Τελευταίος-Ατελεύτητος

«Όσο και αν μένουν ανεκτέλεστα τα έργα,
όσο και αν είναι πλήρης η σιγή (η σφύζουσα εντούτοις)
και το μηδέν αν διαγράφεται στρογγύλον,
ως άφωνον στόμα ανοικτόν,
πάντα, μα πάντα, η σιγή και τα ανεκτέλεστα όλα,
θα περιέχουν εν μέγα μυστήριον γιομάτο,
ένα μυστήριον υπερπλήρες, χωρίς κενά και δίχως απουσίαν,
εν μέγα μυστήριον (ως το μυστήριον της ζωής εν τάφω) –
το φανερόν, το τηλαυγές, το πλήρες μυστήριον
της υπάρξεως της ζωής, Άλφα-Ωμέγα.»
Ανδρέας Εμπειρίκος – «Σιωπή»

Ένα σημείο απάτητο, απροσπέλαστο, που η πληρότητα με θάμπος
το τυλίγει.
Το όλον ατέρμονα στροβιλίζεται, ώσπου να γεννηθεί.
Με τη λαχτάρα θρέφεται με κοιμωμένες και με δράκους.
Μέσα σε θάλασσα αναδύεται και αποκοιμιέται.
Μεγαλώνει πιο γρήγορα απ’ τη σιωπή.
Δεν προορίζεται για τη λύτρωση.
Χωράει στα σπλάχνα σου κι αυτό σε θρέφει.
Μυστήριο το όλον.
Δυσβάστακτο το κενό του.
Αποχωρισμός πικρός, νεκρώνει ό,τι απομένει.
Καταστρέφει ατέρμονα μέχρι να χορτάσει.
Εκεί σωπαίνεις.
Φωνήεντα δε σχηματίζονται, τα σύμφωνα σε βαραίνουν.
Τη λήθη επιλέγεις, την πίστη.
Κάθε που χαράζει, σωπαίνει, κάθε που νυχτώνει, αναπνέει.
Ώσπου η νύχτα να γίνει μέρα,
τα λόγια σου να διώξει.
Και μια στιγμή, μοναχική, όταν τα σπλάχνα ξαναγεννηθούν, το
σώμα
σου θα τρέξει όλα τα φωνήεντα του κόσμου.
Όσα δε χώρεσαν στις νύχτες σου, στα βλέφαρα να δούνε.
Τότε επιστρέφεις.
Δίχως μορφή γνώριμη, τα μάτια σου αλλαγμένα σε σώμα νεαρό,
ζητάς το όλον, όπως δε σου δόθηκε ακόμα.
Και αφήνεις σημάδια να μεγαλώνουν με το βήμα σου.
Κι είναι το Ωμέγα, Άλφα για τον αγαπημένο, κι Ωμέγα για τον ξένο.
Μυστήριο αν βρει άλλη θέση να χωρέσει.
Απέραντο κι ατέρμονο, από το γαλάζιο γεννημένο, δεν ορίζεται, δε
διαγράφεται.
Από την άκρη της θάλασσας ως το σύμπαν του ουρανού.
Ανασαίνει, κάθε φορά που το αναζητάς .
Πεθαίνει, όταν δεν πιστεύεις.
Την άνοιξη σου φέρνει, το σύμπαν σου ανθίζει και είναι πάντα απόλυτο.
Η ζωή του το θάνατο εμπαίζει.
Κατακόκκινη κυλάει μέσα σου, κι είναι μυστήριο που δεν τη βλέπεις.
Ανάβει μέσα στο σώμα σου, απ’ τ’ άκρα ως την καρδιά σου.
Περιμένει κάθε Απρίλη, κάθε Μάη σαν τα κρινάκια της αυγής.
Κι είναι το Ωμέγα σου, Άλφα για εκείνη και μέσα των απάντων.

Μοιραστείτε:  

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα. Σπούδασε Κλασικό Τραγούδι και Πιάνο. Ειδικεύεται στην Μουσικοθεραπεία και αναζητά την θεραπευτική της αξία. Σκέφτεται πολύ… Όταν σκέφτεται γράφει, βλέπει ασπρόμαυρες ταινίες του ’30 και ακούει Lied. Παρουσιάζει και επιμελείται εκπομπή στο Ραδιόφωνο.