Φτου και βγαίνω!

Οι μέρες και οι νύχτες έχουν χάσει το όνομά τους.
Είναι άλλη μια βροχερή μέρα, που κάνει πιο πορτοκαλί τους λωτούς και πιο ανθεκτικά τα λουλούδια της μουσμουλιάς.
Είναι άλλη μια υγρή νύχτα, που με νανουρίζει μαζί με το παραμύθι που λέω στο παιδί.
Οι νύχτες του χειμώνα είναι πιο μεγάλες για να χωράνε περισσότερα όνειρα.

Αξημέρωτα, χορτάτη από ύπνο, μένω στο κρεββάτι για να τα θυμηθώ,να τα ξαναζήσω να τα καταλάβω.
Κάτω από το βαρύ πάπλωμα, πάνω από την απαλή κουβέρτα του Batman, αγκαλιά με την γαλήνια αναπνοή του μικρού μου σούπερ ήρωα.

Την επίμονη βροχή την στέλνει το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Το λεπτό στρώμα ιδρώτα στην πλάτη μου έρχεται από τις δικαιολογίες, τις αναβολές, τις υποχωρήσεις ,τους φόβους, τις λύπες, τους θυμούς, τη λήθη.
Υπομονετικά, σκίζω τα νάυλον και σπάζω τα θερμόμετρα που μετρούν πλαστικές θερμοκρασίες.
Τα βλαβερά και τα περιττά μπαίνουν σε λίστα εκκαθάρισης.
Ο χρόνος τελειώνει ξανά και το βιβλίο εσόδων εξόδων περνάει από το ταμείο ξανά και ξανά.
Όσες φορές χρειαστεί μέχρι να σταματήσει να ιδρώνει η πλάτη.
Κι αν εσύ απέφευγες ευγενικά, διακριτικά και φοβισμένα να κάνεις την καταμέτρηση ο εαυτός σου δε σου χαρίζεται.
Σε φέρνει μπροστά σου και συμπαρασύρει κι άλλους σ’αυτή τη θέση.
Ας ιδρώσει κι η δικιά τους πλάτη.
Οι παλάμες, το άτριχο της κεφαλής τους, τα σκέλια τους, οι πατούσες τους…ό,τι.
Κι ας προσποιηθούν ότι δεν ιδρώνει ούτε τ’αυτί τους.
Δεν πειράζει.
Μέχρι πότε θα σου κρύβεσαι;
Οι κρυψώνες σου σου είναι γνωστές.
Φτου και βγαίνεις.
Απαλλαγμένος από ενεργοβόρες συναναστροφές.
Από ανθρώπους που έρχονται κοντά σου όταν έχεις δυσκολίες κι όταν συνέρχεσαι και προχωράς ή εξαφανίζονται δυσαρεστημένοι και ζηλόφθονοι ή εμφανίζονται σαν εμπαθείς και είρωνες δικαστικοί κλητήρες για να κατασχέσουν ό,τι με μολύβι και χαρτί υπολόγισαν ότι τους χρωστάς. Ιδιοκτήτες και διαχειριστές της ζωής σου.
Σα να μην τους ικανοποιεί η δική τους. Μην απορείς που τους είχες ακούσει να λένε ‘’εγώ είμαι γενναιόδωρος άνθρωπος’’… Κοντά τους ήσουν όταν σε χρειάστηκαν, αλλά όταν δεν τους είσαι χρήσιμος ζητάνε και τα ρέστα. Μην απορείς για τις αριστερές τους προτιμήσεις.
Ελπίζουν σε ένα κράτος δικαίου. Αυτό που δεν είναι οι ίδιοι.
Δεν έχεις χώρο στη ζωή σου γι’αυτούς που έμαθαν να ζουν-και το παραδέχονται-με τα λεγόμενα ‘’κατά συνθήκη ψεύδη’’ (τι εκφράσεις επινοεί ο άνθρωπος για να καθησυχάσει την υποκρισία και την ατολμία του). Τα χρησιμοποιούν απροκάλυπτα προς πάσα κατεύθυνση διανθισμένα με εγκάρδια χαμόγελα, σφιχτές αγκαλιές και ζεστά φιλιά. Είναι εκπαιδευμένοι για την έξωθεν καλή μαρτυρία, για τις εμπορικές συναλλαγές για τις δημόσιες σχέσεις κι όχι για τις σχέσεις.
Δεν έχουν θέση στην καρδιά σου έρωτες που δεν έβαλαν το χέρι τους πάνω της για να τη νιώσουν ούτε ακούμπησαν το αυτί τους στο μυαλό τους για το ακούσουν. Η επωδός γνωστή «να περνάμε καλά».
Το καλά τους έχει θέση οριζόντια ή όποια έχουν μάθει από τις τσόντες-εγχειρίδια της σεξουαλικής τους διαπαιδαγώγησης και της συναισθηματικής τους ανικανότητας.
Δεν υπάρχει λόγος να διατηρείς βαθιά συμπλεγματικές-συμπληγάδες συγγενικές σχέσεις μόνο και μόνο επειδή είναι τέτοιες. Οι ιεροί δεσμοί αίματος ενίοτε χρειάζονται λύσεις γόρδιου δεσμού.
Το σώμα σου και η ψυχή σου δεν είναι αντικείμενα προς εκμετάλλευση στα χέρια αυτών που αυτοσυστήνονται ως θεραπευτές, χωρίς ίχνος αυτογνωσίας. Αυτή και μόνο η δήλωση τους αρκεί για να απομακρυνθείς από τέτοιους υπερφίαλους και επηρμένους τύπους, που μάλλον η θέση τους είναι στου χρήζοντος θεραπεία.
Γενικά, ας κρατάμε και μικρό -το μικρότερο- καλάθι σε ό,τι αποκαλείται εναλλακτικό, οικολογικό, αλληλέγγυο…και όλες αυτές τις σακατεμένες λέξεις. Τα φασιστοειδή με τις ανάλογες συμπεριφορές δεν λείπουν ούτε από τέτοιους χώρους. Είναι σαν τους υποτιθέμενους κουκουλοφόρους, μεταμφιεσμένους ματατζήδες. Ένα άλλο life style είναι. Με άλλη στολή κι άλλη ορολογία, με πιο επικίνδυνες συνέπειες ίσως.
Δεν έχεις ανάγκη από συμβουλές όταν αυτές προέρχονται από ανθρώπους που η ποιότητα τους δεν αντιστοιχεί σε αυτές.
…80,85,90,95,100! Ψάχνω για να με βρω.
Εκεί που χαμογελάω.
Εκεί που διεκδικώ αυτό που μου αξίζει.
Εκεί που θέλω να ανήκω.
Εκεί που έχω δώρα από δωρητές συμβατούς.
Εκεί που έχω χώρο γι’αυτά που μου ταιριάζουν.
Εκεί που οι πράξεις γίνονται λέξεις.
Εκεί που όταν ιδρώνει η πλάτη μου την σκουπίζω και δεν την μαστιγώνω.
Εκεί που είμαι.
Κι όταν με βρω σειρά μου πάλι να τα φυλάω.
Μέχρι το τέλος της χρονιάς και του χρόνου μου.

Μοιραστείτε: