Kωνσταντίνος Οικονόμου

gusakakostantinosoikonomou

Ο Κωνσταντίνος Οικονόμου (a.k.a. Gus Economou) είναι σκηνοθέτης, animator, μοντέρ, φωτογράφος, …τα κάνει όλα και συμφέρει. Τα τελευταία εννέα χρόνια, εργάζεται στο δημιουργικό τμήμα της Nova, σαν Σκηνοθέτης Trailer. Παράλληλα, σκηνοθετεί ντοκιμαντέρ, ταινίες μικρού μήκους, μουσικά video-clips, ενώ τα τελευταία δύο χρόνια δημιουργεί τα θεατρικά σκηνικά και το video art για την θεατρική ομάδα “Splish-Splash pantomime+more”, την μοναδική ομάδα στην Ελλάδα που μεταφέρει τον “βωβό κινηματογράφο” στο θέατρο.

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην όμορφη Χαλκίδα. Έπρεπε να φύγω μακριά, κάποια χρόνια αργότερα, για να την εκτιμήσω. Κάλλιο αργά, παρά ποτέ, λέει ο σοφός λαός μας (μόνο στις παροιμίες σοφός). Είχα τη χαρά, να ζω λίγο πιο μακριά από το κέντρο της, στον Άγιο Στέφανο. Παραδοσιακή και ιστορική γειτονιά. Αρκετά παιδιά, σε κοντινές ηλικίες, που όλη μέρα τριγυρνούσαμε στο νταμάρι, στο βουνό, σε σπηλιές ή ακόμα και στο προαύλιο της εκκλησίας, κι επιστρέφαμε σπίτια μας μετά τη δύση του ηλίου. “Πλούσια” από όμορφες στιγμές παιδικά χρόνια (“πλούσια” κι από πληγές τα γόνατα και οι αγκώνες).
Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα ζωγράφιζα. Από πολύ μικρός ήθελα να δημιουργώ ιστορίες και χαρακτήρες. Ξεκίνησα σε χαρτιά, μετά στις άκρες των βιβλίων (τα πρώτα μου animation), σε θρανία, τοίχους (αυτό μου λείπει καμιά φορά) και όταν πια ηρέμησα, άρχισα και τους καμβάδες. Όταν οι “μεγάλοι” με ρωτούσαν “-Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;”, δύο πράγματα απαντούσα κάθε φορά “-Να γίνω ζωγράφος ή να κάνω κινούμενα σχέδια”. Πρέπει να τους φαινόταν πολύ αστείο, όλοι χαμογελούσαν και μάλλον σκέφτονταν “…από κανονική δουλειά τι θα κάνεις;”. Ευτυχώς οι γονείς μου, ήθελαν τα παιδιά τους να γίνουν ευτυχισμένοι ενήλικες και στήριξαν την επιλογή μου, όπως κι εκείνη της αδερφής μου κάποια χρόνια νωρίτερα.
Αισιόδοξος και ονειροπόλος από παιδί, δε φοβήθηκα τα μεγάλα όνειρα, ακόμα κι όταν… έτρωγα τα μούτρα μου, συνέχιζα να ονειρεύομαι μεγάλα πράγματα! Καθώς πάντα ήξερα τι ήθελα να κάνω, δεν μπήκα καν στη διαδικασία να κάνω μηχανογραφικό. Ένα συμβάν, σε κάποιον σχολικό διαγωνισμό ζωγραφικής, με απέτρεψε, καλώς ή κακώς, από το να δώσω εισαγωγικές εξετάσεις για την Καλών Τεχνών, κι έτσι η μόνη λύση ήταν το εξωτερικό. Κι η περιπέτεια προς το όνειρο ξεκινάει …με λάθος. Πήγα λοιπόν στο Λίβερπουλ, κι αντί για animation, γράφτηκα στο τμήμα των “Computer Games Technology”. Ένα τμήμα, που όλα του τα μαθήματα είχαν να κάνουν με τον προγραμματισμό και τα μαθηματικά. Σχέδιο, animation, γραφικά, πουθενά. “-Δεν ήξερες, δε ρώταγες;” θα μου πεις και δίκιο θα ‘χεις. Στο τέλος της χρονιάς λοιπόν, αποφασίζω ότι δεν γίνεται δουλίτσα και αφήνω τη σχολή με σκοπό να πάω τον Σεπτέμβρη σε άλλο πανεπιστήμιο για να κάνω animation μόνο! Πάλι κανόνιζα χωρίς τον ξενοδόχο όμως, καθώς όταν πήγα να ανανεώσω την αναβολή μου και είδαν στη στρατολογία ότι δεν είμαι γραμμένος πια στο πανεπιστήμιο, αντί για αναβολή πήρα τα… χακί. Στον ελληνικό στρατό έχεις πολύ χρόνο για σκέψη, οπότε κατέληξα πώς κάθε εμπόδιο για καλό, ότι έγινε, έγινε και συνεχίζω. Οικονομικά μου ήταν δύσκολο να ξαναφύγω για το “νησί”, οπότε είπα να μείνω στην Ελλάδα, να σπουδάζω και να δουλεύω παράλληλα για να συμβάλλω και να βγαίνουν τα δίδακτρα της όποιας σχολής. Ήταν κι ακριβές οι άτιμες. Μετά από έρευνα μηνών (απολύθηκα Απρίλιο από τον στρατό, οπότε είχα τέσσερις γεμάτους μήνες για να δω ποια σχολή μου κάνει) κατέληξα στον ΑΚΤΟ. Είχα εκπληκτικούς καθηγητές. Έμαθα κι έμαθα από τους σπουδαγμένους (που θα έλεγε κι ο Καβάφης). Τυχερός! Από το νηπιαγωγίο μέχρι και τον ΑΚΤΟ, είχα πάντα υπέροχους δασκάλους και καθηγητές! (Καλά, υπήρχαν δύο, άντε τρεις, καθηγητές στραβόξυλα στο γυμνάσιο και το λύκειο, απλά για να εκτιμάς τους καλούς παραπάνω)
Με το που πήρα το πτυχίο μου στο “3D Animation and Multimedia Production” το 2008, ξεκίνησα να εργάζομαι στη NOVA. Έκανα αίτηση για τα γραφικά αλλά με πήραν στο μοντάζ. Που να ήξερα ότι αυτό θα τα αλλάξει όλα αλλά θα με βάλει στο “σωστό μονοπάτι” …
Τρία χρόνια αργότερα, έρχεται μια προαγωγή και πηγαίνω στα trailer. Σούπερ δημιουργικό! Ο καιρός περνάει και παράλληλα με τη Nova, αρχίζω να πειραματίζομαι και με τη φωτογραφία. Κάποιες φωτογραφίες και κείμενά μου ανεβαίνουν στο TheMonitor.gr και ξεκινάει μια άλλη παράλληλη δραστηριότητα. Ακόμη πιο δημιουργική, όταν συνεργάζομαι με την “The Monitor Productions” και στα ντοκιμαντέρ τους. Αρχικά σαν μοντέρ, αργότερα σαν καμεραμάν και πιο μετά συν σκηνοθετώ κάποια βίντεο τους. Μέχρι τότε, έκανα αυτά και απολάμβανα τον ελεύθερο χρόνο μου. Τότε ήταν που είχα χρόνο και ασχολήθηκα με μια παλιότερη ιδέα μου, το “All by my selves”.
gus_poker_on_the_couchgus_on_the_couchall-by
Οι τελευταίοι μήνες του 2014 και οι πρώτοι του 2015, έφεραν δύο άσχημα γεγονότα για την οικογένεια μου. Τους θανάτους του πατέρα μου και της αδερφής μου τέσσερις μήνες μετά. Για να αποφύγω την βαριά κατάθλιψη, το έριξα στην εργασιομανία και την τέχνη. Παρέμεινα αισιόδοξος και “γελοίος” όπως πάντα και ξεκίνησα να κάνω δικά μου projects.
Αρχικά με κάποια θεατρικά trailers και λίγο αργότερα με άλλα βίντεο. Ένα ντοκιμαντέρ για ένα “διαφορετικό” σχολείο στην Παναγίτσα της Έδεσσας, τον “Κήπο των παιδιών” στο Καϊμακτσαλάν, ήταν το πρώτο μεγάλο project που ανέλαβα μόνος μου. One Gus show… (Τελειώνει το μοντάζ σε λίγο, οπότε σύντομα θα είναι στις οθόνες σας).

sldd_poster_fest
Την ίδια περίοδο ξεκίνησε και η συνεργασία μου με τους “Splish-Splash pantomime+more” στο “Jack the Rimper”. Το να γίνεις μέρος μιας ομάδας που αγαπάς και παρακολουθείς, είναι ευλογία! Σκηνικά και πρωτότυπες βιντεοπροβολές, πρόσθεσαν κάτι ακόμη στο ιδιαίτερο και μοναδικό στυλ της ομάδας και αυτό με έκανε διπλά χαρούμενο. 14 παραστάσεις, όλες sold-out!
Μαζί με τους Splish-Splash, μεγάλη χαρά πήρα επίσης, όταν με ενημέρωσαν από το Υπουργείο Πολιτισμού, ότι θέλουν να χρησιμοποιήσουν πλάνα από τα βίντεο μου με τον “Γιοβάν”, που είχα κάνει τον προηγούμενο Δεκέμβρη για την κουκλοπαίκτρια Αννέτα Στεφανοπούλου, τα οποία ήθελαν για το ντοκιμαντέρ “Ρεμπέτικo” του Θανάση Παπακώστα, που εστάλη στην UNESCO για την κατοχύρωση του συγκεκριμένου μουσικού είδους, στις λίστες άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς.
To 2016 αποδείχθηκε καρποφόρο και συνέχισε με πολλά projects και συνεργασίες.
Αρχικά συνεργάστηκα με τον Στέφανο Κοσμίδη, στην ταινία μικρού μήκους του “CAIN”, με πρωταγωνιστή τον Ιωσήφ Ιωσηφίδη. Αργότερα, με την Τουρκάλα τραγουδίστρια Zekiye Yurekli, όπου  σκηνοθέτησα το promo της παράστασής της και το πρώτο της video clip, για το project “Ala Turka Ala Greca”. Ύστερα ήρθε κι ένας πιλότος μιας τηλεοπτικής σειράς, με υπέροχους συνεργάτες για ακόμη μια φορά. Φυσικά το “event” της χρονιάς για εμένα, είναι η πρώτη μου μικρού μήκους ταινία, το “SAME LIFE DIFFERENT DAY” με τον υπέροχο Johnny O. (κατά κόσμο Γιάννη Οικονομίδη). Μια ταινία μικτής τεχνικής, παραδοσιακού animation και live action, που πήγε σε εννέα Φεστιβάλ, κάνοντας πρεμιέρα στην πανέμορφη Σύρο και το Διεθνές Φεστιβάλ Animation “Animasyros 9.0”. Επιστρέφοντας από τη Σύρο, σκηνοθέτησα για τη Nova το σήμα της εκπομπής “Novalife”, με την Κατερίνα Γερονικολού και τον Δημήτρη Κουρούμπαλη. Το 2016 θα κλείσει με ένα ντοκιμαντέρ στο όμορφο Λουγκάνο της Ελβετίας (coming soon), την κινηματογράφηση της ταινίας μικρού μήκους “Soul Washer” του χορογράφου/σκηνοθέτη Γρηγόρη Γαϊτανάρου και τον σχεδιασμό/δημιουργία των σκηνικών και των βίντεο της επόμενης παράστασης των Splish-Splash, “Joan of mArc” που ανέβηκε τον Ιανουάριο του 2017 για 24 επιτυχημένες παραστάσεις.
Το 2017 έχει κι αυτό πολλά και όμορφα πράγματα και φαίνεται να συνεχίζει έτσι…
“Τίποτα… τίποτα… δε μας σταματά” που λέγαμε μικροί! Όσο έχουμε την υγεία μας, κρατάμε το παιδί μέσα μας ζωντανό, χαιρόμαστε την κάθε ημέρα, μαθαίνουμε καινούρια πράγματα σε κάθε ευκαιρία και δεν ασχολούμαστε με μικροπροβληματισμούς, όλα θα πάνε καλά!!!

Υ.Γ. Ακόμα και σήμερα που κάνω χίλια δύο πράγματα, η μάνα μου καμαρώνει για τις ζωγραφιές του νηπιαγωγείου… #έλαΧριστέκαιΠαναγιάμουΔέσποινα»

Μοιραστείτε: