editoriαν #40

ΠΩΛΕΙΤΙΣΜΟΣ, έργο των Tind, Βασίλη Γεωργίου και Σέργιο ΚωτσόβουλοΈνα πωλειτιστικό εντιτόριαν

Στο καθημερινό αλώνι του facebook πρόσφατα έπεσε στην αντίληψή μου κείμενο ανθρώπου που συμπαθώ και εκτιμώ ιδαίτερα, με το οποίο ζητούσε το γκρέμισμα της Αγοράς. Ως επιχειρήματα προβλήθηκαν για άλλη μία φορά το ότι η Αγορά δεν αρέσει, το ότι δεν πείθει για την αξία της και το ότι οι νέοι αρχιτέκτονες μπορούν να φτιάξουν κάτι που θα μείνει «παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές». Αγωνίζομαι να κατανοήσω το κριτήριο εκείνο που κάνει τους περισσότερους να τρέχουν στην Ιταλία ή στο κοντινότερο Ναύπλιο, δηλώνοντας λάτρεις της παλαιάς αρχιτεκτονικής, να είμαστε περήφανοι για το κάστρο του Καράμπαμπα αλλά να δικαιολογούμε την «πολιτισμένη» κατεδάφιση των τειχών. Επίσης, θα ήθελα πολύ να ρωτήσω το ευρύτερο κοινό μιας πόλης σαν την Χαλκίδα, ποιά η αισθητική αξία του Κλε ή του Μιρό, πόσο εύκολα θα έβαζαν στο σαλόνι τους μια Guernica (χωρίς να γνωρίζουν την αξία της) και στην τελική, πόσο εύκολα μπορούμε να κρίνουμε ένα χαρακτηρισμένο μνημείο, αν μας αρέσει ή όχι. Το μνημείο (σημειολογικά να το πάρεις), δεν έχει να κάνει μόνο με την αισθητική ή την καλλιτεχνική του αξία. Ένα μνημείο φέρει μνήμες, κουβαλάει ιστορία, είναι όπως ένα κυπαρίσσι ή ένας βράχος που μένει ακίνητος και περιμένει και τις επόμενες γενιές να περάσουν από αυτό και να ξαποστάσουν. Η αλήθεια είναι ότι σα λαός έχουμε πολύ κακή σχέση με την ιστορία. Όσο για την αισθητική, έτσι όπως διαμορφώθηκε μέσα από τις δεκαετίες του φάστ φουντ και της αντιπαροχής, δεν νομίζω ότι έχω να πω πολλά, ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Μία ωραία προσπάθεια που συνάντησα επίσης στο facebook είναι η συλλογή παλαιών φωτογραφιών της Χαλκίδας. Σχόλια για την ποιοτική υπεροχή του παραλιακού μετώπου πριν αυτό μετατραπεί σε «παρακαταθήκες επίδοξων αρχιτεκτόνων για το μέλλον» με κάνουν να ελπίζω, εκτός και αν αυτή η έκφραση του ωραίου δεν έχει σκοπό την προστασία όσων επέζησαν αλλά την ρετρολαγνεία που είναι πολύ της μόδας στις μέρες μας…

Μοιραστείτε: