Αναλαμπίδες μεγάλων αποστάσεων και αντοχών

Μόνο όταν φεύγω καταλαβαίνω.
Τον τόπο που ζω και τον μέσα μου τόπο.
Τον καθένα ξεχωριστά και τους δυο μαζί.
Ταξιδεύοντας αρκετά το καλοκαίρι, διαπίστωσα ότι το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ περιττεύει.
Εδώ, οι τανίες γυρίζονται όλο το χρόνο και οι λήψεις είναι 24ωρες.
Η πόλη έχει πλοκή.
Υλικό και πλάνα.
Έχει και χαρακτήρες.
Προσωπικότητες αμίμητες.
Φυσιογνωμίες μοναδικές.
Ιστορίες ζωής μυθιστορηματικής.
Τέρατα της υποκριτικής τέχνης.
Ταλέντα αυτοδίδακτα.
Τρέλλα υγρή και υπόγεια.
Επιβάλλεται και μεγαλουργεί.
Για χάρη της τέχνης να γέμιζε ο τόπος κάμερες.
Πολλές και παντού.
Καταγραφή κάθε στιγμής, βλέμματος, κουβέντας, σιωπής…όλων.
Μετά ο Δήμος Χαλκιδέων, η Νομαρχία και η Περιφέρεια θα καλούσαν σκηνοθέτες ευαίσθητους και ανθεκτικούς να συμπεριφερθούν με τον πρέποντα σεβασμό σ΄αυτά τα αμοντάριστα αριστουργήματα.
Να επικεντρωθούν στο υλικό τους σαν αφοσιωμένοι και σχολαστικοί συλλέκτες σπάνιων έργων τέχνης.
Βασισμένοι στην πρώτη και υποδειγματική, εξ ουρανού και εκ θαλάσσης, σκηνοθεσία, να βρουν στη φαντασία τους τα πως και τα γιατί αυτού του τόπου και των ανθρώπων της.
Μεγάλη εισπρακτική επιτυχία.
Η θάλασσα, πανταχού παρούσα, ξεπλένει.
Διευκολύνει.
Ξεγελάει.
Τρελλαίνει και καθαρίζει.
Και πάλι από την αρχή.
Όλα γίνονται πιο γρήγορα.
Δεν προλαβαίνουμε να επεξεργαστούμε τα συμβάντα.
Τα βράδια προσπαθώ να κάνω τον απολογισμό της μέρας.
Αποκοιμιέμαι χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Είναι πολλά. Δεν πειράζει. Δεν ανησυχώ.
Το μήνυμα είναι σαφές.
Όλα ανθίζουν και ωριμάζουν πιο νωρίς.
Οι ταχύτητες άλλαξαν.
Δεν εξαρτάται τίποτα από μας.
Είμαστε πιστοί ακόλουθοι.
Υπασπιστές.
Και η πόλη βράζει και πηγαινοέρχεται.
Χωρίς να ξεχυλίζει,δυστυχώς.
Εδώ οι ρυθμοί είναι άλλοι.
Οι αντοχές επιβάλλεται να είναι μεγαλύτερες.
Καλή επιτυχία.

Μοιραστείτε: