editoriαν #31

editoriαν #31Αλήθεια ή θάρρος;
Δεν πάει πολύς καιρός που άκουσα ξανά το παιχνίδι αυτό που παίζαμε στο γυμνάσιο: Αλήθεια ή θάρρος; Προβληματίστηκα, κάτι ξεθωριασμένες εικόνες πολαρόιντ ξεπρόβαλαν από το χρονοντούλαπο του μυαλού μου. Αλήθεια, τί ήταν πιο εύκολο τότε, να πεις την αλήθεια ή να δείξεις θάρρος; Νομίζω, ότι το έπαιζα ανάλογα με αυτόν που με ρωτούσε. Το δίλημμα αυτό αμφισβητήθηκε ευθέως από τον Σοφοκλή, που πολλά χρόνια πριν τα δύσκολα που περνάμε σήμερα, δήλωσε: «Θάρσει. Λέγων τ’ αληθές ου σφαλεί ποτέ.» Στο μακρινό από τότε «τώρα», το να έχει κάποιος το θάρρος να είναι ειλικρινής μοιάζει με απόφαση καμικάζι, καθώς εκπαιδευμένοι εδώ και πολλά χρόνια προτιμάμε το εύκολο αναληθές από την πικρή (δυστυχώς) αλήθεια. Μας δικαιολόγησε πλήρως ο Στρατής Μυριβήλης μιλώντας για «την αλήθεια που είναι ζήτημα απόψεως», δίνοντας έτσι άλλοθι για τους τόνους του γκρι που δίνει ο καθένας μας στο ασπρόμαυρο αληθές συμβάν. Συνηθισμένοι οι περισσότεροι, τόσο στο ψέμα, γίναμε υποστηρικτές αυτής της – προχωρημένης για την εποχή του Μυριβήλη – άποψης και πάψαμε να «δεχόμαστε την αλήθεια όπως οι κάμποι δέχονται τη δροσιά» (Σέξπιρ), σε τέτοιο βαθμό που όσοι τολμούν να ξεστομίζουν ακόμα και μία – τεκμηριωμένη με επιχειρήματα – υποκειμενική αλήθεια, αποτελούν το αγκάθι της παρέας, της σχέσης, της συνεργασίας, του όποιου συστήματος.
Το καλοκαίρι αυτό, ας τολμήσουμε να είμαστε πιο ειλικρινείς από πριν. Κάτω από το δυνατό φως του ήλιου, μπορούμε ευκολότερα να μισοκλείσουμε τα μάτια και να δούμε που ακριβώς βρίσκεται η στάθμη του νερού στο ποτήρι, μπορούμε ανοιχτά να παραδεχτούμε ότι δε μας αρέσει κάτι που ως τώρα κάναμε καθημερινά και να ξεκαθαρίσουμε, – πρώτα μέσα στο κεφάλι μας – ότι αν χάσουμε το θάρρος μας (όχι το θράσος μας), χάνουμε τα πάντα. (Αυτό το έκλεψα από το Γκέτε. Πολύ φίλος.)

Μοιραστείτε: