Του δρόμου και του πεζοδρομίου

Οι ανεμιστήρες εποπτεύουν το χώρο με ημικυκλική τροχιά.
Υποψία δροσιάς.
Ο ήχος τους δίνει την αίσθηση ότι κάποιος είναι εδώ.
Ένας τύπος επίμονος και υπομονετικός.
Ανιαρός, τελικά, και μετρίως αποτελεσματικός.
Ζέστη και υγρασία.
Το΄ πα και το ξαναλέω, είναι τόσο ενδιαφέρουσες οι μέρες μας!
Ξυπνάμε ένα πρωί και η Αβάντων είναι πεζόδρομος.
Δεν ξέρεις πού να πατήσεις.
Είναι αλήθεια;
Περνάς και ξαναπερνάς μέχρι να το χωνέψεις και να βγάλεις δειλά το πόδι στο δρόμο σα να δοκιμάζεις θερμοκρασία νερού.
Όταν είσαι του πεζοδρομίου είναι δύσκολο να γίνεις του δρόμου.
Ζέστη, ζέστη, αφόρητη ζέστη…
ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΝΥΧΤΑ.
Ένα ζόρικο όνειρο και ένα ιδρωμένο ξύπνημα στις 2 το πρωί.
Τα τζιτζίκια τραγουδάνε ακόμα.
(Μαζί με τα σκουπίδια).
Σκάει ο τζίτζικας ολημερίς κι ολονυχτίς.
Κι όλοι μιλάνε γι’ αυτό.
Και για τις παραλίες που πήγαν και που θα πάνε κι «εσύ τι κάνεις;», «όλα καλά;»…
Όλα καλά.
Κουβέντες τυπικές, λόγια του χαβαλέ, ατάκες της επικαιρότητας (εγέρθητω!),τσιτάτα των διαφημίσεων (τι δεν καταλλλλλαβαίνεις;!), φιλοσοφικές – και καλά – συζητήσεις, καλλιτεχνικές αναζητήσεις, πολιτικές αναλύσεις, πνευματικές ανησυχίες, σεξουαλικές προσδοκίες, αλλά να μιλήσει κανείς για το είναι του…ούτε κιχ!
Αϋπνία, «αγρύπνια», με στοιχειώνει το τραγούδι, μαζί με το μονότονο των ανεμιστήρων και το συνεχές τζ…τζ…τζ…
Η τηλεόραση ακολουθεί την ίδια αφόρητα αδιάφορη ατμόσφαιρα.
Είναι που είναι…το καλοκαίρι δίνει ρέστα.
Η απατημένη σύζυγος του Μάικλ Ντάγκλας βρίσκει το κουνέλι στην κατσαρόλα στις 4 το πρωί.
Οι «ολέθριες σχέσεις» έγιναν ίσα κι όμοια με το τελεμάρκετινγκ.
Λέξη κι αυτή…όλεθρος.
Το θ με το ρ μετριάζουν το μέγεθος της καταστροφής, που αναγγέλλουν το ο και το λ με κατεύθυνση το όλο.
Απαλύνουν τις φόρμες, όπως στο θρόισμα.
Θέλω να το ακούω αυτό το θρόισμα.
Έχω τις κεραίες μου τεντωμένες.
Το θρόισμα του συναισθήματος.
Ο κύκλος για να ισορροπήσει χρειάζεται αρμονία του φυσικού σώματος, της νόησης, του συναισθήματος και της πνευματικότητας.
Έτσι μου είπε και την πιστεύω.
Τα σώματα τα χορτάσαμε από τροφή και ηδονή, τα ασκήσαμε, τα προσφέραμε προς απόλαυση (ενίοτε και σε «ολέθριες σχέσεις»).
Το νου, άλλος λίγο άλλος πολύ, τον καλλιεργήσαμε κάπως.
Το πνεύμα γίνεται όλο και περισσότερο αντικείμενο εξερεύνησης.
Το συναίσθημα νιώθω ότι βγήκε από τον κυκλικό χορό.
Είμαστε όλοι καλά, ζεσταινόμαστε όλοι και όλοι χρωστάμε.
Έτσι, νιώθω ευχαριστημένη όταν με χαϊδεύει αυτό το θρόισμα, έστω για λίγο, μέσα στη μέρα μου.
Γι΄ αυτό ευχαριστώ αυτά τα καλοκαιρινά «δέντρα», που μου στέλνουν τη λεπτή τους δροσιά.
ΥΓ. μέχρι που γράφτηκε το παραπάνω η Αβάντων έγινε και πάλι δρόμος. Όλο εκπλήξεις είναι αυτή η πόλη. Γαμώτο! Και πάνω που ξεπεράσαμε την κόμπλα μας να είμαστε του δρόμου, άντε πάλι να τραβηχτούμε στις άκρες…

Μοιραστείτε: