Σε πρώτο πρόσωπο!

thodoris47

Γνώριζε να χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά τις αφηγηματικές δυνατότητες της μυθοπλασίας, όχι για να εξυψώνει την φαντασία του, αλλά να την παραπλανά. Με αυτόν τον τρόπο είχε μάθει να αμύνεται στις συγκινήσεις, ζώντας πλέον με αυτή την αντίληψη των πραγμάτων που βοηθάει να δημιουργείς μια ή περισσότερες αλήθειες. Κάποιοι λένε πως ήταν προικισμένος με την ευγένεια που προσεγγίζει την ταπεινοφροσύνη, γειτνιάζει, όμως, με την αυτοϋπονόμευση. Μερικές δεκάδες δευτερολέπτων αρκούσαν για να συνειδητοποιήσεις, πως στο πρώτο πρόσωπο αναγνώριζε τη φενάκη, ενώ η αναφορά στον εαυτό του ως έναν άλλον του παρείχε ένα ασφαλές καταφύγιο.

Μια και μοναδική φορά τοποθέτησε την ύπαρξή του στο κέντρο της εξιστόρησης. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως όλα όσα μπόλιασαν την ψυχή του τον τελευταίο καιρό, τον ώθησαν ώστε να εξισώσει όλους τους χρόνους και τα πρόσωπα.  Η φωνή του ειδικού, έλεγε πως  ό,τι συνέβη, έγινε για να αποστασιοποιηθεί από το τραύμα, για να καθυστερήσει την ψυχική του διεργασία. Προσπαθώντας τα βράδια να οδηγήσω την σκέψη μου σε συμπεράσματα, σκέφτομαι πως μάλλον έπρεπε να αγγίξει το μηδέν για να ισορροπήσει το άπειρο που έχασκε μέσα του.  Τα δικά του χείλη ακόμη δεν έχουν γνέψει, παρά υπάρχουν μονάχα τούτες οι γραμμές. Για πρώτη – ίσως και τελευταία – φορά σε πρώτο πρόσωπο.

Παρασκευή  2 Ιουλίου
Έγειρα δίπλα στον πατέρα μου να κοιμηθώ και χθες.  Όπως ήταν ξαπλωμένος, προσπάθησα να βάλω το αριστερό μου χέρι ανάμεσα στο μπράτσο και το σώμα του.  Το μόνο που με φοβίζει είναι μην έρθει η ώρα εκείνη και μεγαλώσει η απόσταση ανάμεσα μας. Πήγα στην εκκλησία και έκατσα δεξιά στο βάθος. Κάθε τόσο οι γυναίκες απέναντί μου σηκώνονταν από τις θέσεις τους και σταυροκοπιούνταν. Το να σταθώ όρθιος ίσως ήταν ο δικός μου Γολγοθάς. Ας με συγχωρέσει ο Θεός τους.

Τρίτη 13 Δεκεμβρίου
Νόμιζα πως ο χειμώνας θα αργούσε. Τώρα δεν μου μένει παρά να πιστέψω πως η άνοιξη θα έρθει πιο νωρίς. Μετράω ένα – ένα τα αντικείμενα και τα πρόσωπα που περνούν μπροστά από τα μάτια μου, προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι όντως υπάρχουν. Πρέπει, όμως, πρώτα να θέσω αυτό το ερώτημα για εμένα.

Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου
Νιώθω σαν το βρέφος που κάνει τα πρώτα του βήματα. Δεν ξέρω αν αυτό που με οδηγεί είναι η χαρά της ανακάλυψης μιας νέας ζωής ή ο φόβος της επιστροφής στο χάος. Προσπαθώ να με πείσω πως δεν υπάρχει γυρισμός. Κάθε τρίτη ημέρα απογοητεύομαι. Οφείλω να συνεχίσω.

Πέμπτη 28 Μαίου
Λίγο πριν με αφήσει η άνοιξη, την άρπαξα από τον ώμο. Αλήθεια, ο κόσμος μέσα και γύρω μου υπάρχει. Αλήθεια!

Μοιραστείτε:  

Tags:

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα. Υπάρχουν στιγμές που γράφει και άλλες που φωτογραφίζει. Δυστυχώς, δεν ζωγραφίζει. Επίσης, φτιάχνει και σερβίρει καφέδες, κλείνει ισολογισμούς. Δούλεψε από εδώ, δούλεψε από εκεί μα προκοπή δεν είδε. Στα δεκαέξι του μια χειρομάντης στη Σερβία του είπε ότι θα κάνει πολλά λεφτά, δύο παιδιά και θα γυρίσει τον κόσμο. Από τότε, περιμένει!