάσιο από κάθε άποψη. Δεδομένου αυτού, μόνο σαν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το νέο album Shields.
Ο Νίκος Κούνδουρος βρέθηκε την περίοδο του εμφυλίου πολέμου στο κολαστήριο της Μακρονήσου. Εκεί αποφασίζει να ασχοληθεί με το θέατρο και τον κινηματογράφο. Το 1953 γυρίζει τη πρώτη του ταινία. Έχει αντιπροσωπεύσει τον ελληνικό κινηματογράφο πολλές φορές στο εξωτερικό όπως στο Φεστιβάλ Βενετίας το 1953 και 1956, στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1958, 1963 και 1967.
Το καλοκαίρι αυτό, ας τολμήσουμε να είμαστε πιο ειλικρινείς από πριν. Κάτω από το δυνατό φως του ήλιου, μπορούμε ανοιχτά να παραδεχτούμε ότι δε μας αρέσει κάτι που ως τώρα κάναμε καθημερινά και να ξεκαθαρίσουμε ότι αν χάσουμε το θάρρος μας χάνουμε τα πάντα.
Ο τρόπος της να μοιράζει προκηρύξεις και να ουρλιάζει με τη ντουντούκα, με έκανε να βουτάω στον Εύριπο και να πνίγομαι. Την παρακολουθούσα καιρό τώρα στα χαράτσια, τα δίκτυα αλληλεγγύης, τις διαδηλώσεις, τα γιαουρτώματα, τις συνελεύσεις. Τη ρώτησα αν θα’ θελε να πάμε μια βόλτα (και ει δυνατόν να με ερωτευτεί).
Αϋπνία, «αγρύπνια», με στοιχειώνει το τραγούδι, μαζί με το μονότονο των ανεμιστήρων και το συνεχές τζ…τζ…τζ…
