Περιοδικό Αν

H διαπερατότητα των συνόρων

Συντάκτης Στην κατηγορία δωμάτιο με θέαν

Όταν το ξυπνητήρι χτύπησε, ο Νικηφόρος βρισκόταν για τα καλά εγκατεστημένος μέσα στη χώρα «Κρεβάτι». Γλυκειά χώρα, μακάρι να γινόταν να μείνει εκεί για πάντα.
Σηκώθηκε διστακτικά, αργόσυρτα.
Και μετανάστευσε στην επόμενη χώρα, που λεγόταν «Διαμέρισμα». Μικρό, ελάχιστα έπιπλα, σφαλιστά παραθυρόφυλλα, τσιγαρίλα.
Η πρώτη του κίνηση πάντα ήταν να ανοίγει την τηλεόραση. Η τηλεόραση ναι μεν μιλάει αλλά όχι όπως οι άνθρωποι. Μιλάει και δεν περιμένει απάντηση. Αυτό είναι το μεγάλο της προτέρημα.
Όλα καλά μέχρι εδώ. Το πράγμα τρωγότανε. Τώρα όμως άρχιζαν τα βάσανα…

Διαβαστε περισσοτερα

editoriαν #46

Συντάκτης Στην κατηγορία editoriαν

Ο βραζιλιάνος φωτογράφος Sebastião Salgado γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1944 σ’ ένα μικρό χωρίο, το Aimorés. Ήταν το έκτο παιδί και το μοναδικό αγόρι, μιας πολύτεκνης οικογένειας με οκτώ παιδιά. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες, έγινε δημόσιος υπάλληλος και εγκατέλειψε τη χώρα του, για πολιτικούς λόγους, τα μολυβένια χρόνια κατά τα οποία στην εξουσία εναλλάσσονταν διάφοροι στρατηγοί διορισμένοι απ’ το στρατό. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι και προσελήφθη από τον Διεθνή Οργανισμό Καφέ, για να ελέγχει την παραγωγή στην Αφρική, γεγονός που έμελλε να αλλάξει τη ζωή του.

Διαβαστε περισσοτερα

editoriαν #45

Συντάκτης Στην κατηγορία editoriαν

Ήρθε ο καιρός να πάρουμε καινούριο ημερολόγιο. Αν είναι τοίχου, θα έχει νέες εικόνες. Αν πάλι είναι τσέπης, θα είναι ίδιο με το παλιό, λίγο ανακατεμένα οι λέξεις και οι αριθμοί αλλά τι σημασία έχει αν πέρσι γιόρταζες Τρίτη και φέτος Τετάρτη; Προσπάθεια μόνο να τιθασέψουμε το χρόνο.

Διαβαστε περισσοτερα

Λεωφορείον ο Πόθος

Συντάκτης Στην κατηγορία δωμάτιο με θέαν

-Αυτός ο καινούργιος νοικάρης, είναι Καραμπαμπιώτης;
-Μπα.
-Ξέχασε το φως του στο διάδρομο αναμμένο.
-Το είδα.
-Τι δουλειά κάνει;
-Ρε μάνα, άσε με ήσυχη! Προσπαθώ να συγκεντρωθώ!
-Είναι παντρεμένος;
-Όχι.
-Είσαι σίγουρη;
Τινάχτηκα πάνω και έριξα ένα γερό κοπάνημα στην πόρτα του δωματίου. Ραγίσανε οι σοβάδες.
Η μάνα μου πίσω από την κλειστή πόρτα συνέχισε:
-Δε πας να του πεις να το σβήσει; Ζήτα του και ένα αυγό, να αυγοκόψω την ψαρόσουπα.
Διέκοψα τη μετάφραση. Δυο ώρες έψαχνα μια κωλολέξη.
Έβαλα πούδρα γιατί είχα το ένα μάγουλο κόκκινο και το άλλο άσπρο.
Όταν στάθηκα μπροστά στην πόρτα του, θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει να βγάλω την τρισάθλια ρόμπα μου. Αλλά ήταν αργά πια: είχα ήδη χτυπήσει το κουδούνι.

Διαβαστε περισσοτερα

Οι χειμωνιάτικες πανσέληνοι βγαίνουν από το βάθος του ποταμιού.

Συντάκτης Στην κατηγορία αναλαμπίδες

Από το ίδιο μέρος φτάνουν στο παράθυρο μου τα χρώματα της ανατολής. Οι μουντές μέρες μπορεί να είναι οι πιο χαρούμενες και οι ηλιόλουστες οι πιο βαριές. Στον κάμπο η υγρασία θριαμβεύει. Από δω, από τους πρόποδες, οι σιλουέτες των γυμνών δέντρων διαγράφονται αχνά. Οι καμινάδες στέλνουν μηνύματα καπνού η μία στην άλλη κι όλες μαζί στον ουρανό. Τα σπίτια καθαρά, στρωμένα και στολισμένα είναι έτοιμα για την υποδοχή. Αναμένουν αυτό που δε θα έρθει, μόνο και μόνο επειδή τα ρολόγια μιας ορισμένης νύχτας δείξουν 00:00.

Διαβαστε περισσοτερα

Καθώς δρασκελίζεις τα χρόνια

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

Καθώς δρασκελίζεις τα χρόνια, σημασία έχει να μπορείς να ανακαλύπτεις τα τεχνάσματα αυτά που θα προσδώσουν στη ζωή ένα νόημα αφαιρετικό. Να συναισθάνεσαι ότι υπάρχει τελικά αυτός ο τόπος, όπου κάθε τόσο, όταν θα επανέρχεσαι σε αυτόν , σαν παιδική κρυψώνα, θα απασφαλίζεις σχεδόν μαγικά όλα όσα αρχίζουν να σου ασκούν την οποιαδήποτε δυσμενή ψυχική επίδραση.

Διαβαστε περισσοτερα

Βιογράφος απλών ανθρώπων

Συντάκτης Στην κατηγορία negropoem

Σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι και πατώντας αθόρυβα στις άκρες των ποδιών της κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Μέχρι να διασχίσει το δωμάτιο, έκανε να γυρίσει το κεφάλι τρεις φορές. «Ποτέ πια» σκέφτηκε. Ξεκρέμασε και φόρεσε το σκούρο κυπαρισσί παλτό, δένοντας σφιχτά τη ζώνη στη μέση της. Γύρισε το κλειδί της πόρτας και έτρεξε ταχύτατα την κυκλική σκάλα. Ίσως να ήταν έξι ή επτά το πρωί. Δευτέρα, Τετάρτη, ή Σάββατο. «Άλλη μια φορά φυγάς», θα μπορούσε να είναι η κατηγορία.

Διαβαστε περισσοτερα

Το δέντρο που περπάταγε

Συντάκτης Στην κατηγορία δωμάτιο με θέαν

Δεν έπρεπε να την πάρει τηλέφωνο. Σε καμία περίπτωση. Έκανε μερικά άσκοπα βήματα μέσα στο σπίτι. Το στόμα του ήταν θεόπικρο. Δάγκωσε ένα μουχλιασμένο νταïτζέστιβ προπέρσινο. Έστριψε τσιγάρο. To κάπνισε μονοκοπανιά. Και την πήρε:
-Μαργαρίτα… Είσαι… στη Χαλκίδα;
-Ναι.
-…Θέλω να… θέλω να σε δω…
-Δε γίνεται.
-Έστω για λίγο…
-Πρέπει να κλείσω.
Και έκλεισε.
Ήταν ένα από αυτά τα κυριακάτικα πρωινά της Αθήνας τα τελείως βλαμμένα. Πήγε προς το παράθυρο, το άνοιξε και ξεπρόβαλε το κεφάλι του: έτσι κι έτσι ο καιρός.
Μετά έκανε και άλλο ένα πράγμα που δεν έπρεπε να κάνει.

Διαβαστε περισσοτερα

Νοσταλγώντας τον Σποκ

Συντάκτης Στην κατηγορία fανtastic

Αν παίζει το σύμπαν ζάρια, ρίχνει κάτι απίστευτες ζαριές που το δέος του αποτελέσματος σε πείθει ότι πρέπει να υπάρχει ένας κάποιος θείος σχεδιασμός. Πώς να το αμφισβητήσεις; Είσαι ο Λέοναρντ Νίμοϊ, ένας ηθοποιός β’ και γ’ ρόλων σε περαστικές, αδιάφορες παραγωγές, είναι 1965 και δοκιμάζεις τον ρόλο του Βουλκάνιου κύριου Σποκ, στην τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας Star Trek. Καταλήγεις μια διεθνώς αναγνωρισμένη εικόνα που θα γεφυρώνει δεκαετίες μεταξύ δύο αιώνων, εμπνέεις εκατομμύρια ανθρώπων που σε λατρεύουν και σε ξέρουν αμέτρητοι άσχετοι με το φανταστικό, όπου είσαι πιθανά ο μόνος εξωγήινος που παραδέχονται. Είσαι ο Λέοναρντ Νίμοϊ, ο Σποκ, ο άνθρωπος και η εικόνα, δύο φύσεις σε μια αδιαχώρητη παντοτινή μνήμη.

Διαβαστε περισσοτερα

editorian 44

Στην κατηγορία editoriαν

Η χαρά του να μαθαίνεις ότι κάποιος έχει αφήσει κάτι για σένα γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν διαπιστώνεις ότι γνωστοί και φίλοι που τα καταφέρνουν σε κάποιο χώρο σε σκέφτονται και σου γράφουν 2 καλά λόγια στο εσωτερικό ενός βιβλίου, στο εξώφυλλο ενός δίσκου, σε μία σελίδα από σημειωματάριο μέσα σε ένα φάκελο.

Διαβαστε περισσοτερα