Το πιο λαμπρό αστέρι

«Τόξα και κύματα από μαλλιά αγγέλων,
Κάστρα από παγωτά στον αέρα
και φαράγγια από φτερά παντού.
Έτσι βλέπω τα σύννεφα» Joni Mitchell / Both Sides Now / 1969

Κοιτάζοντας και τις δύο όψεις,
Δεν έχω ιδέα αν θα φτάσουν τα χνώτα μου να σε ζεστάνουν.
Απλά με ένα νεύμα κουνάς το κεφάλι, ίσα – ίσα για να προχωρήσεις.
Δάκρυα συγκίνησης, ευγνωμοσύνης νιώθεις να σε πνίγουν.
Και εγώ στις τσέπες μου μόνο καραμέλες έχω να σου δώσω.
Γαλάζιες, διάφανες, τα σύννεφά σου να σκεπάσουν.
Φόβοι που ξεπερνούν και τα πιο ψηλά αστέρια.
Μα κι αυτά πάνω σε δέντρα κατοικούν.
Κάποτε θα γλιστρήσουν στα χέρια σου, να σε σκεπάσουν με αστερόσκονη.
Αυτή τη στιγμή την έχεις ξαναζήσει, θυμάσαι;
Αν συλλέξεις όλες αυτές τις στιγμές μαζί, θα καταλάβεις .
Πότε ήταν η τελευταία φορά που σκαρφάλωσες στα χέρια κάποιου
να βάλεις πρώτος το αστέρι;
Τότε σου φάνταζε υπέρλαμπρο.
Έκλεινες τα μάτια σου πριν σε φωτίσει .
Κι όταν τ’ άνοιγες το σύμπαν σου είχε γεννηθεί πάνω σε σύννεφα με κάστρα από παγωτά.
Ανοίγω τα μάτια μου ξανά και ξανά, τα σύννεφα τώρα πια
εμποδίζουν μόνο τον ήλιο, τη βροχή, το χιόνι.
Συνεχίζω να μη σε γνωρίζω.
Στη μνήμη μου δεν υπάρχει λεπτό που να ξεχνώ όταν μ’ ανέβαζες δίπλα στο αστέρι.
Η καρδιά προχωρούσε τυλιγμένη σε μια ροζ κουβέρτα που ούτε ο Αύγουστος δεν άντεχε να διώξει.
Και όλα τ’ αστέρια μου ζούσαν σε κάθε κόμπο της, μπερδεμένα.
Φώτιζαν μόλις έκρυβαν τα μάτια μου.
Τις νύχτες τώρα τ’ αστέρια κοιμούνται.
Τα δέντρα κρυώνουν μαζί με τις ξεφτισμένες κουβέρτες πίσω από χαρτόκουτα.
Όλες οι καραμέλες του κόσμου, δεν ξέρω αν η zωή επιτρέψει να μοιραστούν δίκαια.
Αυτό δεν το ξέρω καθόλου.
Τα σύννεφα αν θα φύγουν, δεν το γνωρίζω.
Εύχομαι όμως, μέσα στα χαρτόκουτα και τις τρύπιες, μάλλινες αναμνήσεις σου
τ’ αστέρια ν’ ανάψουν ξανά.
Με έναν τρόπο μοναδικό.
Τα παιδικά σου χέρια να καρφώσουν τ’ αστέρι όσο πιο ψηλά φτάνουν.
Ακόμα κι αν αυτή η πλευρά δεν εμφανιστεί ποτέ, τότε δε θα κοιτάξω από την άλλη.
Ούτε θα προχωρήσω πιο κάτω.
Θα σου χαρίσω τις καραμέλες μου, τη δική μου κουβέρτα, τα δάκρυα ευγνωμοσύνης
να γίνουν πεταλούδες στο χάρτινο κόσμο σου.
Οι πεταλούδες αυτές, σε γνωρίζουν πολύ καλά.
Κάποτε σε σήκωναν στους ώμους,
σε μάθαιναν να φτάνεις στις κορυφές.
Άκουγαν τα κάλαντα με υπερηφάνεια.
Και θαύμαζαν τις επιδόσεις σου.
Θα είναι εκεί να σε καληνυχτούν και να σε φιλάνε.
Τα κάστρα σου απλά τώρα έγιναν χάρτινα.
Θα μου λείπεις πάντα.
Για πάντα.

Μοιραστείτε:  

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα. Σπούδασε Κλασικό Τραγούδι και Πιάνο. Ειδικεύεται στην Μουσικοθεραπεία και αναζητά την θεραπευτική της αξία. Σκέφτεται πολύ… Όταν σκέφτεται γράφει, βλέπει ασπρόμαυρες ταινίες του ’30 και ακούει Lied. Παρουσιάζει και επιμελείται εκπομπή στο Ραδιόφωνο.