editorian 44

editoriαν cover44Η χαρά του να μαθαίνεις ότι κάποιος έχει αφήσει κάτι για σένα γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν διαπιστώνεις ότι γνωστοί και φίλοι που τα καταφέρνουν σε κάποιο χώρο σε σκέφτονται και σου γράφουν 2 καλά λόγια στο εσωτερικό ενός βιβλίου, στο εξώφυλλο ενός δίσκου, σε μία σελίδα από σημειωματάριο μέσα σε ένα φάκελο. Είναι πολλές φορές η βενζίνη στο μηχανάκι της καθημερινότητας, της ρουτίνας που σε κρατάει μακριά από αυτά που λαχταράς και που δεν περιμένεις να ισοσταθμίσεις με κάτι άλλο. Και όμως. Όταν τελευταία -και μέσα σε έναν πανικό- έλαβα τα βιβλία από 2 αγαπημένους φίλους που εκτιμώ βαθιά με την αγάπη τους γραμμένη με μπλε μελάνι στις τυπωμένες σελίδες, βρήκα το χρόνο για να τα διαβάσω αμέσως και το κουράγιο για να συνεχίσω εντατικότερα. Σύμφωνα με μία άποψη είμαστε ο μέσο όρος των πέντε ανθρώπων που συναναστρεφόμαστε. Δηλαδή, κάθε ένας από τους πέντε αυτούς «κολλητούς», επηρεάζει το 20% του τρόπου που σκεφτόμαστε, διαμορφώνει το 20% των συναισθημάτων μας, μας έχει κολλήσει 1 από τα 5 αγαπημένα μας τραγούδια. Η άποψη αυτή καθιστά σαφές ακόμα και στη λογική ενός 7χρονου ότι όσο καλύτεροι είναι αυτοί οι 5 με τους οποίους περνάμε τον περισσότερο χρόνο μας, τόσο καλύτεροι γινόμαστε κι εμείς. Άνθρωποι που γελάνε συχνά μας κάνουν πιο χαρούμενους, αυτοί που δοκιμάζουν και δεν φοβούνται το νέο μας ανοίγουν περισσότερο τους ορίζοντες και οι φίλοι που αντί να γκρινιάζουν, προσπαθούν για το καλύτερο, μας ξεσηκώνουν από τον καναπέ και μας κάνουν πιο αισιόδοξους. Αν λόγω τις διδυμικής μου φύσης «πειράξω» λίγο τη θεωρία αυτή και το 5  το κάνω 50, σίγουρα οι άνθρωποι αυτοί που προανέφερα με έχουν κάνει πιο δοτικό και ευγνώμων για τα απαραίτητα.
Μιας και το δικό μου έργο δεν συγκαταλέγεται σε αυτά που μπορείς να προσφέρεις με την προσωπική σου σφραγίδα σε κάποιον, θα ήθελα μέσα από αυτές τις αράδες να τους ευχαριστήσω δημόσια.

Μοιραστείτε: