Cock: Ο κόκορας, το sex και η αναζήτηση του «Εγώ»
- Συντάκτης Γιώτα Δημητριάδη
Το έργο του Μάικ Μπάρτλετ, περιγράφει την ερωτική σχέση δύο ανδρών παρόλα αυτά όμως, τα διλήμματα που εκείνοι βιώνουν μοιάζουν ίδια με κάθε άλλο ζευγάρι, ομόφυλο ή ετερόφυλο.
Η συνήθεια που τους βαλτώνει, η ζήλια, η αναζήτηση του «Εγώ» τους, η ανάγκη τους να αγαπηθούν, είναι ζητήματα διαχρονικά και καθολικά για όλες τις ερωτικές σχέσεις. Μέσα από έντονους διαλόγους, που με την μετάφραση της Κατερίνας Ευαγγελάτου δεν χάνουν το αγγλικό χιούμορ αλλά εγκλιματίζονται στην Αθήνα του σήμερα, τα νοήματα περνούν αβίαστα στο μυαλό και την ψυχή του θεατή.
Ο πρωτότυπος βρετανικός τίτλος, «Cock», όντας πολυσήμαντος αποφασίστηκε να μην μεταφραστεί. Εξάλλου τι και αν σήμαινε, κόκορας, κάνουλα όπλου, πέος, αρλούμπες ή παραμύθι; Η παράσταση αναφέρεται σ’ όλα, όπως εξάλλου και οι σχέσεις των ανθρώπων και η ίδια η ζωή.
Αδιαμφισβήτητα, απολαμβάνω να βλέπω παραστάσεις που καταφέρνουν να με συγκινούν μόνο και μόνο με τις ερμηνείες των ηθοποιών.
Το «Cock», που ανεβαίνει στο θέατρο «Θησείον» δεν έχει καμία σχέση με τα όσα προανέφερα. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου (αφού σκηνοθέτησε την παράσταση ο «Χρυσός δράκος» του Ρόναλντ Σίμελπφενιχ στο Εθνικό Θέατρο, που πολύ μας άρεσε) δημιουργεί μια παράσταση, σύγχρονη, μοντέρνα και άμεση, έχοντας πάρει εξ’ αρχής μια δύσκολη απόφαση.
Ποια είναι αυτή;
Να ακολουθήσει τις οδηγίες και τους περιορισμούς που θέτει από την αρχή ο συγγραφέας. Έτσι προχωρά σε ένα «γυμνό» ανέβασμα, χωρίς να χρησιμοποιεί ούτε ένα αντικείμενο στη σκηνή. Σύμφωνα με τις οδηγίες του Μάικ Μπάρτλετ σκοπός είναι να γίνει focus στα συμβάντα και στην δράση. Είναι εμφανής η διδασκαλία των χαρακτήρων και η διαμόρφωση των ηρώων. Τόσο εκείνη όσο και οι τέσσερις εξαιρετικοί ηθοποιοί της, απέφυγαν να δημιουργήσουν ήρωες καρικατούρες, αντίθετα έδωσαν πνοή σε χαρακτήρες που νιώθουμε να μας είναι οικείοι και να ζουν ανάμεσα μας. Ο Μάκης Παπαδημητρίου καταφέρνει να μας παρουσιάσει με επιτυχία, όλες τις πλευρές που έχει η προσωπικότητα του «Α». Είναι δυναμικός, αυτάρκης, ενώ ταυτόχρονα τόσο εξαρτημένος και ευαίσθητος, τόσο μόνος και ανασφαλής σαν κουτάβι, όπως λέει και ο ίδιος σε μια σκηνή.
Η ήρωας του βγάζει χιούμορ και ειρωνεία, αφήνοντας πίσω κάθε είδους υπερβολή και δικαιώνοντας την καλή φήμη του θεάτρου του Νέου Κόσμου, που τον γαλούχησε. Αυτή του η ερμηνεία, είναι νομίζω ισάξια με του αυτιστικού στο «Motortown», που του είχε χαρίσει το βραβείο Χόρν το 2009. Ενώ η αντίζηλος του στο έργο, η Ιωάννα Παππά εντυπωσιάζει από τα πρώτα της λεπτά στην σκηνή με την ικανότητα της να πείθει πως διεγείρεται σεξουαλικά, έχοντας σε απόσταση το αντικείμενο του πόθου της!
Παρόλο που το σκηνικό είναι τελείως άδειο, εκείνη μας πείθει ότι πίνει κρασί, ότι απολαμβάνει το φαγητό της και ζητά με επιμονή από τον καλό της να φορέσει το αόρατο παλτό, που για εμάς τους θεατές έχει χρώμα και σχήμα. Με επιτυχία αναδεικνύει την μοναξιά της ηρωίδας της και την ανάγκη της να βγει από αυτήν καθώς και την υπομονή και την επιμονή της να διεκδικήσει τον αγαπημένο της.
Ο Δημήτρης Μοθωναίος, ο μοναδικός χαρακτήρας με όνομα, ο Τζον το μήλο της έριδος μεταξύ της γυναίκας και του άνδρα, μας μεταφέρει την αμηχανία που αισθάνεται ο ήρωας του και την αδυναμία του να πάρει μια απόφαση. Συνδυάζει την παιδικότητα με την ανάγκη του να ενηλικιωθεί και να αποφασίσει μόνος για την ζωή του. Όλη η ουσία για εκείνον βρίσκεται στην φράση:«Δεν ξέρω τι είμαι, θέλω απλά να είμαι ευτυχισμένος» και η αδυναμία του να βρει ποιος δρόμος οδηγεί στην ευτυχία τον βουλιάζει.
Ο Γιώργος Κοτανίδης, εμφανίζεται στο δεύτερο μέρος και καταφέρνει με την δυναμική του και την σκηνική του εμπειρία να διαταράξει την σχέση των τριών και να προσθέσει έναν καλοδουλεμένο χαρακτήρα με εξαιρετική αμεσότητα και απλότητα, που ενθουσιάζει.
Και οι τέσσερις ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό και μας χαρίζουν την αίσθηση του οικείου κάνοντας μας παράλληλα, να τους παρακολουθούμε απερίσπαστοι και να παρατηρούμε κάθε λεπτομέρεια στις κινήσεις και στα λόγια τους.
Μια από τις καλύτερες παραστάσεις της σεζόν, που νομίζω πως ξεπερνά και το ίδιο το έργο του Μπάρτλετ.
ΘΕΑΤΡΟ: «Θησείον» «Ένα θέατρο για τις τέχνες», Τουρναβίτου 7, τηλ. 210 3255444