Σούλα Χριστοπούλου

Η κ. Σούλα Χριστοπούλου αγάπησε με πάθος τη μουσική κι έδωσε τη δική της μάχη με τη ζωή. Τώρα ζει ανάμεσά μας και μοιράζει απλόχερα τις πολύτιμες διατροφικές συμβουλές της.

Σούλα Χριστοπούλου

Γεννήθηκα στη Δημητσάνα, αλλά όταν ήμουν ακόμη μωρό μετακομίσαμε στην Αθήνα. Ζούσαμε κοντά στην Πλάκα και ήμασταν μια πολύ δεμένη οικογένεια. Ο πατέρας μου, άνθρωπος μορφωμένος και πολυπράγμων με επιχειρήσεις στην Αμερική, είχε και το καφενείο Άιφελ, στην οδό Πειραιώς κοντά στην Ομόνοια, με μπιλιάρδο και ωραία ριντό, όπου σύχναζε η αριστοκρατία της εποχής. Δυστυχώς, όταν ήμουν δεκατεσσάρων, τον χάσαμε, κάτι που υπήρξε μεγάλο πλήγμα για μένα αλλά και για ολόκληρη την οικογένεια. Αυτή η θλίψη με οδήγησε να σκεφτώ το νόημα της ζωής και του θανάτου, να αναζητήσω την αλήθεια στην Αγία Γραφή και γενικά επηρέασε πολύ τον τρόπο που σκεφτόμουν. Από μικρή αγαπούσα πολύ τη μουσική και σπούδαζα πιάνο και αργότερα φωνητική. Βλέπετε, η οικογένειά μου ήταν μουσικόφιλη και οι συγγενείς από την πλευρά της μητέρας μου διέθεταν πολύ ωραίες φωνές. Είχα την τύχη να κάνω μαθήματα με τους καλύτερους καθηγητάς των Αθηνών, από τους κόλπους των οικογενειών Βουτυρά, Καλομοίρη, Φαραντάτου, Βαρατάση και Σπηλιοπούλου. Αργότερα με καθηγητή τον Αντίοχο Ευαγγελάτο, ο οποίος ήταν διευθυντής της Λυρικής Σκηνής και μουσικοσυνθέτης, άρχισα να δίνω συναυλίες ως λυρική σοπράνο στον Παρνασσό, έπαιξα Ορφέα και Ευριδίκη και πήγα πολύ καλά. Συχνά πήγαινα στον Λαμπρόπουλο για να ακούσω Μαρία Κάλας από ακουστικά. Ήθελα να ξέρω το νόημα των στίχων που τραγουδούσα, για να τους αποδίδω όσο καλύτερα μπορούσα.

Από τότε βέβαια που πέθανε ο μπαμπάς μου κι ενώ ήμασταν μια σχετικά εύπορη οικογένεια που δε μας έλειπε τίποτα, έπρεπε να δουλεύω για να πληρώνω τα μαθήματά μου, κάτι που δεν ήταν καθόλου εύκολο εκείνη την εποχή. Όμως το πάθος μου για τη μουσική και το τραγούδι με ωθούσε να αναζητώ τους καλύτερους καθηγητές, κάτι που δε βλέπω να συμβαίνει με τους νέους σήμερα. Πήγαινα στη δουλειά με το βιβλίο στη μασχάλη για να ξεκλέβω χρόνο και να μελετώ όσο περισσότερο μπορούσα. Εκείνη την εποχή, τέλος της δεκαετίας του ’50, εργάστηκα για λίγο καιρό ως μανεκέν, μια δουλειά που όμως δεν ταίριαζε τόσο στην προσωπικότητά μου. Είδα μια αγγελία στην εφημερίδα και με διάλεξαν γιατί, όπως μου είπαν, τους άρεσε το στυλ μου, ο τρόπος που περπατούσα και γιατί μου πήγαιναν πολύ τα καπέλα. Όμως έθεσα τους δικούς μου όρους αφού τους εξήγησα πως η κύρια ενασχόλησή μου ήταν η μουσική: δε θα φορούσα σορτς και εξώπλατα και δεν ήθελα να μπαίνει κανείς στο καμαρίνι μου όταν θα άλλαζα. Τους δέχτηκαν και μάλιστα μου ανέθεσαν την υποδοχή των καλεσμένων, γιατί ήξερα και λίγα γαλλικά. Κάθε πρωί πήγαινα στο κομμωτήριο του Άγγελου, στο Κολωνάκι, όπου μου έφτιαχναν τα μαλλιά. Συμμετείχα σε επιδείξεις με πολύ ιδιαίτερα ρούχα, πλεγμένα στο χέρι με μεταξωτές γκρο κορδέλες. Μάλιστα, ένα λευκό παλτό που φορούσα μια βραδιά στο Ηρώδειο, έκανε πράγματι πολύ εντύπωση. Όμως, παρ’ όλο που τα πήγαινα καλά κι έζησα όμορφες στιγμές, δεν εγκατέλειψα τις ηθικές αρχές μου και παρέμεινα εργατική και φερέγγυα. Όλα αυτά με έκαναν να νιώθω δυνατή και καλά με τον εαυτό μου. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα μήνυμα για τους νέους. Να παραμένουν, δηλαδή, πιστοί στα ιδανικά τους, να μην ενδίδουν στις εύκολες λύσεις, να σπουδάζουν ακόμη κι αν δεν έχουν χρήματα, να μη δίνουν σημασία στα υλικά αγαθά, να επιμένουν.

Οι καθηγητές μου είχαν μεγάλη αντίρρηση όταν αποφάσισα να παντρευτώ και να μείνω στη Χαλκίδα, τον τόπο διαμονής του συζύγου μου, γιατί πίστευαν ότι θα μπορούσα να κάνω μεγάλη καριέρα. Όμως εγώ προτίμησα μια πιο εσωτερική και πνευματική ζωή κι έτσι ήρθα εδώ. Βοηθούσα το σύζυγό μου στο φαρμακείο του, όμως δε μου άρεσε να δίνω φάρμακα κι έτσι άρχισα να το ψάχνω διαβάζοντας για την υγιεινή διατροφή και εναλλακτικούς τρόπους ίασης. Συμβούλευα λοιπόν τους ανθρώπους και μερικούς τους βοήθησα πολύ. Το ίδιο κάνω και τώρα, στο κατάστημά μου με είδη βιολογικής διατροφής και άλλα οικολογικά προϊόντα, το πρώτο που άνοιξε στη Χαλκίδα. Έχω δυο αγόρια για τα οποία είμαι υπερήφανη, επειδή κι αυτά συνεχίζουν αυτό που κάναμε ο σύζυγός μου κι εγώ: να μη βάζουν δηλαδή το χρήμα πάνω απ’ όλα και να βοηθούν τους συνανθρώπους τους.

Οι νέοι σήμερα μου φαίνονται χαμένοι και είναι προφανές ότι ο κόσμος κινδυνεύει από οικολογική καταστροφή. Τα ζευγάρια διαλύονται γιατί δεν ξέρουν να δείχνουν έμπρακτα το ενδιαφέρον τους και να φροντίζουν ο ένας τον άλλο. Η αλληλεγγύη είναι πια παραμελημένη αξία. Πολλές φορές η ομορφιά και η κομψότης μπορεί να κάνουν κακό, είναι παγίδα. Στην εποχή μας έχουν υπερτιμηθεί και γι’ αυτό είναι εύκολο για κάποιους να εκμεταλλευθούν τους νέους που ξεχνούν ότι είναι κάτι εφήμερο. Οι δυσκολίες είναι πολλές, γι’ αυτό θα τους συμβούλευα να δίνουν σημασία σε πιο εσωτερικές αξίες και στη μόρφωση με κάθε τίμημα.

Μοιραστείτε:  

Tags: