Τα τέρατα πάνε στον γιατρό!

Σε αυτό το σημείο του περιοδικού, θεματολογικά, μας αρέσουν και οι τρελοί επιστήμονες. Ξέρετε, εκείνοι που ζωντανεύουν νεκρούς σε αραχνιασμένα εργαστήρια, που κάνουν αφύσικα πειράματα σε εξωγήινους ή δημιουργούν γιγάντια ρομπότ για να κατακτήσουν τον πλανήτη. Θα γράψουμε μια μέρα ειδικά γι αυτούς, όχι όμως σήμερα. Τώρα θα μας απασχολήσουν οι άλλοι, οι σοβαροί τύποι με τις λευκές ποδιές, που άξαφνα, λες και δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν, ασχολούνται εκείνοι με εμάς. Βάλθηκαν λοιπόν οι επιστήμονες να στρέψουν τα μικροσκόπια και τα τηλεσκόπια τους στα βαμπίρ, στα ζόμπια και τους λυκάνθρωπους και να δώσουν στα όμορφα φρικιά μας επιστημονικές εξηγήσεις. Όπως λέει και μια φίλη μου, είναι τρελοί αυτοί οι επιστήμονες. Καταλαβαίνετε, «τρελοί» αλλά χωρίς να είναι οι «τρελοί επιστήμονες». Μην τους μπερδέψετε.

Τα τέρατα πάνε στον γιατρό!Από προσωπικής άποψης είναι σα να μου χαλούν την μόστρα του μύθου. Ας αφήσουν και κάτι στην ησυχία του. Αλλά ενδίδω γιατί τα τελευταία χρόνια, ορισμένοι φλώροι δημιουργοί έχουν ξεφτιλίσει τρομερά τους αρχαίους, ωραίους και τρομακτικούς αυτούς μύθους με ένα απαράδεκτο «Άρλεκιν» ντύσιμο. Ξεδόντιασαν τα τέρατα, τα μετέτρεψαν σε τεκνά και πιπίνια, με την ύβρη να φτάνει μέχρι και τα ζόμπι. Τουλάχιστον, οι λευκογιακάδες ψάχνουν τις εξηγήσεις τους στην αχλή, το ξεκίνημα του μύθου, αγγίζοντας μια εποχή που ο κόσμος πίστευε στην ύπαρξη αυτών των πλασμάτων.

Πολλάκις έχουμε αναφερθεί στον βρικόλακα σε αυτές τις σελίδες, τον λογοτεχνικό, τον κινηματογραφικό, τον λαογραφικό, από τα μαύρα Καρπάθια των Βαλκανίων ως τα σκοτάδια των σινεμάδων. Ίσως είναι το δημοφιλέστερο μυθολογικό κτήνος με την πιο τραβηγμένη εξέλιξη, από τον Κόμη Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ ως τους Έντουαρτ και Μπέλλα του “Twillight”. Για τους άσχετους που είδαν «επιστημονική διατριβή» και μπήκαν τυχαία εδώ, μια γρήγορη επανάληψη του μύθου των βρικολάκων: Οι βρικόλακες ήταν κάποτε άνθρωποι που εν ζωή δαγκώθηκαν από βρικόλακα και μετά θάνατον επέστρεψαν από τον τάφο για να τραφούν με ανθρώπινο αίμα. Πιστεύεται ότι οι βρικόλακες δεν πεθαίνουν ποτέ, αλλά, σχετικά με πιο ανάγνωσμα ακολουθεί κανείς, μπορούν να σκοτωθούν από έκθεση στο ηλιακό φως, σκόρδο, αγιασμένο νερό, ή σούβλισμα της καρδιάς με ένα ξύλινο παλούκι. Καλά, το τελευταίο θα τέζαρε τον οποιονδήποτε, αλλά πάμε παρακάτω. Πώς γεννήθηκε ο μύθος, ρωτούν οι επιστήμονες. Λίγες οι επιστημονικές διατριβές επί του θέματος, το ίντερνετ όμως βρίθει από συζητήσεις οι οποίες καταδεικνύουν ως αιτία διάφορες ιατρικές καταστάσεις. Πιθανόν η πιο δημοφιλής εξήγηση προέλευσης του μύθου είναι η «πορφυρία». Πορφυρία είναι ένας όρος που αναφέρεται σε μια ομάδα διαταραχών, που επηρεάζουν το νευρικό σύστημα ή το δέρμα, ή και τα δύο. Οφείλεται κυρίως στην έλλειψη ενός από τα ένζυμα που χρειάζονται για να κάνουν μια ουσία στον οργανισμό που ονομάζεται αίμη, μιας κόκκινης χρωστικής ουσίας που αποτελείται από σίδηρο, και οι μεγαλύτερες ποσότητες της οποίας είναι στο αίμα με τη μορφή της αιμοσφαιρίνης. Η αιμοσφαιρίνη δίνει στο αίμα το κόκκινο χρώμα του και μεταφέρει οξυγόνο από τους πνεύμονες σε όλα τα μέρη του σώματος. Άρα συμπερασματικά, πορφυρία ίσον απουσία αίμης. Αποτέλεσμα της πάθησης είναι συχνά η συσσώρευση τοξινών στο δέρμα. Όσοι υποφέρουν από αυτή την ασθένεια παρουσιάζουν μια ιδιαίτερη χλωμάδα και είναι επίσης ευαίσθητοι στο ηλιακό φως. Επίσης, οι τοξίνες τρέφονται με το δέρμα προκαλώντας παραμορφώσεις, όπως διάβρωση στα χείλη και στα ούλα. Κάπως έτσι εκτίθενται τα δόντια, δίνοντας στον παθόντα μια νεκρική όψη με σουβλερά δόντια. Προκαλεί επίσης ενδιαφέρον, το ότι όσοι υποφέρουν από πορφυρία δεν μπορούν να φάνε τρόφιμα που περιέχουν θείο, όπως π.χ. το σκόρδο. Άλλη ασθένεια που συνδέεται με το φαινόμενο του βαμπιρισμού είναι η φυματίωση, η γνωστή κάποτε και ως «σαράκι», λόγω της απώλειας βάρους που υφίσταντο οι πάσχοντες. Είναι μια ασθένεια των πνευμόνων που προκαλείται από ένα βακτηρίδιο, και οι ασθενείς που την κουβαλούσαν έδειχναν χλωμοί, απέφευγαν το ηλιακό φως και έφτυναν αίμα. Τα συμπτώματα οφείλονταν στα σακατεμένα πνευμόνια αλλά μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί την παρεξήγηση που προκαλούσαν τα παλιά τα χρόνια. Τώρα, το πώς η Μαργκερίτ Γκοτιέ γλύτωσε το παλούκωμα από τον Αρμάνδο, αυτό είναι άλλη ιστορία. Τελευταίο ιατρικό φαινόμενο που να σχετίζεται με τα βαμπίρ είναι εκείνο της «καταληψίας». Η Καταληψία είναι πάθηση που επηρεάζει το κεντρικό, νευρικό σύστημα, προκαλώντας πτώση των ρυθμών της καρδιάς και της αναπνοής, δίνοντας στον παθόντα μια ψευδή νεκρική εικόνα. Όπως καταλαβαίνεται, μια εποχή πριν την πρακτική της νεκροψίας, πολλοί άνθρωποι ατύχησαν στο να ενταφιαστούν ζωντανοί. Και όσοι επανήλθαν ενώ ήταν βαθιά στο χώμα, κατέληξαν οικτρά, και πιθανόν στην εκταφή τους χρόνια μετά να τους έβρισκαν σε περίεργες στάσεις, δίνοντας νέα τροφή στις τότε δεισιδαιμονίες για το ότι ο μακαρίτης μπαινόβγαινε στο μνήμα του.

Πάμε παρακάτω, στα Ζόμπι, με τη νύχτα τους, το ξημέρωμα τους και την μέρα τους, των ζωντανών νεκρών που τόσο αρρωστημένα αγαπάμε στη μικρή μας γωνία του φανταστικού. «Φανταστικού»; Μην είστε τόσο σίγουροι. Σε κάποιους Οργανισμούς, όπως στο Κέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, συχνά υποβάλλονται σε «ζομπι-αποκαλυπτικά» γυμνάσια, για προετοιμασία στο ένα πιθανό τέλος του κόσμου. Τα Ζόμπι είναι ζωντανοί νεκροί, που κάποτε ήταν σκέτα ζωντανοί, και που για κάποιο λόγο έχουν μετατραπεί σε όντα χωρίς συνείδηση του εαυτού τους. Πέθαναν και μετά αναστήθηκαν με μια ακόρεστη πείνα για τις σάρκες των ζωντανών, κατά τα ευαγγέλια του Τζορτζ Ρομέρο που τους έδωσε το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό. Πιστεύεται ότι ο μύθος τους γεννήθηκε στην Αϊτή, καθώς υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα στην βουντού λαογραφία του τόπου, για νεκρούς που ξανασηκώθηκαν κάτω από την ισχυρή επίδραση κάποιου μάγου για να τον υπηρετήσουν. Η ύπαρξη τους εξετάστηκε επιστημονικά το 1982, από τον Δόκτορα Γουέιντ Ντέηβις, όταν ένας άντρας, ο Κλέρβιους Ναρσίς, ισχυρίστηκε ότι είχε πεθάνει και ένας μάγος τον επανέφερε στη ζωή. Ο Δρ. Ντέηβις εξέτασε την «λευκή πούδρα των νεκρών» με την οποία υποτίθεται ο μάγος δημιουργούσε τα ζόμπι του. Η πούδρα περιείχε τοξίνες, μία εκ των οποίον ήταν η παραλυτική tetrodotoxin, που εκκρίνει ένα συγκεκριμένο εξωτικό ψάρι. Η ουσία προκαλούσε στο θύμα παράλυση και μια νεκρική ψευδαίσθηση που όμως δεν κρατούσε για πολύ. Έτσι το θύμα έδειχνε να επιστρέφει στη ζωή, και ανάλογα με τη ζημιά στον εγκέφαλο από την εμπειρία, θα μπορούσε να είναι από ημί έως τελείως ζόμπι! Ο Δόκτωρ έγραψε δύο βιβλία επί του θέματος, το «Πέρασμα στο Σκοτάδι» και «Το Φίδι και το Ουράνιο Τόξο.» Το δεύτερο έγινε ταινία τρόμου από τον μετρ Γουές Κρέιβεν. Ταινίες με ζωντανούς νεκρούς συχνά μας δείχνουν μια κατάσταση που εξαπλώνεται τάχιστα από βακτήρια ή κάποιον ιό. Εδώ πιθανόν να κρύβεται μια αλήθεια, καθώς υπάρχουν παθογόνα μικρόβια ικανά να προκαλέσουν αλλαγές συμπεριφοράς. Το παράσιτο «Toxoplasma gondii» λέγεται ότι επηρεάζει την συμπεριφορά αρουραίων στα εργαστήρια. Οι αρουραίοι αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν ζόμπι, και ενάντια στα φυσικά τους ένστικτα, στοχοποιούν γάτες, οι οποίες είναι ο πραγματικός στόχος του εν λόγω παράσιτου. Υπάρχουν θεωρίες ότι το «toxoplasma gondii» αλλάζει συμπεριφορά και στους ανθρώπους, κάνοντας τους άντρες πιο ζηλιάρηδες και τις γυναίκες πιο τρυφερές. Επίσης, τα τελευταία χρόνια στα εργαστήρια δοκιμάζεται κάτι που λέγεται «optogenetics» (οπτικογενετική), όπου με την χρησιμοποίηση λέιζερ μπορούν να αλλάξουν από απόσταση την συμπεριφορά στον εγκέφαλο ζώων, και γιατί όχι μια μέρα ανθρώπων. Απώλεια ελεύθερης βούλησης και ρύθμιση εγκεφάλου σε προγραμματισμένες κατευθύνσεις; Ίσως είμαστε πιο κοντά σε μια Ζόμπι-Αποκάλυψη απ’όσο πιστεύουμε.

Χάρη στον Καθηγητή Λούπιν, από τα βιβλία του «Χάρρυ Πότερ», οι λυκάνθρωποι επέστρεψαν πρόσφατα στη μόδα. Ο μύθος τους θέλει να ζουν μια σχεδόν φυσιολογική, ανθρώπινη ζωή, όποτε όμως βγαίνει Πανσέληνος να μεταμορφώνονται σε γιγάντιους ανθρωποφάγους λύκους χωρίς ανθρώπινη συνείδηση. Την αυγή ο λυκάνθρωπος επιστρέφει στην ανθρώπινη του υπόσταση χωρίς να θυμάται τίποτα από όσα προηγήθηκαν την νύχτα. Η Λυκανθρωπία είναι μια αληθινή ιατρική κατάσταση που αναφέρεται σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι είναι λύκοι. Επιστημονικές θεωρίες για την προέλευση των λυκανθρώπων εξερευνήθηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο «Γιατί οι άντρες έχουν μαστάρια» των Billy Goldberg και Mark Leyner. Ξανασυναντάμε την υπόθεση της cutaneous porphyria που έχει σαν σύμπτωμα την τριχοφυΐα στο δέρμα κατά την επούλωση του από ερεθισμούς. Επίσης οι συγγραφείς αναφέρουν την κατάσταση που είναι γνωστή ως hypertrichosis universalis, όπου ολόκληρο το σώμα του ασθενή καλύπτεται από πυκνό τρίχωμα, αλλά αυτή η αρρώστια θεωρείται πολύ σπάνια για να γεννήσει έναν τόσο δημοφιλή μύθο. Και η γνωστή σε όλους μας λύσσα, θα μπορούσε να έχει παίξει τον ρόλο της στον μύθο, που αφορά συνήθως τα σκυλιά, αλλά και άλλα ζώα. Άνθρωπος που δαγκώνεται από λυσσασμένο ζώο, κολλάει συχνά τα ίδια χαρακτηριστικά με το άρρωστο ζώο, όπως αφρούς στο στόμα, υδροφοβία, επιθετικότητα, παραλήρημα. Το γεγονός ότι ο μύθος του λυκάνθρωπου καταγράφεται από τα ρωμαϊκά χρόνια και ότι στην μοντέρνα κουλτούρα καθιερώθηκε από την ταινία “Wolf Man” το 1941, υπονοεί ότι πολύ πιθανό και να μην έχει καμία επιστημονική βάση η συγκεκριμένη περίπτωση. Οι κύριοι επιστήμονες δεν μπορούν να τα έχουν όλα δικά τους.

Κλείνοντας εδώ, στο κλίμα των γιορτών θα πω, στις δύσκολες εποχές που ζούμε όλοι έχουμε ανάγκη από λίγη κατανόηση και αλληλεγγύη. Αν δείτε κανέναν γείτονα να φέρετε περίεργα, όπως π.χ. να ανεβαίνει στην ταράτσα του μετά τα μεσάνυχτα και να ουρλιάζει στην πανσέληνο, να τρικλίζει έξω από το παράθυρο σας και να ξύνει την πόρτα σας, να κυνηγάει το κατοικίδιο σας, κλπ, δεν χρειάζεται ντε και καλά να καλέσετε το Υγειονομικό. Υπάρχει και η απλούστερη εξήγηση ότι ζείτε δίπλα σε έναν λυκάθρωπο, ένα ζόμπι, ή ένα βαμπίρ.

Μοιραστείτε:  

Tags: