Οι αναλαμπίδες παίρνουν την κατηφόρα

«Σου λείπει η θάλασσα;»
«Δε μου λείπει τίποτα. Τώρα είμαι εκεί».
Αυτά που έχω «εκεί», είναι πιο πάνω από τη θάλασσα.

Οι αντοχές των ταξιδιών μου φτάνουν μέχρι τον Όλυμπο.
Άντε, μέχρι τον Πλαταμώνα.
Μπορώ να φτάσω στην άκρη της Θράκης και μέχρι τα δυτικά σύνορα. Όμως να κατηφορίσω δεν μπορώ.
Μόνο λίγες λέξεις θα πάρουν την κατηφόρα κι αυτές με δυσκολία.
Μοιάζει με κλειδαρότρυπα που μπορεί κάποιος να δει μόνο από τη μία πλευρά.
Κι αυτός ο κάποιος είστε εσείς.
Μοιάζει με γέφυρα φτιαγμένη από εύθραυστους ιστούς που μπορεί μόνο ένας να τη διασχίσει.
Κι αυτός ο ένας είμαι εγώ.
Οι άλλες δύο έπεσαν.
Η πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι την πόλη είναι χαλκιδίλα.
Με τη χρήση της συνεννοούμαι στο φτερό και συμπυκνωμένα με όσους τη βιώνουν.
Ευτυχώς, ακόμα κι αν είναι εκεί, οι φίλοι μου είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Σε αντίθεση με εδώ.
Και τόπος υπάρχει και χρόνος.
Τώρα που φθινοπωριάζει, η πόλη θα επανακτά το βάρος της.
Με το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ το αποτινάζει, ή έστω το καθυστερεί. Προτιμώ να περιμένω ένα χρωματιστό φύλλο να πέσει για να παρατηρήσω το παιχνίδι της βαρύτητας καθώς ακουμπάει στο χώμα, παρά αυτό το βάρος πάνω, κάτω και μέσα στα κεφάλια.
Συνάντησα κάποιον στη Θεσσαλονίκη.
Κάπου σε ξέρω… κι εγώ κάπου σε ξέρω… αλλά, μπααα… εγώ…
Χαλκίδα… Χαλκίδα, ε; Λοιπόν είμαι η… που είχα το…
Δεν τον γνώρισα, γιατί δε θυμάμαι.
Δε με γνώρισε, γιατί αυτή που έβλεπε τώρα, δεν του θύμιζε αυτή που ήξερε.
Ωραία.
Η Χρυσούλα παντρεύεται από Κυριακή σε Κυριακή χρόνια τώρα.

Μέσα στη βδομάδα με καλεί και μου λέει για το νυφικό, τα χρυσαφικά, τα δώρα, για το γαμπρό που κάθε Κυριακή κάτι του τυχαίνει.
Η κυνηγητική περίοδος άρχισε.
Κυκλοφορούν με τα όπλα στην πλατεία, με φωτογραφίες στα κινητά, με λάφυρα στο καπό.
Οι καλέντουλες ανθίζουν κάθε μέρα.
Ένας επιμένει να μη μου μιλάει συντηρώντας το μύθο της δύναμης του απωθημένου έρωτα.
«Εγώ είμαι, ο Νικόλας, ήρθα! Έχω σαρδέλες με πράσινα μάτια! Απ’ τη Σαμοθράκη ήρθα!».
Εγώ ακόμα δεν ήρθα.
Ένα μέρος μου ζει για το επόμενο ταξίδι στη θραμοσάκη, που λέει ο Άγγελος.
Είμαι υπό την επήρεια της.
Οι καρποί για το χειμώνα φωτίζουν με το κόκκινο τους το φθινοπωρινό τοπίο.
Θα είναι κόκκινος ο φετινός χειμώνας.
Ζεστός και ζωντανός.
Το έγκλημα εξιχνιάστηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια.
Ο Κ. αποφυλακίστηκε από φυλακή της Βουλγαρίας. Έκανε μεταπτυχιακό, λέει.
Οι καστανιές ανοίγουν τα αγκάθια τους και φανερώνουν τα δώρα τους.
Αγκαλιές που ανοίγουν παρόλες τις αιχμηρές άμυνες.
Και φιλιά και κουβέντες και μοιράσματα και ερωτισμός και γέλια και γλέντια.
Όχι, δε μου λείπει η θάλασσα.
Μια βόλτα στη λίμνη θέλω να πάω από το ανάχωμα του Στρυμώνα.
Και να κάνω κι ένα λουτρό στα ζεστά νερά μας.
Και να πάω και στο βουνό να ακούσω την ησυχία.

Μοιραστείτε: