Και να ‘μαστε ξανά εδώ, να ζούμε αυτό που λέμε προεκλογική περίοδο. Με το κλίμα αρνητικότερο από ποτέ και με τη κοινή γνώμη σύσσωμη ενάντια στην κομματική διαφθορά, θα έπρεπε οι υποψήφιοι να λένε «δόξα τω Θεώ» που δεν έχουμε φαινόμενα παρόμοια με αυτά της Αθήνας όπου, πριν από λίγους μήνες αγανακτισμένοι πολίτες «στρίμωξαν» τον Κακλαμάνη στη στοά της οδού Κοραή. Οι περισσότεροι μιλάμε για ψήφο διαμαρτυρίας απέναντι σε μία κακή πολιτική που εφαρμόστηκε τους τελευταίους μήνες (λες και από το ‘50 και μετά υπήρξε και κάποια καλή) εξαντλώντας το άθλημα του εκδικητικού εξυπνάκια. Με τον ορίζοντα τόσο κοντά, με το βαθυστόχαστο βλέμμα της αγελάδας και το οπτικό πεδίο μιας παροπιδιασμένης φοράδας, ψηφίζουμε – ή καταψηφίζουμε καλύτερα – μια πολιτική που μας ενόχλησε (άμεσα), λες και στο πρόσωπο του ενός ή του άλλου υποψηφίου διαβάζουμε το «ναι» και το «όχι» του μνημονίου. Καταπατώντας ουσιαστικά την έννοια της αυτοδιοίκησης, ψηφίζουμε αυτόν που φωτογραφήθηκε με τον ηγέτη του κόμματος που κρυφά ή φανερά συμπαθούμε, αγνοώντας τα αξιοκρατικά κριτήρια που ορίζουν και θα έπρεπε να χαρακτηρίζουν τον πρώτο πολίτη του τόπου. Σε μία χώρα Τιτανικό, δεν μπορούμε να κατηγορούμε τους μουσικούς που παίζουν, επειδή είναι φίλοι του καπετάνιου, μιας και προσπαθούν να αναβαθμίσουν το βιοτικό μας επίπεδο. Είναι σα να κατηγορούμε για κακοδιαχείρηση τον φίλο μας, που δεν τα βγάζει πέρα, επειδή έχασε τη δουλειά του.