editoriαν #46

genesisΟ βραζιλιάνος φωτογράφος Sebastião Salgado γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1944 σ’ ένα μικρό χωρίο, το Aimorés. Ήταν το έκτο παιδί και το μοναδικό αγόρι, μιας πολύτεκνης οικογένειας με οκτώ παιδιά. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες, έγινε δημόσιος υπάλληλος και εγκατέλειψε τη χώρα του, για πολιτικούς λόγους, τα μολυβένια χρόνια κατά τα οποία στην εξουσία εναλλάσσονταν διάφοροι στρατηγοί διορισμένοι απ’ το στρατό. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι και προσελήφθη από τον Διεθνή Οργανισμό Καφέ, για να ελέγχει την παραγωγή στην Αφρική, γεγονός που έμελλε να αλλάξει τη ζωή του. Με μία μικρή φωτογραφική μηχανή – δώρο της γυναίκας του-, αποτυπώνει στο φιλμ σκηνές από τη ξηρασία στη υποσαχάρια Αφρική και αποφασίζει να αφιερωθεί σε αυτό. Ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο σα μέλος του πρακτορείου Magnum Photos το οποίο σώζει από τη δύσκολη οικονομική κατάσταση που βρίσκεται. Με την πρώτη του μεγάλη φωτογραφική συλλογή, Other Americas (1986) αφηγηθεί την επιμονή των λατινοαμερικάνων αγροτών στην διατήρηση της κουλτούρας τους και την άκαμπτη αντίστασή τους. Το 1986 παρουσιάζει το έργο, Sahel: l’homme en détresse, το οποίο συμπληρώνει το 1988 με το έργο Sahel: el fin del camino. Σε μία συνέντευξή του εξομολογείται πως «ο άνθρωπος είναι το χειρότερο είδος που ζει στον πλανήτη Γη», αφού πολλές φορές αναγκαζόταν να αφήσει τη φωτογραφική του μηχανή για να κλάψει. Βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών, λιμοί, μπουλντόζες που θάβουν πτώματα και παιδιά εργάτες  σε απάνθρωπες συνθήκες συνθέτουν το μωσαϊκό ενός κόσμου που δεν θέλει ο Σαλγάδο και το 2004 ξεκινάει να φωτογραφίζει τη φύση παρά τις συμβουλές όλων όσων φοβόντουσαν ότι έτσι θα χάσει την αίγλη του. Στο έργο που ονομάζει, «Genesis», κυλιέται με πιγκουίνους, φωτογραφίζει ιγκουάνα ανακαλύπτοντας τα κοινά μας στοιχεία και ξαναβρίσκει το νόημα της ζωής. Παράλληλα αναδασώνει το κατεστραμμένο από την εκμετάλλευση αγρόκτημα της οικογένειάς του και την γύρω περιοχή με 2,5 εκατομμύρια δέντρα ιδρύοντας το ινστιτούτο Terra.
Την πορεία αυτού του ανθρώπου είχα τη χαρά να παρακολουθήσω ένα βράδυ στην κρατική τηλεόραση, στο ντοκιμαντέρ  «το αλάτι της γης» των Βιμ Βέντερς και Τζουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγκάδο και είναι ό,τι πιο αισιόδοξο έχω δει εδώ και πολύ καιρό, γι’ αυτό ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Μοιραστείτε: