Σε διπλωματικά επεισόδια

Η Ιωάννα Πηλιχού γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια στο Αλιβέρι, απ’ όπου φεύγει για σπουδές στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα με το Πανεπιστήμιο και το τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών, γράφεται σε μία ιδιωτική σχολή θεάτρου. Την επόμενη χρονιά, περνάει στη σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Ακολουθούν σεμινάρια, αλλά και οι πρώτες επιτυχίες: «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», «Σχεδίασμα Β’» (1st Balkan Performing Arts) και «Παραμύθια στο Μίξερ», όλα σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου, «Γεια σου Τσολιά μου» (μια μουσικοθεατρική παράσταση με τον Παντελή Αμπαζή), «Οι Τρομεροί Γονείς» σε σκηνoθεσία Πέτρου Φιλιππίδη, «Ο Υπηρέτης». Πέρασε από το «Αν μ’ αγαπάς», την είδαμε στο «Σε είδα», ήταν «Ευτυχισμένη μαζί» μας και μπλέχτηκε στον «Πόλεμο των άστρων». Πρόσφατα, την είδαμε παρέα με «Κούκλες». Στη μεγάλη οθόνη, έγραψε με τη συμμετοχή της στο «Νή-σος», αλλά και σε 4 μικρού μήκους ταινίες. Μιλάει Αγγλικά, Γερμανικά, Τουρκικά, Ισπανικά, Ρωσικά, Αραβικά και φυσικά, Ελληνικά.

Απ’ ότι ξέρω, τα παιδικά σου χρόνια τα πέρασες στο Αλιβέρι. Γεννήθηκες εκεί;

Γεννήθηκα στην Αθήνα. Η μητέρα μου είναι από την Αθήνα και ο πατέρας μου από το Αλιβέρι. Από την Αθήνα φύγαμε, όταν ήμουν σχεδόν 2 χρονών και μετακομίσαμε στον τόπο καταγωγής του πατέρα μου, όπου και έμεινα μέχρι τα 18 μου, οπότε και πέρασα στο Πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη. Όλα τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στην Εύβοια, όλες οι παιδικές αναμνήσεις που έχω, είναι από εκεί. Απ’ όταν έφυγα και μετά δεν κράτησα ιδιαίτερες επαφές, μιας και ο χρόνος πάντα πίεζε. Πρόσφατα, μετέφερα και τα εκλογικά μου δικαιώματα από το Αλιβέρι και έχασα και την «αναγκαστική» επίσκεψη στις εκλογές. Η κολλητή μου από το σχολείο, με την οποία έχω κρατήσει επαφή είναι δασκάλα στη Σάμο, οπότε τα λέμε πιο εύκολα από το τηλέφωνο!

Σαν παιδί, είχες πάντα στο μυαλό σου να φύγεις από εκεί ή ήταν κάτι το οποίο προέκυψε στην πορεία;

Μεγαλώνοντας σε μια επαρχιακή πόλη, γρήγορα διαπίστωσα ότι με ενοχλούσε το να ασχολούνται οι άλλοι τόσο πολύ μαζί μου. Αντιδρούσα σ’ οτιδήποτε δε μου άρεσε. Στις μικρές κοινωνίες, μοιραία το κουτσομπολιό αποτελεί μέρος της καθημερινότητας. Νομίζω, πως γενικότερα οι νέοι, έχουν στο μυαλό τους το να περάσουν στο πανεπιστήμιο και να φύγουν για να κάνουν πράγματα, που στην επαρχία δεν τους προσφέρεται η δυνατότητα να κάνουν. Η επαρχία δεν έχει τις ευκαιρίες που έχει μια μεγαλύτερη πόλη. Εξαρτάται πάντα και από το επάγγελμα, που σκοπεύει κάποιος να ακολουθήσει.

Εσύ ήθελες να γίνεις διπλωμάτης; Πώς και βρέθηκες να σπουδάζεις στη Θεσσαλονίκη;

Εγώ, είχα δηλώσει πρώτη επιλογή τη Νομική και σαν δεύτερη, το Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Ήμουν στην πρώτη φουρνιά φοιτητών που πέρασαν σ’ αυτήν τη σχολή, οπότε μόνο τον τίτλο ήξερα, αλλά στην πορεία ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ.

Όλα τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στην Εύβοια, όλες οι παιδικές αναμνήσεις που έχω, είναι από εκεί.

Η Θεσσαλονίκη σου «πάει»;

Η Θεσσαλονίκη είναι η καλύτερη πόλη για να ζει κάποιος σαν φοιτητής. Δεν υπάρχει καλύτερη στην Ελλάδα. Επάνω, έζησα 9 χρόνια και την αγάπησα πολύ. Έγινε η δεύτερη πατρίδα μου. Εκεί, αποφάσισα κάποια στιγμή ότι θέλω να γίνω ηθοποιός και άφησα πίσω τις σπουδές μου.

Από που ξεκίνησες;

Πήγα πρώτα σε μία ιδιωτική σχολή του Ροντίδη για ένα χρόνο και μετά, έδωσα εξετάσεις στη σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και, πέρασα. Όταν τελείωσα τη σχολή, δούλεψα για ένα χρόνο στο Νέο Θέατρο και μετά αποφάσισα να κατέβω στην Αθήνα.

Πώς και δε σε κράτησε η βόρεια Ελλάδα;

Εξαρτάται από τις βλέψεις, που έχει ο κάθε ηθοποιός. Καλλιτεχνικά, οι δυνατότητες που σου δίνονται στη Θεσσαλονίκη, είναι να δουλέψεις στο θέατρο και ενδεχομένως σε πολύ καλές δουλειές, αφού μιλάμε για κρατικό θέατρο, αλλά μέχρι εκεί. Όταν βρίσκεσαι στην Αθήνα, έχεις πρόσβαση στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο, σε μία μεταγλώττιση, πράγματα που στη Θεσσαλική δεν μπορείς να κάνεις. Εγώ, πολύ παραπάνω, δεν ήμουν και από Θεσσαλονίκη, δεν είχα την οικογένειά μου εκεί για να έχω έναν επιπλέον λόγο να μείνω. Αντιθέτως, η οικογένειά μου είχε ήδη μετακομίσει στην Αθήνα, οπότε το λογικότερο ήταν να πάω κι εγώ εκεί. Ύστερα αν έμενα επάνω, ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει πληθώρα νέων ταλαντούχων ηθοποιών, οπότε οι πιθανότητες να παίξω σε κάτι καλό ήταν ακόμα λιγότερες.

Πόσο έυκολο ήταν να βρεθείς συμπρωταγωνίστρια σε μία τόσο δυνατή σειρά;

Η συνεργασία προέκυψε τυχαία, λίγο μόλις καιρό μετά την άφιξή μου στην Αθήνα, όπου είχα έρθει και είχα ξεκινήσει από το μηδέν. Πήγα σε μία οντισιόν, από την οποία με διάλεξαν για το «Ευτυχισμένοι μαζί» και έκανα και ένα πολύ μικρό πέρασμα από μία σειρά στον Άλφα, ίσα για την ψυχρολουσία της πρώτης φοράς. Ουσιαστικά, το «βάπτισμα» στην τηλεόραση, έγινε με το «Ευτυχισμένοι μαζί».

Γενικά, πιστεύω, ότι καλό είναι να μαθαίνεις από μία δουλειά. Οπότε ιδανικά, θέλω να είμαι δίπλα σε καλύτερους από εμένα, γιατί έτσι πας ακόμα πιο μπροστά.

Και έκανε μπαμ!

Ευτυχώς! Ήμουν τυχερή που ξεκίνησα από μία σειρά, που έκανε τόσο μεγάλη επιτυχία. Οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκα ήταν όλοι ένας κι ένας, το κλίμα στο οποίο δουλεύαμε ήταν υπέροχο και με βοήθησαν στο να μπω στη λογική της τηλεόρασης, μιας κι εγώ μέχρι τότε δεν είχα ιδέα. Η τηλεόραση είναι μία εντελώς άλλη φιλοσοφία, μία άλλη δουλειά και ας είναι καλά, ειδικά, ο Γιάννης ο Μπέζος, που είναι τόσο κοντά στους νέους αλλά και σ’ όλους τους συναδέλφους του. Είναι καταπληκτικός άνθρωπος! Μακάρι να μπορούσα να συνεργάζομαι κάθε χρόνο μαζί του. Εξαιρετικοί ήταν οι περισσότεροι που συνεργάστηκα σ’ εκείνο το σήριαλ, όπως η Κατερίνα Λέχου και η Βιβή Κόκκα. Και οι δύο είναι και πάρα πολύ καλοί άνθρωποι, συνδυάζουν ένα «πακέτο» που το συναντάς πολύ σπάνια στις μέρες μας.

Το πράγμα μετά κύλησε εύκολα; Πρόσφατα, σε είδαμε και στις «Κούκλες».

Στις «Κούκλες», υποδύομαι τη γυναίκα του ψυχολόγου (Καρυστινός), ένας μικρός μάλλον ρόλος. Γνώριζα τον σκηνοθέτη, τον Αλέξανδρο Πανταζούδη, από ένα επεισόδιο του «Σε είδα», και έχουμε πολύ καλή επικοινωνία και συνεργασία. Έπαιξα και σ’ ένα επεισόδιο στον «Πόλεμο των άστρων» μ’ έναν άλλο χαρισματικό και ταλαντούχο σκηνοθέτη, τον Χρήστο Δήμα, που ήταν και στο «Νή-σος». Νιώθω, γενικά, τυχερή που έχω πέσει σε καλούς και ορεξάτους σκηνοθέτες, γιατί είναι πολύ σημαντικό για έναν ηθοποιό να τον κατευθύνει ένας σκηνοθέτης σαν τον Πέτρο Φιλιππίδη ή τον Αντρέα Μορφονιό, που ήταν στο «Ευτυχισμένοι μαζί» ή τους άλλους 2 που ανέφερα.  Γενικά, πιστεύω, ότι καλό είναι να μαθαίνεις από μία δουλειά. Οπότε ιδανικά, θέλω να είμαι δίπλα σε καλύτερους από εμένα, γιατί έτσι πας ακόμα πιο μπροστά.

Κακές εμπειρίες σε συνεργασίες, δε σου έτυχαν; Κακή χημεία, να μη σε πληρώνουν…

Πώς, αμέ! Είναι πολύ άσχημο, ειδικά όταν είσαι νέος στο χώρο και σου τύχει κάτι τέτοιο. Σε τσεκουρώνει. Φτάνεις στο σημείο να πεις, ότι αν είναι η πλειοψηφία των ηθοποιών έτσι, να την «κάνω» από το σύστημα όσο είναι ακόμα καιρός. Ειδικά, όταν έχεις ζήσει και μια καλή συνεργασία και βλέπεις τι μπορείς να βγάλεις εσύ μέσα από εκεί, πόσο καλύτερος γίνεσαι δίπλα σ’ έναν καλό συνάδελφο, τότε η κακή χημεία στη δουλειά σε εξοργίζει! Εύχομαι να μη χρειαστεί να ξανασυνεργαστώ μ’ αυτούς που με κάνανε και ένιωσα άσχημα, και να είναι γενικά πολύ λίγοι στο σύνολό τους αυτοί, που έχουν αυτή τη διάθεση να μειώνουν το συνάδελφό τους. Από την άλλη, αισθάνομαι τυχερή, γιατί σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους μου δεν έχει τύχει να μην πληρωθώ από μία δουλειά ή να πάρω τα χρήματά μου μετά από χρόνια. Καθυστερήσεις μικρές υπάρχουν πάντα, αλλά όχι τραγικές. Δε θα ήθελα να βρεθώ σε κατάσταση κακής πληρωμής, γιατί όταν διαπραγματεύομαι το σωστό και το δίκαιο, δεν είμαι καθόλου διπλωμάτης!

Το χοροθέατρο είναι κατά τη γνώμη μου, το ιδανικό είδος θεάτρου, γιατί συνδυάζει το χορό με την υποκριτική,

Στο βιογραφικό σου υπάρχει σαν πληροφορία, το ότι μιλάς 6 γλώσσες. Αληθεύει;

Έκανα στο πανεπιστήμιο ένα χρόνο ρωσικά, και στη συνέχεια τουρκικά και αραβικά. Αυτά ήταν υποχρεωτικά για τη σχολή μου. Έκανα όμως, και 2 χρόνια ισπανικά και σαν παιδί στην Εύβοια, αγγλικά και γερμανικά. Στη σχολή, χρωστάω ακόμα κάποια μαθήματα τουρκικά!

Έχεις πάει Τουρκία;

2 φορές! Την πρώτη, με τη σχολή μου και τη δεύτερη, σε μία κρουαζιέρα που απλά πιάσαμε τα μικρασιατικά παράλια.

Χορός. Πώς προέκυψε και έγινες μαζορέτα του Παναθηναϊκού;

Χόρευα από μικρή. Όπως τα περισσότερα κοριτσάκια, έτσι κι εγώ έκανα μικρή μπαλέτο, το οποίο το παράτησα για να κάνω μοντέρνο χορό, χιπ-χοπ, πολεμικές τέχνες και αθλητισμό, γενικότερα. Στο πανεπιστήμιο, βρέθηκα σε μία χοροθεατρική παράσταση, τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Κωνσταντίνου Ρήγου, και αποφάσισα να ξανασχοληθώ με το χορό, αφού ποτέ πραγματικά δεν είχε πάψει να μου αρέσει. Το χοροθέατρο είναι κατά τη γνώμη μου, το ιδανικό είδος θεάτρου, γιατί συνδυάζει το χορό με την υποκριτική, δύο πράγματα που αγαπώ πολύ. Με την συμμετοχή μου σ’ αυτήν την παράσταση, μπήκα σε μια διαδικασία πρόβας με χορό για 5-6 ώρες κάθε μέρα με επαγγελματίες χορευτές, με υψηλά στάνταρ. Ήταν μία μαγική παράσταση και μακάρι να μου δίνεται η ευκαιρία, να συμμετέχω συνέχεια σε τέτοιες παραστάσεις. Στον Παναθηναϊκό βρέθηκα από μία χορογράφο που γνώριζα, και στην προσπάθειά μου να εξασφαλίσω μόνη μου ένα σταθερό εισόδημα.

Θα συμμετείχες σε μία παράσταση που θα τραγουδούσες;

Έχω τραγουδήσει σε μία παράσταση, στο «Ντου», σε μία σκηνή που συνδύαζε ζωντανή ορχήστρα και θεατρικά δρώμενα και τραγουδούσαμε με τον Παντελή Αμπαζή τα «Λαϊκά κορίτσια». Δεν τρελαίνομαι για το τραγούδι. Μπορώ να το κάνω στα πλαίσια ενός ρόλου, αλλά υπάρχουν άλλοι συνάδελφοι που είναι εξαιρετικοί.

…δε θέλω να χάνω τη μαγεία αυτής της χαράς, όταν σου έρχεται κάτι που δεν το περιμένεις όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι. Θέλω να νιώθω ολοκληρωτικά τη χαρά, όταν έρχεται κάτι που δεν το είχα βάλει στα πλάνα μου. Μου αρέσει η έκπληξη, όταν αυτή συνδυάζεται με τη χαρά!

Βάζεις στόχους;

Δεν είμαι άνθρωπος που βάζει εύκολα στόχους. Δεν ξέρω τι φταίει, – είναι η αλήθεια- αλλά δε μου αρέσει να βάζω συγκεκριμένους στόχους. Παλεύω προς μία κατεύθυνση, αλλά περιμένω πάντα να δω πως θα έρθουν και τα πράγματα. Επαγγελματικά, δε θέλω να παίρνουν τα μυαλά μου αέρα, αλλά να ξέρω ότι μπορεί να έχω δουλειά, αλλά μπορεί και να μην έχω. Κάτι άλλο πολύ σημαντικό, είναι ότι δε θέλω να χάνω τη μαγεία αυτής της χαράς, όταν σου έρχεται κάτι που δεν το περιμένεις όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι. Θέλω να νιώθω ολοκληρωτικά τη χαρά, όταν έρχεται κάτι που δεν το είχα βάλει στα πλάνα μου. Μου αρέσει η έκπληξη, όταν αυτή συνδυάζεται με τη χαρά!

Νιώθεις ότι άφησες κάτι πίσω;

Αυτό που σίγουρα άφησα πίσω είναι η προσωπική μου ζωή και οι φίλοι μου. Υπήρξαν μήνες, όπου τα γυρίσματα διαρκούσαν δεκάωρα και είχα και θέατρο. Τότε, έψαχνα χρόνο για να κοιμηθώ, έστω και για μια ώρα.

Μετανιώνεις για κάτι;

Κάνοντας ένα μίνι απολογισμό δε θα άλλαζα πολλά πράγματα στη μέχρι τώρα πορεία μου, μιας και σ’ ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα, οι καταστάσεις έχουν πάει ανέλπιστα καλά. Ήμουν πολύ τυχερή και τα πράγματα δεν είναι πάντα ρόδινα για τους νέους ηθοποιούς. Αν μετανιώνω για κάτι, αυτό είναι κάποιες συνεντεύξεις και κάποιες φωτογραφήσεις που έκανα, των οποίων το αποτέλεσμα δε με αντιπροσώπευε καθόλου. Καλό είναι να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, γιατί πάντα θα τα κάνουμε και πάντα θα υπάρχουν συνέπειες.

Τι σκαρώνεις για το μέλλον;

Τα πράγματα στο χώρο μας είναι καθισμένα, λόγω κρίσης. Δε γίνονται πολλές δουλειές, ούτε στο θέατρο, ούτε στην τηλεόραση. Είμαστε σε μία άλλη εποχή, όχι τόσο των επιλογών αλλά του τι υπάρχει διαθέσιμο να κάνουμε. Οι περισσότεροι, σκεφτόμαστε και κάτι «άλλο» μέχρι να ξαναφτιάξουν τα πράγματα. Έχω ήδη ξεκινήσει να ασχολούμαι σοβαρά με κάτι, από το οποίο θέλω να εξασφαλίζω ένα σταθερό μηνιαίο εισόδημα, χωρίς να περιμένω κάτι από την κανονική μου δουλειά. Πρόκειται για ένα διεθνές οικονομικό πρόγραμμα, με πολύ καλές προοπτικές. Κάτι σαν ηλεκτρονικό franchise. Θέλω να μην έχω το άγχος, του να κλείσω κάτι σε τηλεόραση ή θέατρο.

Καλό είναι να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, γιατί πάντα θα τα κάνουμε και πάντα θα υπάρχουν συνέπειες.

Θα το πάρεις το πτυχίο, να χαρούν και οι δικοί σου;

Έχω περάσει από το Σεπτέμβριο ήδη 5 μαθήματα και μάλιστα τα 4 με 10! Θα πάρω πτυχίο με βαθμό! Μου μένουν μόλις άλλα 7 και θα το πάρω. Το έχω πει και θα το κάνω, τελείωσε! (γέλια). Άλλωστε, είμαι της άποψης, ότι στη ζωή οι εκκρεμότητες καλό είναι να κλείνουν.

Ποιά είναι η γνώμη σου για το γάμο;

Δε νομίζω ότι αποτελώ την ιδανική περίπτωση κοπέλας, που θα μιλήσει για το γάμο. (γέλια). Δεν είμαι υπέρ του γάμου και δεν ξέρω αν θα έρθει ποτέ στη ζωή μου. Είναι κάτι, που το βλέπω πολύ μακρινό και πολύ ξένο, για μένα. Αυτό φυσικά, μπορεί κάποτε να αλλάξει. Μ’ αρέσει η συμβίωση. Πιστεύω ότι, όταν βρίσκεις κάποιον άνθρωπο με τον οποίο ταιριάζεις και μπορείς να συνυρπάξεις, που έχεις μαζί του κοινά ενδιαφέροντα και περνάς καλά μαζί του, είμαι υπέρ της συμβίωσης. Εγώ, από την άλλη, δεν είμαι ένας εύκολος άνθρωπος και όποιος είναι μαζί μου δεινοπαθεί! Είμαι αρκετά απόλυτη, δε βάζω νερό στο κρασί μου και πρέπει να βρεις το κουμπί μου!