Η ολοένα αυξανόμενη αναγνώριση του editoriαν σαν στήλη και όχι σαν πίνακας περιεχομένων, με φορτώνει με άγχος για το τι να γράψω κάθε φορά, αλλά και βοηθάει στο να παίρνουν τα μυαλά μου αέρα. Αποφεύγοντας τους σκοπέλους των βαρύγδουπων δηλώσεων και των «δήθεν» κειμένων κουλτούρας (να σας ξεκουράσω μέρες που ‘ναι), θα σας διαβάσω το γράμμα που έγραψα στον Άη-Βασίλη, παροτρύνοντάς σας να κάνετε το ίδιο, γιατί αν δεν πιστέψουμε στον Άη-Βασίλη, που να πιστέψουμε;

«Αγαπητέ Άη,
Ελπίζω η κρίση να μη χτύπησε ακόμα τη πόρτα του δικού σου απομακρυσμένου ιγκλού, και να μπορέσεις να κάνεις – φέτος ειδικά – κανένα δωράκι παραπάνω, μιας και οι προσπάθειες της Πετρούλας να λυγίσει τον Mr. Blue Eyes δεν έχουν μέχρι στιγμής κανένα αποτέλεσμα. Θέλω, λοιπόν, να μου φέρεις καμιά 40αριά σαββατοκύριακα, αφού από τα 50κάτι του 2010, δούλεψα τα 40φεύγα. Αν αυτό σου είναι δύσκολο, θα σου ζητήσω να εξαφανίσεις απλά όλα τα κινητά του κόσμου για να επιστρέψουμε στους ρυθμούς που είχαμε παλιά. Αν δεν μπορείς ούτε αυτό, – με απογοητεύεις – συμβιβάζομαι και μ’ ένα καινούριο mac, το οποίο να έχει άποψη και να συζητάμε τις ατελείωτες ώρες που βρίσκομαι μπροστά του… Ακόμα, μιας και το πήρα απόφαση και το ‘ριξα στη ζητιανιά, θα σου ζητήσω να βολέψεις κάποιους καλούς φίλους. Θέλω λοιπόν, ένα μεγάλο εκδοτικό οίκο και ένα δώρο στο Ντίνο που δεν προλαβαίνει να μαζεύει βραβεία και διακρίσεις, να εκδίδει τα αριστουργήματα που γράφει. Ένα τετράφυλλο τριφύλλι, ένα λαγοπόδαρο, το κοκαλάκι της νυχτερίδας και ένα πέταλο για τον Στάθη, του οποίου η γκαντεμιά έχει πάρει διαστάσεις γκαντεμοθύελλας και σαρώνει και τους διπλανούς του. Έξι μήνες επιπλέον διακοπές το χρόνο (πληρωμένες και φουλ έξτρα, παρακαλώ) στην Έλενα, που παραπονιέται ότι οι τρεις μήνες που φεύγει κάθε χρόνο δεν τις φτάνουν. Ένα αγρόκτημα, με 500 στρέμματα φυτεμένα με τις καλύτερες ποικιλίες αμπελιών και ένα γήπεδο πετάντ (για μένα), για το Ζυλ, που άφησε το Βέλγιο για να μένει στη Νεοφύτου. Ένα καινούριο νοσοκομείο στην Εύβοια, με ειδικά προγράμματα μουσικοθεραπείας και ένα εισιτήριο απεριόριστων εισόδων σε συναυλίες για τον Δάνο. Το αποστακτήριο του Τζακ Ντανιέλ στην Βαγγελιώ, για να προλαβαίνει να γράφει και τίποτα στο αν. Ποδηλατόδρομους, παράλληλα μ’ όλο το εθνικό οδικό δίκτυο για το Θοδωρή και την παρέα του. Την «άγρια νιότη» μέχρι τα βαθιά του γεράματα και ένα μπλοκάκι, από το οποίο όλα τα κείμενα θα ανεβαίνουν στο Ιντερνετ για τον Γιώργο. Ατελείωτη αστερόσκονη και νεραϊδόσκονη για τη Μελίτα. Υπομονή και έναν εκτυπωτή με υψηλό δείκτη νοημοσύνης για τη Νατάσσα, γιατί αυτός που έχει είναι βλάκας (την ακούω συχνά, που το βρίζει και σπαράζει η καρδιά μου), καθώς και 365 ζευγάρια παπούτσια, ένα για κάθε μέρα. Για τη Μπεκατώρου του facebook, θέλω την περούκα της Χάνα Μοντάνα για να πάψει να μοιάζει (έστω και σ’ αυτή, τη μοναδική φωτογραφία) με την Angelina και τέλος, στη Χαλκίδα μας, φέρε ένα γρήγορο τρενάκι να πηγαινοερχόμαστε, σαν αυτό που μου είχες φέρει, όταν ήμουν 8…»