«Η θεία και εγώ»: Ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου

Η θεία και εγώΜια τρυφερή παράσταση, μ’ ένα δυνατό δίδυμο επί σκηνής, δύο ερμηνείες που κερδίζουν το θεατή με δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές σκηνικές συμπεριφορές. Ο πρώτος, μιλώντας ακατάπαυστα και η δεύτερη, ακούγοντας το χείμαρρό του και κάνοντάς τον να αναβλύζει μέσα από τη σιωπή της.
«Η θεία και εγώ» του Morris Pannych, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και οι δύο ήρωες, ευτύχησαν να ενσαρκωθούν από την Μπέτυ Βαλάση και τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη.
Σ’ ένα σπίτι, συγκατοικούν μια άρρωστη σχεδόν κατάκοιτη ηλικιωμένη γυναίκα με τον ανιψιό της, ένα έργο που η θεματολογία του, αγγίζει όσο ποτέ το κοινό, αφού έχει ως φόντο, την ανάγκη των ανθρώπων να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον, μεταφρασμένο εξαιρετικά από τον Γιώργο Βάλαρη και διασκευασμένο από τον Αντώνη Γαλαίο.
Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, ερμηνεύοντας τον ανιψιό Κεμπ, που έρχεται να συμπαρασταθεί στις τελευταίες ώρες της θείας του, εντυπωσιάζει με την τεχνική και την αμεσότητά του, ενώ επιτυγχάνει με απίστευτη ακρίβεια την εναλλαγή των συναισθημάτων του ήρωα, περνώντας στην πλατεία αβίαστα μια γνήσια συγκίνηση, φτάνοντας μάλιστα σε σημείο πολλές φορές, να φέρει τον θεατή ακόμα και σε σημείο ταύτισης.
Η Μπέτυ Βαλάση, η θεία Γκρέης του έργου, είναι επί δυο ώρες πάνω στην σκηνή, αλλά έχει ελάχιστες ατάκες. Μιλάει όμως, ακατάπαυστα με τις εκφράσεις της, ξετυλίγοντας τις σκέψεις της στο πρόσωπό της, μας δείχνει τη χαρά, τον πόνο, την απογοήτευση, τη νοσταλγία, την ελπίδα και τα μύρια ακόμα συναισθήματα που της δημιουργούν τα λόγια του Κέμπ. Μετά από εφτά χρόνια απουσίας, η ηθοποιός επανέρχεται δριμύτερη κατακτώντας το σανίδι.
Η σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια – που στο ίδιο θέατρο είχε ανεβάσει την ανεπανάληπτη «Ευτυχία Παπαγιανοπούλου» – κατάφερε να αναδείξει τις αντιθέσεις των καταστάσεων και των συναισθημάτων, αλλά και τις λεπτές δόσεις μαύρου χιούμορ, ακροβατώντας πολλές φορές ανάμεσα στον ρεαλισμό και στα ονειρικά στοιχεία, αποφεύγοντας την παγίδα του μελό.
Μια μικρή ένσταση μόνο, για την υπερβολική χρήση της κατά τ’ άλλα ευρηματικής μουσικής επένδυσης του Παναγιώτη Αυγερινού.
Εύχρηστο, αλλά όχι ιδιαιτέρα εμπνευσμένο, ήταν το σκηνικό της Αναστασίας Αρσένη –δεν ισχύει το ίδιο και για τα κοστούμια της – αντίθετα, οι φωτισμοί του Ανδρέα Μπέλλη, εξυπηρετούσαν το όλο πνεύμα της παράστασης.
Μια τρυφερή ιστορία αντιθέσεων, οικουμενική και πανανθρώπινη, τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά μας, εξάλλου, όπως λέει και ο συγγραφέας του έργου, Morris Pannych, «Μόνο αν εκφράσουμε πάνω στη σκηνή πολλές, αντιφατικές ίσως αλήθειες, το κοινό θα καταφέρει να αρχίσει να αναζητά και να διεκδικεί τη δική του αλήθεια».

Θέατρο Βασιλάκου
Πλαταιών και Προφήτη Δανιήλ 3, Κεραμεικός
Τηλ: 2103470707

Μοιραστείτε:  

Tags: