Κυριάκος Κυριάκου

Κυριάκος Κυριάκου

Ο Κυριάκος είναι ένας «φάρος» μέσα στο γκρίζο τοπίο που μας χτίζουν. Επέλεξε να γίνει αρχιτέκτονας για να κάτι πέρα του να γκρινιάζει για το πως κατάντησε έτσι αυτή η πόλη (και η χώρα). Σπούδασε αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ, κέρδισε στον πανελλήνιο φοιτητικό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό με αντικείμενο την αναβάθμιση και ανάδειξη της πύλης εισόδου της Αρχαίας Ολυμπίας, βραβεύτηκε από τον Άρη Σπηλιωτόπουλο τον Οκτώβριο του 2008 και μόλις αναχώρησε για το Columbia της Νέας Υόρκης για μεταπτυχιακό. Εμείς ελπίζουμε να δούμε τις ιδέες του σύντομα να υλοποιούνται στην πόλη μας, «να ζήσουμε τα κτίρια και να απολαύσουμε την αρχιτεκτονική».

 

Η είσοδος του κόσμου

Έγινα αρχιτέκτονας γιατί πάντα αυτό ήθελα να κάνω, από την εποχή ακόμα που αντιλαμβανόμουν λίγα πράγματα για τον κόσμο γύρω μου. Ίσως με επηρέασε και το γεγονός ότι μεγάλωσα σε ένα σπίτι που συνεχώς άλλαζε και οι χωρικές ισορροπίες βρίσκονταν υπό διαρκή αμφισβήτηση. Στην πορεία ανακάλυψα οτι το ένστικτό μου με οδηγούσε στο σωστό δρόμο για αυτό και εξακολουθώ να το εμπιστεύομαι. Φυσικά δε θα τα κατάφερνα χωρίς τη βοήθεια και τη συμπαράσταση της οικογένειάς μου αλλά και ανθρώπων εκτός αυτής όπως ο Φάνης και η Ευμορφία Ραχούτη στο εργαστήριο των οποίων περνούσα αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο μου.

Μεγαλώνοντας στη Χαλκίδα ανέπτυξα από νωρίς μια έντονη σχέση με το τοπίο και τη φύση. Αργότερα με κέρδισε η πόλη και τα παράδοξά της. Τα δυο αυτά στοιχεία, το φυσικό και το τεχνητό αποτέλεσαν το δίπολο πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η «Είσοδος του κόσμου», πρόταση που κατέκτησε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό για φοιτητές αρχιτεκτονικής με θέμα την ανάδειξη της εισόδου της πόλης της αρχαίας Ολυμπιάς. Με τη Σοφία συναντηθήκαμε στο πρώτο έτος της σχολής. Αρχικά είμαστε γνωστοί, μετά γίναμε φίλοι και τα τελευταία τέσσερα χρόνια είμαστε αχώριστοι συνεργάτες. Είναι πάντα καλύτερο να δουλεύουν δύο μυαλά αντί για ένα, ειδικά όταν μπορούν να συνεργάζονται ισορροπημένα συμπληρώνοντας το ένα το άλλο.

Ο διαγωνισμός για τη διαμόρφωση της εισόδου της πόλης της αρχαίας Ολυμπίας ήταν για εμάς μια πρώτη ευκαιρία να εκφράσουμε τις θέσεις μας πάνω σε θεμελιώδεις έννοιες της αρχιτεκτονικής και της πόλης όπως το κατώφλι, η κίνηση, το τοπίο, η ιστορία. Οι είσοδοι των ελληνικών πόλεων εξαφανίζονται μέσα σε γενικότερα ασαφείς περιοχές που προκύπτουν από τη διάχυση του οικιστικού ιστού και τη διαρκή προαστειοποίηση. (Η Χαλκίδα για παράδειγμα, έχει την τύχη να διαθέτει μια πολύ σαφή πύλη εισόδου που είναι η γέφυρα. Στο άλλο της άκρο όμως, στην έξοδο προς τη Β. Εύβοια παρουσιάζει αυτό ακριβώς το φαινόμενο τις πόλης που σταδιακά ξεφτίζει.)

Σε μια προσπάθεια ανασύνταξης της εισόδου της πόλης προσπαθήσαμε να γεφυρώσουμε την πόλη με το τοπίο παρουσιάζοντας χωρικά το μύθο της κοσμογονίας του Ησίοδου, την αρχαιοελληνική θεώρηση για τη γένεση του κόσμου. Το πέρασμα από τον τιτανικό κόσμο στον κόσμο του Δία και του ανθρώπου αντιστοιχίζεται με το πέρασμα από το φυσικό τοπίο στην πόλη. Έτσι επεμβαίνουμε κατά μήκος της διαδρομής προσδίδοντάς της σαφήνεια και εννοιολογική συνέχεια. Οι κατασκευές που προτείνουμε αποτελούνται από ένα βασικό ανθρωπομετρικό δομικό στοιχείο και λειτουργούν σαν μεγάλες σημάνσεις που παραλαμβάνουν τον επισκέπτη από τον αυτοκινητόδρομο και μέσω του οχήματος του τον οδηγούν στον προορισμό του. Τα χωρικά ανάλογα του Δία και του Κρόνου, υποδέχονται τον επισκέπτη ακριβώς στην έξοδο του αυτοκινητοδρόμου σχηματίζοντας μια πύλη. Επάνω στις καμπές της διαδρομής τοποθετούνται οι τιτανικές μορφές του Δία και της Γαίας ακολουθούμενες από μια σειρά ανθρωπομετρικών στοιχείων που έχει μήκος όσο ένα στάδιο και ουσιαστικά αναγγέλλει την έναρξη του ανθρώπινου κόσμου και του χρόνου. Η διαδρομή ολοκληρώνεται σε ένα ευρύ πλάτωμα, τέρμα και αφετηρία, ανάλογο της επιπεδότητας του τοπίου ακριβώς μετά το εγκαταλελειμμένο ΞΕΝΙΑ του Άρη Κωσταντινίδη το οποίο ελπίζουμε να αποκατασταθεί στα πλαίσια της όλης επέμβασης. Οι αρμόδιοι φορείς μάλιστα έχουν δεσμευθεί να κατασκευάσουν το έργο.

Η «Είσοδος του Κόσμου» μπορεί να φαντάζει ως κάτι το εξεζητημένο, δεν παύει όμως να είναι μια λειτουργική παρέμβαση που θα διευκολύνει και θα κάνει πιο ενδιαφέρουσα την εμπειρία των επισκεπτών. Πολλοί πιστεύουν ότι αρχιτεκτονική είναι κάτι το χαριτωμένο που λειτουργεί επιφανειακά μασκαρεύοντας τα κακώς κείμενα βασισμένη σε ξεπερασμένα αισθητικά πρότυπα άλλων εποχών. Για μένα είναι η διάθεση να εξερευνούμε και να ξανασκεφτόμαστε τα πάντα χωρίς προκαταλήψεις. Τα τελευταία χρόνια η αρχιτεκτονική έχει περάσει σε ένα μέρος του κοινού σαν στοιχείο lifestyle. Αυτό είναι μια αρχή αλλά πρέπει να γίνουν περισσότερα. Ο κόσμος πρέπει να μάθει να τα ζει τα κτίρια και να απολαμβάνει την αρχιτεκτονική. Πρέπει να μάθει να εκτιμά τη δουλειά του αρχιτέκτονα και να την απαιτεί.

Μοιραστείτε:  

Tags: