Kurt Vile – Wakin on a Pretty Daze

Στο τεύχος αυτό η στήλη έχει τη χαρά να παρουσιάζει έναν ακόμη εξαιρετικό δίσκο της φετινής χρονιάς, που -λόγω της φύσης του- είναι καταδικασμένος να ακουστεί από πολύ περιορισμένο ακροατήριο. Είναι πραγματικά ευχάριστο να βλέπεις τους καλλιτέχνες να «ανθίζουν» κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής τους πορείας, να γίνονται ολοένα και καλύτεροι σε κάθε δίσκο. Και αντίστοιχα λυπηρό να συνειδητοποιείς ότι η μπάντα που μας είχε συστηθεί με εκείνο το φανταστικό ντεμπούτο δεν πρόκειται ούτε κατά διάνοια να πλησιάσει κάτι τέτοιο ξανά.

Kurt Vile - Wakin on a Pretty DazeΟ Kurt Vile χωρίς δεύτερη σκέψη ανήκει στην πρώτη κατηγορία καλλιτεχνών. Μετά το προπέρσινο «Smoke Ring for My Halo», που αγαπήθηκε πολύ από κοινό και κριτικούς, επιστρέφει τώρα με το ανέλπιστα καλό νέο αυτό album, στο οποίο επεκτείνεται ακόμα περισσότερο καλλιτεχνικά. Ο τίτλος του δίσκου δε θα μπορούσε να περιγράφει καλύτερα το ύφος του: Wakin on a Pretty Daze. Ακριβώς περί αυτού πρόκειται. Θα γινόταν κάλλιστα το soundtrack ενός ηλιόλουστου κυριακάτικου πρωινού, όταν ξυπνάς και η ζαλάδα από το χθεσινοβραδινό μεθύσι δεν έχει ακόμα εξαφανιστεί τελείως. Τότε που βγαίνεις έξω στον ήλιο αρχικά απρόθυμα, όμως περπατάς και σε χτυπάει ο δροσερός αέρας και τελικά λίγο λίγο η ζαλάδα γίνεται ευφορική…
Το συναίσθημα αυτό τροφοδοτείται αφενός από τον ήχο, ο οποίος βασίζεται σε κιθαριστικά και φωνητικά εφέ βουτηγμένα στην ψυχεδέλεια, αφετέρου και από τις συνθέσεις. Οι τελευταίες πατάνε στις ένδοξες ρίζες ιερών τεράτων, όπως ο Lou Reed και ο Neil Young, είναι συνήθως μεγάλης διάρκειας (φτάνουν μέχρι και τα 10 λεπτά) και ενέχουν έντονο το στοιχείο της επαναληπτικότητας. Κάθε κομμάτι περιέχει μια στοιχειώδη κεντρική ιδέα και χτίζεται με άξονα αυτή, χωρίς να αποκλίνει ιδιαίτερα και χωρίς να παρουσιάζει σχεδόν ποτέ απρόβλεπτες εναλλαγές. Αντ’ αυτού, επιμένει σε μια καλώς εννοούμενη μονοτονία, μέχρι να τρυπώσει μέσα σου και να γίνει κομμάτι σου.
Γενικότερα, σαν άκουσμα είναι εντελώς εγκεφαλικό και ενδοσκοπικό. Κύριο μέλημά του είναι να σε βάλει στην ατμόσφαιρα και τη χαλαρή διάθεσή του, δίνοντάς σου την ελευθερία να το προεκτείνεις στη φαντασία σου όπως εσύ επιθυμείς. Γι’ αυτό και θα ήταν ό,τι πιο ταιριαστό για μουσική υπόκρουση σε κινηματογραφικές σκηνές, ενώ όπως είναι προφανές, η φιλοσοφία του δίσκου είναι τέτοια που δεν επιτρέπει να υπάρχουν χιτάκια.
Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το album στερείται εκπληκτικών κομματιών. Τα Wakin On A Pretty Day, Was All Talk και Air Bud, για παράδειγμα, συνιστούν τρία από τα δυνατότερα στοιχεία του δίσκου. Είναι εντυπωσιακό πόσο μεγαλειώδη αποδεικνύονται μέσα στην απλότητά τους. Βέβαια, μιλάμε για κομμάτια που απαιτούν χρόνο και αφοσίωση για να αναδείξουν τις αρετές τους, γεγονός που αυτομάτως αποκλείει ένα μεγάλο μερίδιο ακροατών.
Αυτό που επιδιώκει, πάντως, το «Wakin on a Pretty Daze», το καταφέρνει με μεγάλη επιτυχία. Είναι δίσκος ξεχωριστός, που θα κερδίσει όσους του δώσουν τον απαραίτητο χρόνο και του επιτρέψουν να γίνει η συντροφιά τους. Το επόμενο Κυριακάτικο πρωινό, λοιπόν, ξέρουμε τι θα ακούσουμε…

8.5 / 10

Μοιραστείτε:  

Tags: