Θα ακολουθήσει το χρώμα

Βρέθηκα εκεί ώστε να μιλήσω μαζί του για μια παραδοξότητα. Για κάτι που -έως ότου μου εξηγηθεί – είχα την αίσθηση ότι αποτελεί κομμάτι μιας παρανόησης. Η συνάντηση έγινε στη σοφίτα του σπιτιού του, σε ένα προάστιο στα δυτικά της πόλης. Αυτός, βαθιά καθισμένος στη καφέ δερμάτινη πολυθρόνα του. Εγώ, δίπλα του, σε έναν καναπέ προσπαθώντας να τιθασεύσω την περιέργειά μου. Μας χώριζε ένα μπουκάλι κονιάκ πάνω σε ένα μικρό ξύλινο τραπέζι.

Τι εννοείτε όταν λέτε πως βλέπετε με δύο τρόπους;

Τους έξι μήνες του χειμώνα και του φθινοπώρου βλέπω τον κόσμο λουσμένο στα χρώματα. Τους υπόλοιπους, δηλαδή την άνοιξη και το καλοκαίρι, προτάσσω το μαύρο. Και όταν αυτό γίνεται σκοτάδι, στο τέλος, τότε ξέρω πως πλησιάζουν πάλι τα χρώματα.

Γιατί το κάνετε αυτό;

Αδράζω το φως σαν ηλιακός συλλέκτης. Τη σκιά πάλι την ρουφάω σαν μαύρη τρύπα. Όταν ο ήλιος υπερτερεί τον εξισορροπώ με την σκιά. Όταν όμως κρύβεται, ντύνω το περιβάλλον μου με χρώματα. Είναι ένας τρόπος να περιφρουρώ το ανεξέλεγκτο των συναισθημάτων. Να κρατιέμαι σε διανοητική εγρήγορση συντάσσοντας την ψυχή μου με μια πραγματικότητα.

Κάποιος θα μπορούσε να πει πως ο τρόπος που ελέγχετε τα συναισθήματα σας μπορεί να αποτελεί και αποφυγή της πραγματικότητας. Είτε αυτή εμπεριέχει την δυσμένεια είτε την ευμάρεια.

Η δημιουργία μιας άλλης πραγματικότητας αρχίζει και εμπεριέχει τα στοιχεία εκείνα της ίδιας πραγματικότητας. Προσθέστε και το μόχθο για την δημιουργία της. Οπότε, σύμφωνα με αυτή τη συλλογιστική, η δημιουργία μιας άλλης πραγματικότητας έχει μεγαλύτερο κόστος από αυτό της συντήρησης της προυπάρχουσας.

Αυτό, σας προσφέρει την πολυπόθητη αρμονία;

Κατά μικρά διαστήματα – όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι – αισθάνομαι κάτι που δεν ξέρω να το ονοματίσω. Το παιχνίδι αυτό όμως, στο οποίο έχω εξασκηθεί, είναι από μόνο του ικανό να με κρατήσει σε κάποιο ενδιαφέρον για τη ζωή.

Όταν βλέπετε μαύρα τι αισθάνεστε; Και όταν αισθάνεστε πιο «σκοτεινά» πώς βλέπετε;

Όταν βλέπω μαύρα προσπαθώ να αισθανθώ το χρώμα που λείπει. Όταν αισθάνομαι τη θλίψη – αν εννοείται αυτό με τη λέξη «μαύρο» – προσπαθώ να εντοπίσω το χρώμα μέσα της.

Μελαγχολείτε όταν βλέπετε τα πράγματα σε μαύρο φόντο;

Ξοδεύω το ποσοστό της μελαγχολίας που τους αναλογεί. Εμμένω όμως, μέχρι να φτάσω στον πυρήνα του μαύρου. Γνωρίζοντας -επιμένω σε αυτό – ότι θα ακολουθήσει το χρώμα.

Ποιο μοτίβο επικρατεί;

Πολλές φορές το μαύρο, άλλες τόσες τα χρώματα. Και ανάμεσά τους ο συγκερασμός των δύο αυτών αντίθετων αλλά τόσο συγγενικών για εμένα πόλων.

Τώρα είναι Δεκέμβρης. Πως βλέπετε αυτό το δωμάτιο; Θα πρέπει να το βλέπετε γεμάτο φως…

Από το παράθυρο εισβάλλουν τα χρώματα της ίριδας. Το γραφείο είναι μωβ ενώ τα λουλούδια στο βάζο, κόκκινα μπλε και άσπρα. Τα ρούχα μου είναι στα χρώματα της φωτιάς. Τα μαλλιά σας χρυσά. Στα μάτια σας εντοπίζω ένα βαθύ κυανό. Και πάνω από το πουκάμισό σας, στο ύψος της καρδιάς, ένας κόκκινος έντονος κύκλος.

Υποθέτω πως αρκετοί θα τη βρίσκουν λίγο αλλόκοτη αυτή σας τη συνήθεια…

Υποθέτω πως θα βρίσκουν αρκετά πράγματα αλλόκοτα στη ζωή τους. Το ίδιο και εγώ.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας χρώμα;

Η παλέτα μου έχει όλα τα χρώματα. Αναμιγνύοντας τα όλα μαζί, δίνουν το μαύρο. Πώς να το αρνηθώ;

Υπάρχει, νομίζετε, κάποια ασυνείδητη διεργασία σε όλο αυτό;

Όσες φορές προσπάθησα να το εξηγήσω με ψυχαναλυτικούς όρους, ομολογώ πως όχι μόνο δεν κατάφερα να αγγίξω μια οποιαδήποτε ερμηνεία, αλλά νόμιζα πως βρισκόμουν ακόμη πιο μακριά από την αλήθεια. Οπότε αντί να προσπαθήσω να συνειδητοποιήσω τον τόπο καταγωγής του, αποδέχθηκα ότι καλύτερα να παραμείνει ανεξερεύνητο άρα και για μένα ανεξάντλητο.

Πως θα ήταν εάν βλέπατε μόνο έγχρωμα ή ασπρόμαυρα;

Σαν να μου ζητούσαν να γράψω ένα βιβλίο και να κολλάω αιώνια στην τελευταία σελίδα..

Είναι η πρώτη φορά που δίνετε συνέντευξη; Γιατί αυτή η σιωπή;

Γιατί ακόμη και αυτή την ώρα που μιλάμε νομίζω πως δεν έχω κάτι σημαντικό να πω.

Έχω την εντύπωση πως δεν έχω κάτι άλλο να σας ρωτήσω…

Την ίδια εντύπωση έχω και εγώ.

Έφυγα από το γραφείο του γύρω στα μεσάνυχτα. Το μπουκάλι είχε σχεδόν αδειάσει. Μέχρι να φτάσω στο σπίτι προσπαθούσα να αποκωδικοποιήσω τα λεγόμενά του. Στάθηκα στην εξώπορτα. Έμεινα για λίγο βλέποντας στο σκοτάδι. Αυτός σίγουρα θα έβλεπε φως.

Μοιραστείτε:  

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα. Υπάρχουν στιγμές που γράφει και άλλες που φωτογραφίζει. Δυστυχώς, δεν ζωγραφίζει. Επίσης, φτιάχνει και σερβίρει καφέδες, κλείνει ισολογισμούς. Δούλεψε από εδώ, δούλεψε από εκεί μα προκοπή δεν είδε. Στα δεκαέξι του μια χειρομάντης στη Σερβία του είπε ότι θα κάνει πολλά λεφτά, δύο παιδιά και θα γυρίσει τον κόσμο. Από τότε, περιμένει!