Θάνος Τσίλης

Ζικ-ζακ προς τη σωστή κατεύθυνση

Ο Θάνος Τσίλης εικονογραφεί από παιδί. Με έμφυτο ταλέντο και επιμονή στο στόχο που είναι ο βιοπορισμός μέσα από αυτη την κλίση, έχει καταφέρει να να συνεργαστεί με μεγάλες εταιρίες και να δημιουργήσει εξαιρετικά πρότζεκτ σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο. Δουλειές του μπορεί να έχουμε δει στην τηλεόραση, σε κάποιο τάμπλετ, στην προθήκη ενός βιβλιοπωλείου ή στο 9 της Ελευθεροτυπίας.

Θάνος ΤσίληςΌταν θέλεις πραγματικά να κάνεις κάτι πάρα πολύ, είναι θέμα χρόνου να συμβεί, όχι γιατί συνομωτεί το σύμπαν (κατά τον Kοέλιο), αλλά γιατί έχεις απλά το μυαλό σου σε ετοιμότητα, κάθε φορά που παρουσιάζεται μία ευκαιρία, να κάνει την κατάλληλη επιλογή προς αυτή την κατευθυνση.
Ξεκίνησα να θέλω να ασχοληθώ με το σκίτσο από την προσχολική ηλικία μου, τη μόνη ουσιαστικά ηλικία που ήμουν μόνιμος κάτοικος Χαλκίδας. ‘Ηταν ένα καλοκαίρι που δεχόμασταν καθημερινά στο σπίτι επισκέψεις από τη νονά μου, η οποία είχε την υπέροχη συνήθεια να μου φέρνει κάθε μέρα κι ένα διαφορετικό τεύχος «Μίκυ Μάους». Δε θυμάμαι να μπορούσα να τα διαβάσω επαρκώς, αλλά σίγουρα μπορούσα να απολαύσω τις εικόνες τους και να ταξιδεύω μέσα από αυτές σε έναν διαφορετικό, μαγικό κόσμο, φτιαγμένο από ένα ανθρώπινο χέρι. Από τότε έγινε στόχος ζωής για μένα να μπορώ να σχεδιάζω κι εγώ. Μετέπειτα, σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία, στην Αθήνα, τη χρυσή εποχή της Amiga 500 -για όσους γνωρίζουν- ανακάλυψα τον κόσμο των computer games και ο αρχικός στόχος μου πήγε ακόμα παρά πέρα, η ηλεκτρονικά διαδραστική τέχνη των game με γοήτευσε και συνεχίζει να με γοητεύει έως σήμερα, που παραμένω φανατικός gamer.
Ο συνδυασμός αυτών των πραγμάτων είναι που με έκανε να ακολουθήσω τελικά όλα όσα κάνω σήμερα. Αρχικά σπούδασα γραφιστική στην Αθήνα, αλλά κάτι έλειπε από αυτό που πραγματικά ήθελα. Μια τελείως τυχαία συγκυρία, την περίοδο που ήμουν στο στρατό με έκανε να αποφάσισω να ασχοληθώ επαγγελματικά με το σχεδιασμό εικόνων. Ακόμα πιστεύω πως θα υπάρχουν κάποια απο τα αμέτρητα χακί στρατιωτικά μπλουζάκια, πάνω στα οποία σχεδίασα, κάπου, σε κάποιου την ντουλάπα. Ευθύς λοιπόν αφού απολύθηκα, γράφτηκα στη σχολή σκίτσου/ εικονογράφησης του Σπύρου Ορνεράκη. Πήγα με πόρωση και πάθος και προσπάθησα να μάθω όσο δυνατόν περισσότερα μπορούσα, ήταν βλέπεις η προ γρήγορου internet εποχή και η κάθε πληροφορία ήταν ανεκτίμητη.
Ξεκίνησα την καριέρα μου, απρόσμενα, το 2002, δουλεύοντας αρχικά για μια αμερικανική ταινία animation το « Rugrats go wild» στην τότε «time lapse pictures» στην Αθήνα, και μετά ακολούθησαν κι άλλες παραγωγές μέχρι που αν θυμάμαι, όπως το θυμάμαι, γιατί μπορεί να κάνω και λάθος, ένα χρόνο μετά, το ευρώ ξεπέρασε σε αξία το δολάριο και οι διεθνείς παραγωγές μας χαιρέτισαν γενικότερα. Ακολούθησε μια περίοδος κατά την οποία εικονογράφησα βιβλία και ασχολήθηκα με τα comic, συνεργάστικα με το «9» της ελευθεροτυπίας και έβγαλα κι ένα comic album, το «Καμιτζού», ιστορίες ενός σκύλου σαμουράι, παρόλα αυτά ήταν η δυσκολότερη επαγγελματική μου περίοδος. Τα οικονομικά περιθώρια άρχισαν να στενεύουν και μαζί άρχισα να σκέφτομαι την αλλαγή επαγγέλματος, και θα το έκανα, όταν την κατάλληλη στιγμή, μία μέρα ακριβώς πριν το κάνω πράξη (είχα συμφωνήσει να ξεκινήσω δουλειά καπου), ο δρόμος με έβγαλε τυχαία με ένα μεταμεσονύκτιο email -αλλά όπως είπα και στην εισαγωγή όχι τόσο τυχαία τελικά- σε μία νεοσύστατη εταιρία game στη Θεσσαλονίκη , την «total eclipse games». Σήμερα η total eclipse είναι μια σεβαστή και αναγνωρισμένη εταιρία στο χώρο των casual game, και τους εκτιμώ κυρίως γιατί έσωσαν στο κατάλληλο χρονικό σημείο την καριέρα μου. Έκανα επιτέλους αυτό που ήθελα, δημιουργούσα διαδραστικές κινούμενες απεικονίσεις, χωρίς όμως να μου αρέσει το θέμα και το είδος εκείνων των παιχνιδιών τότε, οπότε μοιραία τρία χρονια μετά, ένιωσα να κουράστηκα και αποφάσισα να γυρίσω στην Αθήνα και να κάνω τα δικά μου. Κουβαλώντας ήδη μια διαδρομή από εμπειρίες και άλλον αέρα, γνώρισα τον ταλαντούχο συνάδελφο Γιώργο Δημητρίου, με τον οποίο συνεργαστήκαμε σαν ελεύθεροι επαγγελματίες για ενα χρόνο ανοίγοντας μάλιστα το δικό μας δημιουργικό γραφείο, το «mothica». Από εκεί μπήκα στο χώρο της διαφήμισης σχεδιάζοντας storyboard, το οποίο για ένα διάστημα ήταν η κύρια ασχολία μου. Εκεί έμαθα να παίρνω γρήγορες αποφάσεις, να είμαι σε ετοιμότητα, και να σχεδιάζω σε κατάσταση πανικού, αφού τα deadline, για όσους ξέρουν, είναι τρομακτικά στενά. Σήμερα νιώθω ότι μπορώ να είμαι σε ετοιμότητα, να σκεφτώ και να δημιουργήσω οποιαδήποτε στιγμή μου ζητηθεί, χάρη σε αυτό το «σχολείο». Χρειάστηκαν σχεδόν τέσσερα χρόνια μέχρι να ξαναμπώ στο χώρο των διαδραστικών εφαρμογών, ενώ πλέον είχα κατανοήσει πολύ κάλα ότι ο συγκεκριμένος χώρος είναι ομαδικό σπορ και μόνο. Αυτή τη φορά, η ομάδα είχε το όνομα «Pinnatta». Το pinnatta είναι ένα application στο οποίο μπορεί κανείς να βρει εκατοντάδες διαδραστικά μηνύματα που μπορεί να στείλει σε άλλα πρόσωπα μέσω των smartphone, κανοντάς τα να χαμογελάσουν. Συνεργάζομαι με τα παιδιά του pinnatta τρία χρόνια τώρα ως «head illustrator» της ομάδας και έχω μάθει πάρα πολλά τεχνικά θέματα, αλλά έχω πάρει και πολλά αισθητικά ερεθίσματα.
Η ουσία όμως όλων αυτών, όπως ξεκίνησα και στον πρόλογο, είναι στο φινάλε: εδώ και κάποιο καιρό σχεδιάζω, μαζί με μία ομάδα από εξαιρετικούς επαγγελματίες, το πρώτο ουσιαστικά «δικό» μου παιχνίδι. Μετά από όλην αυτή τη διαδρομή, μετά απο τόσα χρόνια εμπειριών και γνώσεων, ήρθε η ώρα να κάνω κι εγώ κάτι δικό μου σε ομαδικό, αλλά και ατομικό επίπεδο. ‘Οσο κοιτάζω πίσω και αναρωτιέμαι γιατί πήρε τόσον καιρό να ξεκινήσει κάτι τέτοιο, βλέπω πως η κάθε στιγμή, η κάθε εμπειρία και η κάθε γνώση που απέκτησα μέχρι τώρα, ήταν απαραίτητες.
Για περισσότερα επισκεφτείτε το: www.thanostsilis.com

Μοιραστείτε:  

Tags: