editoriαν #3

editoriαν #3H επιλογή του θέματος για το τεύχος που κρατάτε σίγουρα δεν έγινε τυχαία. Ο Νοέμβριος είναι μήνας φωτογραφίας, μιας και ειδικότερα φέτος οι εκθέσεις και οι εκδηλώσεις κορυφώνονται μέσα σ’ αυτόν το μήνα. Παράλληλα η προσέγγιση της φωτογραφίας ως υποκειμενική ματιά ήταν η καλύτερη λαβή για την ανάλυση της υποκειμενικότητας σε ό,τι μας περιβάλλει. Σε μια εκ βαθέων κατάθεση της βασικής μου (αναρχικής) αντίληψης του μη δόγματος, προσπαθώ να επισημάνω την ανάγκη της προσωπικής προσέγγισης στο σωστό ή το λάθος, στο ωραίο ή το άσχημο. Η υποκειμενική άποψη είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, όταν όμως υποστηρίζεται με επιχειρήματα και μόνο τότε. Όσο εποικοδομητικός είναι ο διάλογος από δύο ανθρώπους που διαφωνούν με επιχειρήματα, τόσο ανούσιος γίνεται συχνά όταν συναινούν με γνώμονα την αντικειμενικότητα. Με όπλα τη γνώση, την αισθητική και την εμπειρία, ο καθένας μας έχει την πολυτέλεια να κρίνει αν το αποτέλεσμα που έχει απέναντί του τον εκφράζει ή όχι, αν η Κολέτσα είναι «και γαμώ» ή ο Πικάσο “cool”. Πες μου γιατί, κι εγώ είμαι οκ. Θέλει όμως προσοχή να μην πέσουμε στην παγίδα των αλεξιπτωτιστών ξερόλων, των στερημένων γνώσης, αισθητικής και εμπειρίας, των οπλισμένων όμως με θράσος και έλλειψη ήθους, που προσπαθούν να μας πείσουν αβασάνιστα ότι «έτσι είναι» πράγματα που αυτοαναιρούνται μόλις πέσει πάνω τους το πρώτο φως.

Μοιραστείτε: