editoriαν #42

editorial042Το τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας έχει κάτι από την ορμή της Άνοιξης και την αλμύρα ενός μεσημεριού μετά τη θάλασσα. Έχει τα απωθημένα μιας ύπαρξης που δεν κατάφερε 10 μήνες να βγει για βόλτα, από εκείνες που πάει μέσα σε τσάντες γυναικείες, σε κωλότσεπες τσακισμένο στα δύο και πιασμένο αγκαζέ κολλημένο πάνω σε αντρικά πλευρά. Θύμα και αυτό της κρίσης που μας ταλανίζει (δεν θα πω οικονομικής, δεν είναι μόνο οικονομική η κρίση) περιορίστηκε να βλέπει τις σελίδες του μισογεμάτες από το Μάρτη ακόμα αλλά να μην έχουν ιδιαίτερη όρεξη να μαζευτούν και να κυκλοφορήσουν. Το Πάσχα το τεύχος ήταν έτοιμο, φόρεσε και ένα εξαιρετικό εξώφυλλο από την Ειρήνη Ζελέσκου και περίμενε αλλά ο τυπογράφος δεν φάνηκε. Το καλοκαίρι πια τα τηλέφωνα χτυπούσαν σχεδόν καθημερινά «τι θα γίνει, θα βγεις, άντε, έχουμε καιρό να σε δούμε». Έξω όμως έκανε αβεβαιότητα, φήμες κυκλοφορούσαν σχετικά με το νόμισμα («τι μας νοιάζει;» μου έλεγε, «αφού είμαι τζάμπα») και ήρθαν και τα κάπιταλ κοντρόλ και κλείσαμε πορτοπαράθυρα να μη μας πάρει και μας σηκώσει. Τώρα που οι άνθρωποι σφίξαν τα δόντια και συνεχίζουν στο χωράφι τους, τώρα που τη βροχή δεν τη φοβάται κανένας μιας και είμαστε όλοι βρεγμένοι, ανοίξαμε την πόρτα στο πατητήρι και αφήσαμε το καταπιεσμένο μας τευχόπουλο να βγει μια βόλτα στην πόλη.

Μοιραστείτε: