Η ενδιάμεση Χαλκίδα

Ο Ντόβρος Βασίλειος (1981) είναι Αρχιτέκτων Μηχανικός, απόφοιτος ΑΠΘ, με μεταπτυχιακές σπουδές στην «αυτάρκη κατοίκηση» στο ΙΑΑC-Βαρκελώνη. Μελέτες του έχουν συμμετάσχει, βραβευτεί και δημοσιευτεί σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς, εκθέσεις, συνέδρια και περιοδικά. Από το 2007, συνεργάζεται με τους F451arquitectura-Βαρκελώνη ενώ παράλληλα, από το 2009 ζει και εργάζεται στην Χαλκίδα-Αθήνα. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στη θεωρία και πρακτική του αειφόρου σχεδιασμού με την χρήση ψηφιακών εργαλείων, καθώς και στην κατασκευή ενεργειακών αυτόνομων κτιρίων.
Ο Ντόβρος Βασίλειος συμμετέχει στην έκθεση «6η Biennale Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων» στο μουσείο Μπενάκη, έως τις 28 Νοεμβρίου 2010. Οι μελέτες «Crack-Τυπογραφείο» στο Πέι Δοκού (με συνεργάτη τον Rodrigo Rubio Cuadrado) και «Aggregate-Ψήφισε τώρα» για τις πίσω όψεις των κτιρίων της Διονυσίου Αρεοπαγίτου στην Αθήνα (με συνεργάτες τους Arcanoid), επιλέχτηκαν από σύνολο 368 υποβληθέντων προτάσεων να παρουσιαστούν μαζί με 73 άλλες συμμετοχές, ως αντιπροσωπευτικά δείγματα του έργου νέων αρχιτεκτόνων στην Ελλάδα. Η έκθεση συνδιοργανώνεται από το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, με στόχο την επαναφορά της αρχιτεκτονικής στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και το μουσείο Μπενάκη-κτίριο οδού Πειραιώς, υπεύθυνο για τη διαχείριση των αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής.

Με μια βαλίτσα στο χέρι και 10 χρόνια περιπλάνησης, κουβάλησα και μάζεψα χάρακες, βιβλία, φωτογραφίες, υπολογιστές, υπνόσακους, φιλίες, πενάκια, κάλτσες, φορτιστές, ποτά, έρωτες, πλατείες, τιπουάνες, χορό, ξενύχτια, μπαλκόνια. Ανάμεσα σε πόλεις, σπουδές, ανθρώπους, ζεις τον «ενδιάμεσο» χώρο, μέσα στην έλλειψη στατικής θέσεως και στη λυτρωτική ασάφεια, εκεί όπου η αντίθεση λειτουργεί απελευθερωτικά για τον πειραματισμό, τη δοκιμή και το σπάσιμο των στερεοτύπων. Εκεί, που καινούριες σκέψεις γεννιούνται, νέες δυνατότητες και δυναμικές ξεπηδούν. Εκεί, που ζεις την αληθινή δημιουργία.

Τον τελευταίο καιρό επιστρέφω: στο σπίτι των γονιών μου, στη γενέθλια πόλη, στους φίλους-γνωστούς από τα εφηβικά μου χρόνια, στην ελληνική πραγματικότητα. Η φύση της δουλειάς μου, οι διαφορετικές υποχρεώσεις, η κοινωνική διάρθρωση, μου υποδεικνύουν πως πρέπει να σταθεροποιηθώ και να «κτίσω» σ’ ένα περιορισμένο περιβάλλον. Ευτυχώς όμως, η ίδια η πόλη μου δίνει τη λύση! Είμαι θύμα και εγώ των ρευμάτων του Ευβοϊκού: πότε πηγαίνουν, πότε επιστρέφουν, πότε βρίσκονται στο μαγικό «ενδιάμεσο», σε αναμονή της επόμενης κατεύθυνσης.

Βέβαια, άλλοτε έρχομαι σε περίεργη θέση, όταν με ρωτούν τι το ιδιαίτερο έχει η Χαλκίδα. Μήπως έχει διατηρήσει την παλιά της πόλη, όπως το Ναύπλιο; Μήπως έχει κρατήσει τα σπουδαιότερα ενετικά τείχη της ανατολικής Μεσογείου που διέθετε, όπως τα Χάνια; Μήπως έχει λειτουργικό ρυμοτομικό σχέδιο, όπως ο Βόλος και κάποιο διάσημο φεστιβάλ, όπως η Δράμα; Η συνηθισμένη μου απάντηση επικεντρώνεται κυρίως στα δώρα, που η ίδια η φύση την προίκισε: το ρεύμα του Ευρίπου, την μοναδική τοπογραφία με την φυσική λιμνοθάλασσα, την γευσιγνωσία όλων των στρακοει-
δών, την ηρεμία από τη χαλάρωση-ψυχαγωγία δίπλα στην θάλασσα.

Γιατί στην πραγματικότητα όπου γυρίσουμε το βλέμμα μας, αντικρίζουμε ένα υποβαθμισμένο αστικό τοπίο: η γειτονιά της Αγ. Παρασκεύης ως ένα μεγάλο πάρκιν, τα σκαρφαλωμένα σπίτια μέχρι την κορυφή της πλαγιάς στους Θρακομακεδόνες, την απρόσωπη ανοικοδόμηση της Νεοφύτου εν μέσω διατηρητέων κτισμάτων, την έλλειψη οράματος για την περιοχή Δάριγκ-Αρέθουσα-ΚΤΕΛ, την εγκατελειμμένη δημοτική αγορά κ.α..

Και εκεί που η πόλη αδυνατεί να βρει την ταυτότητά της, παράλληλα ρεύματα, σιωπηλά, μοναχικά, αντίρροπα μορφώνουν ολοκληρωμένες οντότητες, μικρούς υπερήρωες, καθημερινούς παλαιστές, αληθινούς εραστές της.

Γι’ αυτό, δεν απελπίζομαι, νιώθω σιγά-σιγά τις μυστικές ταυτότητες των «Χαλκιδέων» να συναντιούνται τυχαία και αναπάντεχα να συγκροτούν στιγμιαίες ταυτότητες μιας Χαλκίδας αλλιώτικης, μαγευτικής. Ταυτότητες που ενεργοποιούνται μ’ έναν απλό υποθετικό σύνδεσμο: αν…